Χρυσηίδα Γκαγκούτη: Xιούμορ, Καζαντζίδης και ένα μεγάλο ντέρτι

Κέντρο Αθήνας, ένα μεσημέρι Ιουνίου που η ζέστη έχει χτυπήσει κόκκινο και το μόνο που σκέφτεσαι είναι μια παραλία. Κι όμως, στο Κλακάζ που δώσαμε ραντεβού, η ζέστη είναι το τελευταίο που απασχολεί τον κόσμο. Για την ακρίβεια, δεν υπάρχει άνθρωπος που να περνάει από το τραπέζι μας, να μην κοιτάζει με ένα τεράστιο χαμόγελο και να μην σταματάει για μια εγκάρδια καλημέρα, μια αγκαλιά ή την κλασική απαραίτητη selfie. Λογικό. Η Χρυσηίδα Γκαγκούτη -για τους πιστούς «γοργόνα» ή η απόλυτη «γκουρού του έρωτα»– έχει καταφέρει κάτι που ελάχιστοι/ες πετυχαίνουν στο βασίλειο των social media: να τη νιώθεις κολλητή σου από το πρώτο δευτερόλεπτο.

Με αφορμή τη συμμετοχή της στην παράσταση *Ανα-τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά, αφήσαμε για λίγο τα social media και κάτσαμε να τα πούμε σαν παλιές φίλες. Spoiler alert: Με τη Χρυσηίδα Γκαγκούτη μιλήσαμε για τον Θεό που έχει χιούμορ, τις επικές της υπαρξιακές «μαυρίλες», το γιατί τα όρια πρέπει να διδάσκονται στα σχολεία και το απόλυτο soundtrack της ζωής της.

Αν νομίζεις ότι η Χρυσηίδα Γκαγκούτη είναι απλώς άλλη μία viral φιγούρα που σου φτιάχνει τη μέρα στο YouTube, ήρθε η ώρα να αναθεωρήσεις. Τα βασικά που πρέπει να ξέρεις; Μεγάλωσε στα Γιαννιτσά, έχει καταγωγή από την Έδεσσα και είναι Υδροχόος (με ωροσκόπο Υδροχόο). Δέχεται πολλά μηνύματα για ερωτικές συμβουλές, κάνει 6 χρόνια ψυχοθεραπεία (αλλά, όπως παραδέχεται, δεν έχει γίνει ακόμα Γκάντι) και βλέπει το μέλλον μέσα από μια υπέροχη, απελευθερωτική «καταστροφολογία». Σε μια απολαυστική συζήτηση χωρίς στερεότυπα και άμυνες, μας εξηγεί γιατί φοβόμαστε τόσο πολύ την απόρριψη, πώς συνδυάζεται η Θεολογία με το stand-up και γιατί το να βάζεις όρια είναι το πιο δύσκολο –αλλά και πιο απαραίτητο– πράγμα που θα κάνεις ποτέ για τον εαυτό σου.

«Είμαι η Χρυσηίδα Γκαγκούτη, μεγάλωσα στα Γιαννιτσά και η καταγωγή μου είναι από την Έδεσσα. Με την παρέα μου ξεκινήσαμε να ασχολούμαστε με τη μουσική φτιάχνοντας τη δική μας μπάντα. Στην επαρχία μπορούσαμε να παίζουμε σε μαγαζιά, είχαμε αυτή την ελευθερία. Mε το YouTube ξεκίνησα όταν πήγα στην Έδεσσα, όπου με την κολλητή μου την Ειρήνη Δασκάλου αποφασίσαμε ότι κάπως έπρεπε να διοχετεύσουμε όλη την πίεση που είχαμε στον Covid. Η μπάντα μου είναι από τότε, οι φίλοι μου είναι από τότε και απλά με κάποιο τρόπο όλοι μου οι φίλοι δίνουν και τα δικά τους χαρίσματα σε όλες τις δουλειές που αναβαθμίζονται και έχουμε περισσότερες ανάγκες από βοηθούς. Οπότε τι καλύτερο από το να είναι όλοι μας οι φίλοι μέσα σε αυτό, ασχέτως αν έχουν άμεση σχέση με το επάγγελμα ή όχι. Όπως και εμείς δεν είχαμε καμία ιδέα όταν μπήκαμε, έτσι και οι φίλοι μας αντίστοιχα.

