Film the Police: Είναι το κινητό σου το τελευταίο ανάχωμα στην αστυνομική βία;

Τι κάνεις όμως όταν το smartphone στην τσέπη σου γίνεται το μοναδικό όπλο απέναντι στην αυθαιρεσία; Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα κατά της Αστυνομικής Βαρβαρότητας, επικοινώνησα με το Copwatch GR με αφορμή το λανσάρισμά του Film the Police. Μιας ψηφιακής πλατφόρμας που μετατρέπει την απλή βιντεοσκόπηση περιστατικών αστυνομικής βίας σε θωράκιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Σε μια εποχή που η «λογοδοσία» μοιάζει με άγνωστη λέξη και οι εσωτερικοί μηχανισμοί ελέγχου της αστυνομίας συχνά καταλήγουν σε αρχειοθετημένες ΕΔΕ, η κοινωνία των πολιτών παίρνει την κατάσταση στα χέρια της.

Το Film the Police δεν είναι απλώς ένας χάρτης περιστατικών. Eίναι ένα ζωντανό αρχείο που αποδεικνύει ότι η αστυνομική βία δεν είναι μια σειρά από «μεμονωμένα περιστατικά», αλλά ένα συστημικό μοτίβο που πλήττει δυσανάλογα τις γυναίκες, τους μετανάστες, τα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα και τους Ρομά.

Στη συνέντευξη που ακολουθεί, οι δημιουργοί της πλατφόρμας μιλούν για τα δικαιώματά μας, αλλά και για ρίσκα, αναλύουν τη σημασία της «δημοσιογραφίας των πολιτών» ως τελευταία γραμμή άμυνας και μας υπενθυμίζουν ότι η παρουσία μας και μόνο στο σημείο ενός περιστατικού μπορεί να σώσει ζωές. Γιατί το έργο της αστυνομίας μπορεί να μην επιτρέπεται να το κρίνουμε, αλλά πλέον έχουμε τον τρόπο να το καταγράφουμε. Καρέ-καρέ.

–Ποια ήταν η αφορμή και η βασική ανάγκη που οδήγησε το Copwatch GR στη δημιουργία της πλατφόρμας Film the Police; Πώς οραματίζεστε τη συμβολή της στον κοινωνικό έλεγχο της Ελληνικής Αστυνομίας;

Η συλλογή και αρχειοθέτηση περιστατικών αστυνομικής βίας υπήρξε ο πυρήνας της λειτουργίας μας σαν Copwatch GR ήδη από τον Νοέμβριο του 2020 όταν και εμφανιστήκαμε online σαν μια social media σελίδα. Η ανάγκη για συλλογική μνήμη ήταν εξ αρχής η κινητήρια δύναμη. Τότε το ζωντανό αρχείο αποτέλεσε το Instagram feed μας, τώρα περάσαμε στο επόμενο στάδιο με τη δημιουργία της πλατφόρμας Film The Police. Ταυτόχρονα πειραματιστήκαμε στο πεδίο γύρω από την καταγραφή αστυνομικής βίας, ερευνήσαμε το νομοθετικό πλαίσιο και απευθύναμε καλέσματα προς την ψηφιακή μας κοινότητα να βιντεοσκοπήσει περιστατικά αστυνομικής βίας.

Οι διαμαρτυρίες για την επέτειο των 2 χρόνων για το έγκλημα των Τεμπών (28/2/25) ήταν κομβικές για την σύλληψη της ιδέας του εγχειρήματος Film The Police.

Μετά από κάλεσμα που απευθύναμε στην ψηφιακή μας κοινότητα για καταγραφή μέσω βίντεο της αστυνομικής βίας, η ανταπόκριση ήταν πολύ μεγάλη. Μας στάλθηκε ένας πολύ μεγάλος όγκος οπτικοακουστικού υλικού, το οποίο καταφέραμε να διαχειριστούμε με δυσκολία. Η ανάγκη για αναβάθμιση των μεθόδων, των εργαλείων και των υποδομών ήταν επιτακτική. Έναν χρόνο μετά παρουσιάσαμε το Film The Police.

«To Film The Police απευθύνεται σε όποιο άτομο διαθέτει ένα smartphone και επιθυμεί να συμμετάσχει στην ανάγκη για κοινωνικό έλεγχο της Ελληνικής Αστυνομίας».

