Το "Λοκάλι" θα γίνει το στέκι σου γιατί εκεί τα βρίσκεις όλα

Η ελληνική pub στου Ψυρρή έχει όλα όσα θα ήθελες να έχει το μέρος που αποκαλείς «στέκι» σου.

Σε ένα αδιέξοδο στην οδό Σαρρή, βρίσκεται μία όαση που σε κάνει να βλέπεις το καλοκαίρι στην Αθήνα με άλλο μάτι. Δίπλα στο "The Foundry Hotel", από τις 27 Ιουνίου, δεσπόζει το «Λοκάλι», η ελληνική pub που θα σε κάνει να πας ξανά και ξανά (ακόμα κι αν δεν το είχες σκοπό). Είναι από αυτά τα λίγα μαγαζιά που ο εσωτερικός χώρος είναι εξίσου εντυπωσιακός με τον εξωτερικό, ειδικά αν προτιμάς τον κλιματισμό όπως εγώ. Έχεις θέα στην αυλή, το μπαρ είναι εντελώς παρείστικο και τα ψηλά τραπέζια σου επιτρέπουν να απλώσεις τα ποδαράκια σου και να αναρωτιέσαι πού είναι η θάλασσα.

Φωτογραφίες: 24MEDIA/Φραντζέσκα Γιαϊτζόγλου – Watkinson

Δες κι αυτό: Οι καλύτερες αυλές της Αθήνας για φαγητό

 

Τα σχέδια στους τοίχους έχουν αρχαιοελληνικές επιρροές με σύγχρονα μηνύματα (έτσι συστήνεται και στην επιγραφή του), και η διακόσμηση «παίζει» με τσολιάδες, αγαλματίδια, pop art πίνακες και κάτι τσαγιέρες όνειρο. Όταν ξεπεράσεις την ομορφιά του εσωτερικού χώρου, που συνδυάζεται με την άνεση και δεν έχει αυτό το σον σον της άβολης καρέκλας, περνάς στη μεγάλη αυλή με τις μουριές και τα πλατάνια για να αράξεις με την παρέα σου, από τις 10 το πρωί έως τις 3 το βράδυ, όλες τις μέρες της εβδομάδας.

 

Το πρωί θα πιεις την καφεδάρα σου και θα φας το γλυκάκι σου, αλλά το αληθινό γλέντι ξεκινά από το μεσημέρι με φαγητό που, πραγματικά, δεν «παίζεται». Δεν υπάρχουν ορεκτικά και κυρίως πιάτα, αλλά φανταστικοί μεζέδες από κλασικές ελληνικές γεύσεις (που χωρίζονται σε κρεατικά, θάλασσα, λαχανικά, δημητριακά κλπ) που διατηρούν την απλότητά τους αλλά σε κάνουν να αναρωτιέσαι γιατί εσύ δεν έχεις φτιάξει ποτέ γίγαντες τουρσί; Επίσης, κάτι πολύ σημαντικό. Κάθε πιάτο έχει δίπλα και την ένδειξη της χορτοφαγικής, vegan ή gluten free επιλογής. Πράγμα που δείχνει ότι το «Λοκάλι» σέβεται όλους τους πελάτες.

Διάβασε κι αυτό: 5 μαγαζιά για να φας brunch στο κέντρο της Αθήνας

Και τι δεν έφαγα. Το μεγάλο τραπέζι γέμισε με πιάτα και γεύσεις που ήταν η μία καλύτερη από την άλλη. Οι γίγαντες τουρσί (τους θυμάμαι και τρέχουν ακούσια σάλια) είχαν γλυκό τσίλι, μαραθόριζα και πίκλες και έκαναν τόσο ελαφριά και λεμονάτη τη γεύση τους, που δε γινόταν να φας μόνο μία πιρουνιά (η συνηθισμένη μου σχέση με αυτό το όσπριο). Τα κολοκυθάκια με το τζατζίκι με μετέφεραν αυτοστιγμεί κάπου στον Αργοσαρωνικό και μ'έκαναν να ξεχάσω ότι πρέπει να γυρίσω στο γραφείο, με το «κράτσα κρούτσα» να σκάει στο στόμα σαν πυροτέχνημα.

 

Τα γεμιστά με κεχρί, κουκουνάρι, σταφίδα και μαϊντανό  (με την ντομάτα να είναι η πρωταγωνίστρια του πιάτου), έδωσαν μία εντελώς νέα εναλλακτική του κλασικού λαδερού φαγητού ενώ η ανοιχτή τραγανή πίτα με πέστο μαϊντανού και μαριναρισμένο κολοκύθι ήταν όντως ένας συνδυασμός πίτσας και παραδοσιακής πίτας. Αυτό που δεν περίμενα με τίποτα, ήταν ότι θα ενθουσιαζόμουν τόσο με το τυρί από κάσιους, που είχε γεύση φέτας και που είναι το απόλυτο πιάτο για vegans. Ένα πολύ ιδιαίτερο πιάτο (για μερακλήδες) είναι το κριθάρι με βασιλικό, γραβιέρα Αμφιλοχίας και φρέσκα θαλασσινά. Εγώ το έφαγα με χταπόδι. Βαρύ αλλά πεντανόστιμο.