Όλα τα πράγματα με τα οποία έχω ασχοληθεί και ασχολούμαι, συνδυάζονται από τη φύση τους μεταξύ τους. Δηλαδή όλα έχουν χιούμορ μέσα τους. Και η θεολογία έχει χιούμορ μέσα της. Ο ίδιος ο Θεός και η ζωή έχει χιούμορ. Πιστεύω πάρα πολύ στον τρόπο με τον οποίο γίνονται τα πράγματα και εκτυλίσσονται. Οπότε έχει χιούμορ μέσα του το γραφτό, το πεπρωμένο. Όλα αυτά τα οποία ορίζεται ένας άνθρωπος να γίνει ο σκοπός του ανθρώπου. Και επειδή ακριβώς πιστεύω στον Θεό, πιστεύω ότι έχουμε έναν συγκεκριμένο δρόμο, τον οποίο έχουμε περιθώριο να διαλέξουμε, αλλά ο Θεός έχει φροντίσει για εμάς. Οπότε αυτό μου βγάζει χιούμορ από την αρχή του.

Χρυσηίδα Γκαγκούτη: «Η ζωή έχει πλάκα. Όλα γύρω μας έχουν πλάκα. Αν τα πάρουμε αλλιώς θα τρελαθούμε. Οπότε διαλέγω το χιούμορ».

«Τι κάνω όταν στερεύω από ενέργεια; Κλείνομαι σπίτι μου. Δεν έχω επαφή με κανέναν άνθρωπο. Ακούω κλασική μουσική. Κάνω όλες τις σκοτεινές σκέψεις που μπορεί να κάνει ένας ανθρώπινος εγκέφαλος και κάποια στιγμή βαριέμαι απλά να το κάνω και βγαίνω από αυτό. Δηλαδή απλά έχω πάρα πολύ μεγάλο κορεσμό από αρνητικότητα και μαυρίλα, έτσι ώστε να βαρεθώ εγώ τον εαυτό μου σε αυτή την κατάσταση. Μέσος χρόνος για αυτές τις μαυρίλες; Από μία μέρα μέχρι 2 μήνες ανάλογα τους πόνους».

Χρυσηίδα Γκαγκούτη: «Το πιο αυτοκαταστροφικό πράγμα που κάνουμε οι άνθρωποι στον έρωτα και την ίδια τη ζωή είναι ότι δεν βάζουμε όρια. Αποφεύγουμε τα όρια σε όλες μας τις σχέσεις».

«Νομίζω τα όρια θα πρέπει να διδάσκονται στο σχολείο. Η προσωπική οριοθέτηση και η οριοθέτηση με τους ανθρώπους γύρω μας. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να το μάθεις, γιατί έχει πολύ προσωπικό κόπο και πρέπει να αφαιρέσεις ένα κομμάτι του εαυτού σου για να καταφέρεις να το κατακτήσεις, να ρίξεις εγωισμούς, να ρίξεις άμυνες, να βλέπεις την πραγματικότητα, πού φταις εσύ, να γίνεις αυστηρός και με τον εαυτό σου».

Χρυσηίδα Γκαγκούτη: «Από τα μηνύματα που μου στέλνουν βλέπω ότι ο πιο κοινός φόβος που έχει ο κόσμος σήμερα, είναι να μην απορριφθεί. Φοβόμαστε πάρα πολύ την απόρριψη».

«Σίγουρα αυτό ξεκινάει από τις οικογένειές μας, πάει στη σχολή μας, μετά πάει στη δουλειά μας και μετά πηγαίνει και στα ερωτικά, καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής μας. Φοβόμαστε τόσο πολύ την απόρριψη. Λες και έχει να κάνει με την απόρριψη του πραγματικού μας εαυτού. Καλά- καλά δεν ξέρουμε οι ίδιοι τον πραγματικό μας εαυτό ώστε να τον δείξουμε σε κάποιον και να μας απορρίψει.

Έχουμε πάρει πάρα πολύ στα σοβαρά την απόρριψη, με αποτέλεσμα να δυσκολευόμαστε να είμαστε εαυτός μας και να κινούμαστε με φυσικότητα. Ύστερα από μία απόρριψη, δυσκολευόμαστε πολύ να ανακάμψουμε. Παίρνουμε βαρέως και πάρα πολύ προσωπικά ότι κάποιος μας απορρίπτει και αγνοούμε ότι μπορεί να απορρίπτει την κατάσταση, τη συνθήκη, να έχει δικά του προβλήματα, να απορρίπτει τον ίδιο του τον εαυτό και απλά να παίρνει και εμάς η μπάλα. Φοβόμαστε το ghosting, την κακή συμπεριφορά γύρω μας, σαν να μην μπορούμε να τη διαχειριστούμε και να μας δημιουργεί περισσότερες ανασφάλειες από ό,τι θα έπρεπε».