Η ανάγκη αυτή προκύπτει από την συνειδητοποίηση ότι οι εσωτερικοί μηχανισμοί αυτοελέγχου της αστυνομίας είναι σχεδιασμένοι να μην λειτουργούν και η ατιμωρησία από το δικαστικό σύστημα είναι ενδημική. H βάση που θέτουμε από πλευράς μας για έναν κοινωνικό/κοινοτικό έλεγχο είναι η συλλογική μνήμη, για αυτό δημιουργούμε ένα ζωντανό αρχείο στην πλατφόρμα Film The Police. Από εκεί και πέρα ενθαρρύνουμε την δημιουργία μιας κοινότητας γύρω από το Film The Police, για να ανοίξει σε ευρύτερο πλαίσιο η συζήτηση γύρω από τον έλεγχο της Ελληνικής Αστυνομίας.

-Η πλατφόρμα δεν περιορίζεται στην απλή ανάρτηση υλικού, αλλά στοχεύει στην ανάλυση μοτίβων. Μπορείτε να μας εξηγήσετε πώς η χαρτογράφηση των περιστατικών βοηθά στην κατανόηση της αστυνομικής αυθαιρεσίας ως συστημικό πρόβλημα και όχι ως μεμονωμένα περιστατικά;

Το συλλογικό, δημόσιο αρχείο που θα δημιουργείται στην πλατφόρμα Film The Police με τα νέα περιστατικά που θα μας στέλνονται και με το σταδιακό ανέβασμα του 5ετούς αρχείου, είναι μία ευθεία ανταπάντηση στο αφήγημα των μεμονωμένων περιστατικών.

«Ο αριθμός και μόνο των περιστατικών αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας δεν αφήνει περιθώριο να γίνεται λόγος για μεμονωμένα περιστατικά».

Έπειτα, κάθε βίντεο περιέχει πληροφορίες, τον τόπο, τον χρόνο, τις αστυνομικές μονάδες, τα τεχνικά μέσα που χρησιμοποιούνται, τους αποδέκτες της αστυνομικής βίας. Η συλλογή, κατηγοριοποίηση και ανάλυση αυτών των πληροφοριών είναι που φανερώνει μοτίβα στη δράση της Ελληνικής Αστυνομίας, όπως π.χ. συγκεκριμένες περιοχές που υπεραστυνομεύονται ή ευάλωτες ομάδες που καταπιέζονται.

-Ο εκπαιδευτικός οδηγός δίνει έμφαση στην «ασφαλή και αποτελεσματική» καταγραφή. Ποιες είναι οι βασικές αρχές που πρέπει να γνωρίζει ένας πολίτης ώστε να προστατεύσει τον εαυτό του, αλλά και την εγκυρότητα του υλικού του κατά τη διάρκεια ενός περιστατικού;

Αρχικά καθένας πρέπει να γνωρίζει το νομοθετικό πλαίσιο γύρω από την καταγραφή της αστυνομικής βίας και αυτό είναι το πρώτο που παρουσιάζεται στον οδηγό σε μία εκτενή νομική μελέτη. Ενημερώνουμε κάθε άτομο που επιθυμεί να καταγράψει μέσω βίντεο ένα περιστατικό αστυνομικής βίας, ότι καταρχάς αυτό είναι νόμιμο, ότι έχει έννομο και δημόσιο συμφέρον να το καταγράψει. Παρ’ όλα αυτά δεν πρόκειται για μια ακαδημαϊκή μελέτη, μέσα στη νομική συμβουλή περιλαμβάνεται και η εμπειρία στο πεδίο. Δεν υπάρχει ούτε ένας μαγικός νόμος, ούτε ένα μαγικό ποίημα το οποίο μπορεί να προστατεύσει την μάρτυρα ενός περιστατικού.

«Δυστυχώς κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι από εκεί που πας να καταγράψεις αστυνομική βία, τελικά δεν θα την υποστείς».

Ιδιαίτερα σημαντικοί λοιπόν είναι οι συσχετισμοί δυνάμεων στην εκάστοτε κατάσταση, για αυτό και θέλουμε να ενθαρρύνουμε και την ομαδική καταγραφή. Επομένως το “know your rights”, γίνεται “know your risks” στο θέμα της καταγραφής μέσω βίντεο αστυνομικής βίας.