 

Και περνάω στα πιάτα της θάλασσας που μύριζαν αρμύρα και σχεδόν άκουγες τα δίχτυα να βγαίνουν από το νερό. Έπαθα πατατράκ με τη γαρίδα σουβλάκι που συνοδευόταν από κρέμα πιπεριάς και χειροποίητα τσιπς πατάτας και χαμογέλασα με τη νοστιμιά των αλμυρών λουκουμάδων από μπακαλιάρο που συνοδεύονταν από παντζάρι, σκόρδο και πίκλα κρεμμύδι.

 

Αν είσαι ορκισμένος κρεατοφάγος, μη φύγεις από το «Λοκάλι» αν δε δοκιμάσεις τις πανέ φτερούγες κοτόπουλο με πελτέ Σαντορινιάς ντομάτας και τηγανητές μπάμιες. Κοινώς, μετά από την επίσκεψή μου σε αυτό το μαγαζί, άρχισα να τρώω με πάθος γίγαντες και μπάμιες. Και το ίδιο θα πάθεις κι εσύ.

 

Το λουκούλλειο γεύμα μου ολοκληρώθηκε με δύο γλυκά, και εδώ παίζεται (για εμένα) το αληθινό στοίχημα. Τα μαγαζιά με φαγητό πάσχουν συνήθως στις γλυκές γεύσεις και αν δε σου φέρουν γιαούρτι με γλυκό του κουταλιού (πάρτο από μπροστά μου να μην το βλέπω), θα έχουν κάτι σε χαλβά (άψητο), παγωτό ή κανένα λουκουμά. Εδώ ο κατάλογος σου δίνει 5 επιλογές. Η μελόπιτα και η πορτοκαλόπιτα έκαναν το μάτι μου να γυαλίσει αλλά τελικά δοκίμασα δύο εντελώς διαφορετικά (μεταξύ τους) γλυκά. Την πάστα ποντικάκι, το απόλυτα κλισέ επιδόρπιο που έπαιρνε η μάνα σου πριν 20 χρόνια από ζαχαροπλαστείο, και ήταν ό,τι πρέπει για σοκολατοφάγους. Το καλύτερο σημείο ήταν ότι μου το σέρβιραν σε actual ποντικοπαγίδα με ζαχαρωτο φρουτάκι (αντί τυριού). Και γέλασα και το καταβρόχθισα. Το σημείο όμως που με γονάτισε και με έκανε να δακρύσω (με χτυπήσατε στο ευαίσθητο σημείο μου), ήταν η ψητή κρέμα τριαντάφυλλο.

Μιλάμε για γαστριμαργική εμπειρία. Ελαφριά δροσερή κρέμα (κάτι μεταξύ πανακότα και τσιζκέικ) με ένα λεπτό μπισκότο με σουσάμι από πάνω. Αγκάλιασα το πιάτο και σκέφτηκα ότι είχα πολύ καιρό να φάω τόσο καλά (και ποιοτικά) σε ένα μαγαζί της πόλης μου.

 

Δεν ήταν εδώ το τέλος. Όπως με πληροφόρησε ένας εκ των τεσσάρων ιδιοκτητών, δίνεται πολύ μεγάλη βάση στο ποτό, εφόσον αυτοπροσδιορίζονται ως ελληνική pub και δε θέλουν να είναι μόνο spot για φαγητό. Με επιλεγμένη λίστα με καλά ελληνικά κρασιά, μπίρες και αποστάγματα (θα βρεις και ξένες ετικέτες), το δικό μου μάτι πήγε εκεί που χτυπά ο βουνίσιος ρυθμός. Στο τσίπουρο. Περιμένεις να σου πω ότι ήπια ένα απλό καραφάκι; Ε όχι δα. Στο «Λοκάλι» έχουν κάνει πρόβλεψη για τους νέους με τα χίπστερ γούστα και έχουν φτιάξει συγκλονιστικά κοκτέιλ με βάση το τσίπουρο. Εγώ ήπια το Local Old Fashioned On Tap με αρμπαρόριζα και φραουλίτσες. Τόσο ελαφρύ όσο χρειάζεται για να φας. Και για να επιστρέψω στο γραφείο χωρίς να τραγουδάω «Σαν περπατάς παραπατάς».

Το Λοκάλι: Σαρρή 44, Αθήνα, 210 3250673

TAGS:

SHARE

ΕΓΓΡΑΦΗ

LADYLIKE NEWSLETTER

Όσα θέλει μία γυναίκα στο email της

ΜΗΝ ΤΑ ΧΑΣΕΤΕ