«Κάνω ψυχοθεραπεία 6 χρόνια, δεν έχω γίνει Γκάντι ακόμα. Έχω μιλήσει εμπειρικά και βιωματικά για τη διαδικασία. Προσωπικά με βοηθάει και θα χαιρόμουν πάρα πολύ αν όλοι οι άνθρωποι έκαναν ψυχοθεραπεία, γιατί σε όλους αξίζει να δουν το καλύτερο στον εαυτό τους. Όσο οι άνθρωποι χαρίζουν στον εαυτό τους εμπειρίες και εξέλιξη, τόσο ο κόσμος θα γίνεται καλύτερος».

Χρυσηίδα Γκαγκούτη: «Έχω το σύνδρομο του ήρωα, θέλω δηλαδή να σώσω όλο τον κόσμο με τον οποιονδήποτε τρόπο. Mε ματαιώνει και με στεναχωρεί πάρα πολύ η κακία του κόσμου, σε σημείο που με φέρνει στον απόλυτο πανικό και λέω δεν διορθώνεται τίποτα. Ας καταστραφουμε επιτέλους σαν είδος, να ζήσουν μόνο τα ζώα να τελειώνουμε».

«Από την άλλη με πιάνω πάρα πολλές φορές να να δακρύζω από συγκίνηση για μια πράξη καλοσύνης που θα δω. Νομίζω ότι αυτό το 0-100, αυτή η πόλωση στη διάθεσή μου, έχει να κάνει με την ανάγκη μου να γίνουμε όλοι καλύτεροι και νιώθω ότι δεν έχω τον έλεγχο και πεθαίνω.

Ωστόσο, η ψυχοθεραπεία με έχει βοηθήσει πάρα πολύ στο να βρίσκομαι στα συγκαλά μου. Να βελτιώσω φόβους που τους έχω αποδώσει κάπου αλλού, ενώ στην πραγματικότητα ευθύνεται κάτι άλλο. Ξέρεις, μερικές φορές μπαίνουμε στη διαδικασία να αποδίδουμε στον πιο εύκολο στόχο τα τραύματά μας, ενώ στην πραγματικότητα μπορεί να είναι μια κίνηση ή ένας άνθρωπος που δεν μας περνούσε καν από το μυαλό. Κι έτσι κάπως ξεκαθαρίζει το τοπίο και να είσαι ένας άλλος άνθρωπος, μετά από το session που έχεις μάθει ότι δεν ευθύνεται αυτό που τόσα χρόνια ξέρεις σαν εχθρό σου.

Η ψυχολόγος μού λέει ότι είμαι πάρα πολύ καλή, στα όρια. Χρίζω φυσικά εξέλιξης, αλλά εγώ δεν το πιστεύω ότι είμαι τόσο καλή. Αλλά προσπαθώ να τα μάθω. Είναι για μένα πάρα πολύ δύσκολο. Η συγχώρεση και τα όρια είναι τα πιο δύσκολα πράγματα που μας έχει αναθέσει ο Θεός».

«Το βίντεο κλιπ του Derti, δεν είναι και πολύ γροθιά στο κατεστημένο. Είναι αναπαράσταση από το φινάλε του Ντόλτσε Βίτα του 90. Το reference δηλαδή ήταν από εκεί βαλμένο. Φυσικά το κάναμε όσο το δυνατόν με τα δικά μας ερεθίσματα. Είχε μέσα πολλά γνωρίσματα από μακεδονικό γάμο γιατί είμαι από τη Μακεδονία. Οπότε ήταν μια πάρα πολύ καλή ευκαιρία να φτιάξω έναν εικονικό γάμο με μακεδονική χροιά.