Έπειτα, δίνουμε διάφορες πρακτικές συμβουλές: σημαντικά στοιχεία που αυξάνουν την αξία του οπτικοακουστικού υλικού, συμβουλές για την ασφάλιση του υλικού σε περίπτωση που η αστυνομία θέλει να το εξαφανίσει, όπως έχει επανειλημμένα παρατηρηθεί στα πλαίσια προσπαθειών συγκάλυψης, σωστές πρακτικές μεταφοράς και οδηγίες δημοσίευσης.

Αυτό που τονίζουμε τέλος, είναι ότι εντέλει το διακύβευμα δεν είναι η βιντεοσκόπηση, ούτε καν η καταγραφή. Είναι η ίδια η παρουσία μας, που είναι κομβική για την προστασίας μας και των συνανθρώπων μας από την αστυνομική βία. Η παρουσία και το βλέμμα μας είναι που δίνουν στην αστυνομία να καταλάβει ότι δεν δρα ανενόχλητη στο σκοτάδι.

-Περιστατικά όπως η καταγγελία για τον ομαδικό βιασμό της 19χρονης μέσα στο Α.Τ. Ομονοίας ή η δολοφονία της Κυριακής Γρίβα έξω από το Α.Τ. Αγίων Αναργύρων, αναδεικνύουν μια σκοτεινή πλευρά της έμφυλης βίας εντός ή πλησίον των αστυνομικών τμημάτων. Πώς μπορεί το Film the Police να συμβάλλει στην προστασία των γυναικών και των ευάλωτων ομάδων, όταν η αυθαιρεσία συμβαίνει σε χώρους που υποτίθεται ότι παρέχουν ασφάλεια;

Ας ξεκινήσουμε σημειώνοντας πως από το περιστατικό της Κυριακής Γρίβα υπάρχει καταγραφή βίντεο από τις κάμερες του ίδιου του Α.Τ. Το υλικό αυτό διαμόρφωσε σε μεγάλο βαθμό την κατανόηση του κοινού για το τι ακριβώς συνέβη εκείνο το βράδυ, αλλά προφανώς δεν αποτέλεσε μέσο αποτροπής του περιστατικού. Γενικά, η βιντεοσκόπηση της αστυνομικής αυθαιρεσίας, ή της παράλειψης καθήκοντος, μπορεί να ενισχύσει την ασφάλεια των πολιτών κατά τη διάρκεια ενός περιστατικού, αλλά απαιτούνται κάποιες προϋποθέσεις, όπως η καταγραφή να είναι εμφανής, να γίνεται εσκεμμένα και με σαφήνεια.

Όμως, ποτέ κανένας δεν μπορεί να προσφέρει εγγύηση. Μάλιστα, είναι πολύ πιθανό να η παρουσία κάμερας να προκαλέσει την αντίδραση της αστυνομίας με αποτέλεσμα την παραβίαση της ασφάλειας όποιου καταγράφει.

«Το Film the Police αποσκοπεί στην ενημέρωση και ενδυνάμωση των πολιτών να στέκονται μάρτυρες και να καταγράφουν την αστυνομική βία, αυθαιρεσία και ενίοτε, αδιαφορία».

Όπως το βίντεο έξω από το ΑΤ Αγίων Αναργύρων, έτσι και κάθε επιπλέον βίντεο δημιουργεί ένα σώμα μαρτυρίας το οποίο με τον καιρό θα αποτελέσει μοχλό πίεσης έτσι ώστε η δράση ή αδιαφορία της αστυνομίας να πάψει να αποτελεί κίνδυνο.

Το βίντεο της γυναικοκτονίας της Κυριακής Γρίβα που φέρατε σαν παράδειγμα ανοίγει βέβαια και ένα άλλο θέμα, αυτό της υποτιθέμενης δικλείδας ασφαλείας που αποτελεί η βιντεοσκόπηση της δράσης της αστυνομίας από την ίδια την αστυνομία. Σε αντίθεση με την γυναικοκτονία της Κυριακής Γρίβα, είμαστε συνηθισμένοι στο να ακούμε για κάμερες που δεν ήταν σε λειτουργία ή είχαν βλάβη. Από τα πολλαπλά περιστατικά θανάτων μέσα σε αστυνομικά τμήματα, τον βιασμό στο Α.Τ. Ομονοίας έως το κρατικό έγκλημα από το Λιμενικό Σώμα στην Πύλο. Πόσο διαφορετικός θα ήταν ο κοινωνικός αντίκτυπος της γυναικοκτονίας της Κυριακής Γρίβα, αν ούτε αυτό το βίντεο δεν είχε δει το φως της δημοσιότητας; Ο συγκεκριμένος προβληματισμός επεκτείνεται και στις αστυνομικές bodycams, που έχουν κάνει την εμφάνισή τους και στην Ελλάδα ως άλλη μια εγγύηση υποτιθέμενης ασφάλειας προς τους πολίτες.

-Γνωρίζουμε ότι η αστυνομική βία στην Ελλάδα πλήττει δυσανάλογα τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες (προσφυγικούς πληθυσμούς, Ρομά, ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα). Υπάρχει πρόβλεψη στην πλατφόρμα για την ασφαλή καταγραφή περιστατικών που αφορούν αυτές τις ομάδες;

Καταρχάς στον εκπαιδευτικό οδηγό, τονίζουμε παράγοντες όπως τo φύλο, το χρώμα δέρματος, η εθνοτική ταυτότητα, η ψυχική κατάσταση, το μεταναστευτικό καθεστώς ή προηγούμενη επαφή με το ποινικό σύστημα, αυξάνουν την ευαλωτότητά του εκάστοτε υποκειμένου απέναντι στο ποινικό και δικαστικό σύστημα.

«Τα εργαστήρια Film The Police στοχεύουν και στη σύνδεση με κοινότητες που πλήττονται σφοδρά από την αστυνομική βία λόγω του συστημικού ρατσισμού».

Τα εργαστήρια είναι μια ζωντανή διαδικασία με την έννοια ότι αναγνωρίζουν τις διαφορετικές πραγματικότητες που βιώνονται από τα διαφορετικά υποκείμενα και κοινότητες. Έτσι, επιθυμούμε να τα προσαρμόζουμε στις ανάγκες της εκάστοτε ομάδας. Άλλη μορφή παίρνει το εργαστήριο όταν απευθύνεται σε μία πολιτική συλλογικότητα, σε μία ομάδα φωτορεπόρτερ, σε μία μεταναστευτική κοινότητα ή σε έναν καταυλισμό Ρομά.

Ταυτόχρονα, μας είναι συνειδητό ότι προτείνουμε μια βασική μέθοδο και θέλουμε να ενθαρρύνουμε τη συζήτηση γύρω από αυτήν για να εμπλουτιστεί και να επικαιροποιείται συνεχώς. Για παράδειγμα, μεταναστευτικές κοινότητες έχουν ήδη αυξημένη συλλογική γνώση πάνω στην καταγραφή της δράσης της αστυνομίας για να αμυνθούν απέναντι στο racial profiling, τις επιχειρήσεις σκούπα και συνεχείς ελέγχους για χαρτιά. Μπορούμε να αλληλοδιδαχτούμε επομένως και να πολλαπλασιάσουμε τον αντίκτυπο της κοινής γνώσης που απορρέει από την βιωμένη εμπειρία.

-Πρακτικά, πώς διασφαλίζει η ψηφιακή σας υποδομή ότι το οπτικοακουστικό υλικό πληροί τις προδιαγραφές ώστε να χρησιμοποιηθεί ως αποδεικτικό στοιχείο σε μια δικαστική αίθουσα ή σε μια ΕΔΕ;

Στο παρελθόν έχουμε επανειλημμένα αναζητήσει υλικό για συλληφθέντες εντός της ψηφιακής μας κοινότητας, που θα μπορούσε φανεί χρήσιμο στους συνηγόρους τους. Η πλατφόρμα επομένως θέλουμε να συνεχίσει αυτό το έργο και το υλικό να βοηθήσει αν είναι δυνατόν και θύματα αστυνομικής βίας σε μια δικαστική υπόθεση.