Ήταν κάτι σαν φόρος τιμής με τα δικά μας βιώματα, εμείς ακόμα έτσι κάνουμε τους γάμους. Οπότε ήταν πρωτοποριακό στο μυαλό μου το γεγονός ότι υπήρχε αναπαράσταση αυτών των εθίμων. Τα κόκκινα χρώματα, με τα λευκά. Το θεώρησα κάτι πιο πρωτοποριακό από αυτό που συνήθως βλέπουμε. Και φυσικά όλα τα παιδιά που υπήρχαν σαν συντελεστές το έφεραν, ασχέτως που δεν είχαν αυτά τα ερεθίσματα, γιατί δεν είμαστε όλοι από την ίδια περιοχή. Το φέρανε όσο το δυνατόν πιο κοντά σε αυτό που φανταζόμουν».

Χρυσηίδα Γκαγκούτη: «Το προσωπικό μου ντέρτι; Το πώς θα βρω τον τρόπο να εξισορροπήσω τη ζωή μου και τις ανάγκες μου μέσα σε αυτή».

«Βρίσκομαι σε μία σύγχυση. Προσπαθώ να μου βάλω περισσότερα πράγματα απ’ όσα μπορώ να διευθετήσω από δουλειά, αλλά και από εμπειρίες. Δεν έχω συνειδητοποιήσει τι κάνω, πού βρίσκομαι, δεν προλαβαίνω να συνειδητοποιήσω τίποτα, δεν προλαβαίνω να χαρώ και να εκτιμήσω τίποτα».

«Δεν θεωρώ νίκη και διεκδίκηση του χώρου τη συμμετοχή μου στην παράσταση “Ανα-τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά” γιατί είχα την τύχη να μην χρειαστεί να το διεκδικήσω. Δηλαδή όλα όσα έχουν έρθει μέχρι σήμερα από προτάσεις, από δουλειές, ευτυχώς έχουν να κάνουν με πάρα πολύ ωραίους ανθρώπους, πολύ ωραία ενέργεια,-γιατί ούτως ή άλλως δεν μπορώ να ανταποκριθώ κάπου που δεν έχει ωραία ενέργεια. Δεν είμαι τόσο επαγγελματίας πια-.

Οπότε δεν χρειάστηκε διεκδίκηση. Μου δόθηκε χώρος. Μου δόθηκαν ευκαιρίες τις οποίες ακριβώς επειδή καταλαβαίνω πόσο ανεκτίμητες και μεγάλες είναι, προσπαθώ να ανταποκριθώ με τον καλύτερο τρόπο, γιατί είναι μεγάλη μου τιμή που βρίσκομαι μέσα σε αυτό.

Οι βλέψεις που έχω για το μέλλον, είναι η απόλυτη ματαίωση και καταστροφή, προκειμένου να μην έχω καμία προσδοκία και να είμαι ενθουσιασμένη με ό, τι κι αν προκύψει. Είτε όλο αυτό πάψει να υπάρχει, είτε δεν υπάρχει, είτε η ζωή μου πάρει μια άλλη τροπή. Θέλω να είμαι ικανοποιημένη με κάθε τι που θα μου έρθει. Οπότε στέκομαι στο γεγονός ότι αύριο όλα καταστρέφονται, όλα ανατινάζονται. Δεν υπάρχει τίποτα. Ζήσε το σήμερα».

Χρυσηίδα Γκαγκούτη:«Αν η ζωή μου ήταν τραγούδι θα ήταν το Της γερακίνας γιος του Καζαντζίδη. Είναι το τραγούδι που με εμπνέει περισσότερο και λέει 100% Χρυσηίδα»

«“Ούτε στρώμα να πλαγιάσω, ούτε φως για να διαβάσω” αλλά μ’ αυτό τον πόνο ρε παιδί μου και το “ααααα” του Καζαντζίδη.

Αυτό το τραγούδι είναι για μένα παντός καιρού, επειδή πάντα με βρίσκουν τα πιο σουρεάλ πράγματα. Όχι ακριβώς κακοτυχίες, γκαντεμιά θα το έλεγα. Τα πιο χαζά σουρεάλ πράγματα που μπορούν να συμβούν σε κάθε περίπτωση. Όχι σοβαρά ευτυχώς, παρ’ όλα αυτά είναι το τραγούδι με το οποίο και ο κόσμος με έχει ταυτίσει πάρα πολύ».

*Ανα – τίναξε την ανθισμένη αμυγδαλιά από την Τετάρτη 10 Ιουνίου και κάθε Τετάρτη στο Θέατρο Άλσος ΔΕΗ.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