Στην πλατφόρμα συλλέγονται πρωτότυπα αρχεία και μπορούμε να αποδείξουμε την αλυσίδα custody (chain of custody) και επομένως την γνησιότητά τους, διασφαλίζοντας υψηλές τεχνικές προδιαγραφές όπου είναι δυνατόν για το υλικό μας.

Είναι χρήσιμο να γνωρίζουμε ότι η νομοθεσία στην Ελλάδα αφήνει ελεύθερο τον εκάστοτε δικαστή να κρίνει την αποδεικτική αξία ενός τεκμηρίου που εισάγεται σε μια δικογραφία, είτε είναι φωτογραφία είτε βίντεο είτε μαρτυρία. Αυτό σημαίνει ότι δεν υπάρχει μια λίστα προδιαγραφών, που αν πληρούνται τότε μόνο το οπτικοακουστικό υλικό θα γίνει δεκτό σαν αποδεικτικό στοιχείο σε μία ποινική υπόθεση. Σίγουρα η δυνατότητα να αποδείξεις τη γνησιότητα μιας φωτογραφίας ή η γνώση της προέλευσής της και του ατόμου που κατέγραψε το υλικό ενισχύει την αξιοπιστία του τεκμηρίου.

Όσον αφορά τις ΕΔΕ πιστεύουμε ότι είναι δομικά σχεδιασμένες να αποτυγχάνουν. Γενικά, η δράση και οι προτάσεις μας δεν στοχεύουν σε μία βελτίωση του θεσμού της Ελληνικής Αστυνομίας, ούτε επιζητούν να έρθουν σε διάλογο με τον θεσμό αυτό. Απευθύνονται και είναι εργαλεία για τα άτομα και τις κοινότητες, που αγωνίζονται και βιώνουν την καταπίεση από τον θεσμό της αστυνομίας.

-Παρατηρούμε διεθνώς, με χαρακτηριστικό παράδειγμα τις ΗΠΑ και τη δράση σωμάτων όπως ο ICE, μια κλιμάκωση της βίας σε βάρος ευάλωτων ομάδων. Θεωρείτε ότι στην Ελλάδα υπάρχει ο κίνδυνος δημιουργίας αντίστοιχων σωμάτων που δρουν με μειωμένη λογοδοσία;

Παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις στις ΗΠΑ, βρισκόμαστε σε επαφή και ανταλλαγή με διεθνή copwatching δίκτυα και εμπνεόμαστε από την δράση τους.

«Μπορεί στην Ελλάδα να μην υπάρχει ICE, αλλά μειωμένη λογοδοσία υπάρχει σίγουρα».

ΕΔΕ σχεδιασμένες να αποτυγχάνουν, αστυνομικές μονάδες χωρίς διακριτικά στις στολές τους, αστυνομικές ομάδες παραστρατιωτικού τύπου σε χερσαία και υδάτινα σύνορα, πλήρης ηθική νομιμοποίηση της βίαιης δράσης όλων των παραπάνω από την κυβέρνηση, ατιμωρησία από το δικαστικό σύστημα.

Θεσμικά, στην Ελλάδα, δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο του ICE, ένα εθνικό σώμα ασφαλείας που να έχει δικαιοδοσία παραπάνω από τοπικά σώματα. Στο παρελθόν έχουν υπάρξει παραστρατιωτικές οργανώσεις, οι οποίες όμως δρούσαν παράλληλα με την αστυνομία, ποτέ ανταγωνιστικά.

Έχει ενδιαφέρον όμως να συγκρίνουμε τον ICE (ιδρύθηκε το 2002) με την Frontex (2004), η οποία είναι ένα διεθνές σώμα ασφαλείας που δρα στον χώρο της Ελλάδας, ανεξάρτητα από την αστυνομία, που δρα με μειωμένη λογοδοσία και αδιαφάνεια, και έχει ως αποστολή της την καταπάτηση των δικαιώματα των μεταναστών. Η δράση των 2 είναι παρόμοια, με συγκρίσιμους στόχους και συνέπειες, οπότε η συζήτηση δεν περιστρέφεται γύρω από την πιθανότητα της δημιουργίας ενός ανάλογου του ICE, αλλά για πραγματικότητα της ύπαρξης της Frontex.

-Η αστυνομική αυθαιρεσία συχνά συνοδεύεται από μια κουλτούρα «συγκάλυψης» ή αργών πειθαρχικών διαδικασιών. Πώς μπορεί ένα ζωντανό αρχείο να λειτουργήσει ως ανάχωμα στην ατιμωρισία και να ενισχύσει τη συλλογική μνήμη;

«Η αστυνομική βία δεν είναι μόνο το χτύπημα του γκλοπ. Είναι και βία απέναντι σε κάθε απόδειξη ότι έλαβε χώρα οποιαδήποτε βία».

Ποινικοποιεί την παρουσία, το βλέμμα, την κυκλοφορία εικόνων, την εναλλακτική αφήγηση, συγκαλύπτει και φιμώνει. Ένα ζωντανό αρχείο διαμορφωμένο μέσα από κοινοτικές-συλλογικές διαδικασίες είναι ένα αντίδοτο απέναντι στην φίμωση και την αμνησία που επιδιώκει η Ελληνική Αστυνομία.

-Πιστεύετε ότι η «δημοσιογραφία των πολιτών» είναι σήμερα η τελευταία γραμμή άμυνας για τη διαφύλαξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ανεξάρτητα από πολιτικές πεποιθήσεις;

Η «δημοσιογραφία των πολιτών», η διάχυση της χρήσης μεθόδων εκτός των δημοσιογραφικών και ερευνητικών κύκλων, η ροή της πληροφορίας στα social media, είναι σημάδι των καιρών μας. Αφενός είναι παράγωγα τεχνολογικών εξελίξεων όπως η διάδοση πλατφορμών social media και των smartphones. Σε ένα ευρύτερο πλαίσιο είναι κομμάτι του σύγχρονου πεδίου μάχης γύρω από την αλήθεια.

Με την ίδρυση του Copwatch GR πιάσαμε ένα κόκκινο νήμα, που ξεδιπλωνόταν παγκοσμίως: αυτό των ανεξάρτητων παρατηρητηρίων, της αντιπληροφόρησης, της αντι-δικανικής, της κοινοτικής δημοσιογραφίας, της δημοσιογραφίας των πολιτών και των νέων μορφών αντίστασης και κοινωνικής ανυπακοής, όπως η βιντεοσκόπηση της δράσης της αστυνομίας. Στον πυρήνα αυτών των συμμετοχικών πολιτικών πρακτικών είναι η αξίωση για μια συλλογική παραγωγή αλήθειας και δημοσίου λόγου.

Η διάδοση των smartphones έδωσε τη δυνατότητα σε περισσότερους ανθρώπους να καταγράφουν και να αναδεικνύουν κρατικά και ιδιωτικά εγκλήματα και παραβάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα βίντεο και οι φωτογραφίες αναδύθηκαν σαν ένα ψηφιακό εργαλείο, ένα μέσο για την παραγωγή αποδεικτικών στοιχείων και επομένως αυτοάμυνας απέναντι στην κρατική βία.

Αυτόπτες μάρτυρες βιντεοσκόπησαν βομβαρδισμούς, οικολογικές καταστροφές, αστυνομική βία κ.α. και συνέβαλαν σε μια πρωτοφανή, πρωτογενή παραγωγή υλικού, που με την σειρά της δημιούργησε νέες προκλήσεις διαχείρισης και άνοιξε νέες δυνατότητες στον κοινωνικό αγώνα για δικαιοσύνη.

– Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες δυσκολίες που αντιμετωπίσατε κατά τον σχεδιασμό της πλατφόρμας και ποιες θεωρείτε ότι θα είναι οι κυριότερες προκλήσεις στη λειτουργία της από εδώ και πέρα;

Σε καθαρά τεχνικό επίπεδο δεν αντιμετωπίσαμε ιδιαίτερα προβλήματα κατά τον σχεδιασμό της πλατφόρμας. Ο βασικός στόχος μας ήταν να διευκολύνει την διαδικασία συλλογής και επιβεβαίωσης οπτικοακουστικού υλικού από πλευράς μας σε συνδυασμό με την δημιουργία μιας υποδομής που να είναι στον μέγιστο βαθμό εύχρηστη για κάθε πολίτη, που επιθυμεί να πλοηγηθεί στον χάρτη και να ανεβάσει οπτικοακουστικό υλικό.

Η κύρια πρόκληση είναι η διατήρηση και επικαιροποίηση του αρχείου και του χάρτη. Αυτή είναι και η «κατάρα» των βάσεων δεδομένων και των αρχείων. Αν δεν ανανεώνονται συνεχώς, καταλήγουν παρωχημένα. Η διατήρηση αυτού του ζωντανού αρχείου αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας απαιτεί συνεχώς από πλευράς μας να αφιερώνουμε εκεί κομμάτι των δυνάμεών μας. Για αυτόν τον λόγο καλούμε και την κοινότητα γύρω από τον σκοπό να μας στηρίξει οικονομικά και να συμβάλλει στη συνέχισή του.

-Υπάρχει μια λεπτή γραμμή ανάμεσα στη νόμιμη καταγραφή και την προστασία των προσωπικών δεδομένων. Πώς διαχειρίζεται η πλατφόρμα αυτή την πρόκληση, ώστε να παραμείνει ένα έγκυρο εργαλείο ελέγχου χωρίς να εκθέτει νομικά τους χρήστες;

Το οπτικοακουστικό υλικό που ανεβαίνει από τους χρήστες στην πλατφόρμα καταρχάς αποθηκεύεται αυτόματα στους ασφαλείς server του ινστιτούτου Qurium. Το ινστιτούτο Qurium εδρεύει στην Σουηδία και αποτελεί επιλογή οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων παγκοσμίως για την ασφαλή φύλαξη των δεδομένων τους.

Έπειτα, το υλικό από πλευράς μας φυλάσσεται και σε κρυπτογραφημένους σκληρούς δίσκους. Όσον αφορά τα βίντεο που χαρτογραφούνται και γίνονται δημόσια: αφού επιβεβαιώσουμε την γνησιότητα του περιεχομένου τους, τότε τα ανωνυμοποιούμε πριν τα κάνουμε δημόσια. Η ανωνυμοποίηση μπορεί να περιλαμβάνει θόλωμα προσώπων ή παραμόρφωση της φωνής. Γενικά κατά τη δημοσίευση ακολουθούμε την αρχή “Do No Harm”. Aν στο πλάνο καταγράφονται τρίτα άτομα να προβαίνουν σε πράξεις που ενδέχεται να διώκονται ποινικά και τυχόν ανάρτησή τους να τους εκθέσει σε αστυνομική καταστολή δεν δημοσιεύουμε. Δημοσιεύουμε μόνο αφού εξασφαλίσουμε ότι δεν θα προκαλέσουμε βλάβη.

Κατά την αρχειοθέτηση των περιστατικών από πλευράς μας ψευδωνυμοποιούμε τα δεδομένα και παρέχουμε σε οποιοδήποτε άτομο σχετίζεται με τις καταγραφές μας την δυνατότητα να ασκήσει τα δικαιώματα που του δίνει ο Ν. 4624/2019.

-Πώς μπορεί ένας πολίτης να εμπλακεί ενεργά στην κοινότητα του Film the Police πέρα από την αποστολή ενός βίντεο;

Αυτήν τη στιγμή πραγματοποιούμε τα πρώτα εργαστήρια Film The Police, τα οποία βρίσκονται ακόμα σε πειραματική μορφή. Διαλέγουμε στοχευμένα τους συμμετέχοντες, ιχνηλατούμε τις ανάγκες που προκύπτουν και μαζεύουμε κριτική, πλάθοντας έτσι το βασικό κόνσεπτ για τα εργαστήρια.

Στοχεύουμε μετά το καλοκαίρι να ανακοινώσουμε εργαστήρια, στα οποία θα υπάρχει ανοιχτή δήλωση συμμετοχής. Στόχος των εργαστηρίων είναι η συνάντηση και η δημιουργία μιας ζωντανής κοινότητας γύρω από την καταγραφή της αστυνομικής βίας.

Αυτή η κοινότητα θα μπορεί να επικαιροποιεί τη βασική μέθοδο που προτείνουμε γύρω από τη βιντεοσκόπηση, να την εμπλουτίζει και να συμβάλλει ενεργά στη συλλογή και αποδελτίωση περιστατικών, κάνοντας έτσι το δημόσιο αρχείο αστυνομικής βίας πραγματικά συλλογικό και κοινοτικό.