Τα super skinny ανδρικά μοντέλα στο show Prada και η «βρωμιά» στα ρούχα
- 19 ΙΑΝ 2026
Από τα αγαπημένα μου Fashion Weeks ήταν πάντα η Pitti Uomo, aka η Εβδομάδα Μόδας για τις ανδρικές συλλογές. Λατρεύω την ανδρική μόδα, πολύ απλά γιατί μου αρέσει να φοράω ανδρικά ρούχα και οι παρουσιάσεις των menswear συλλογών, για μένα, έχουν πάντα εξαιρετικό ενδιαφέρον και αποτελούν πηγή έμπνευσης για το ντύσιμό μου. Από ρούχα που θέλω να φορέσω μέχρι το, σχεδόν πάντα, εξαιρετικό styling που βλέπουμε στις πασαρέλες των ανδρικών συλλογών.
Σε αυτή την Εβδομάδα Μόδας, όμως, ενώ είδαμε μερικές από τις καλύτερες ανδρικές συλλογές των τελευταίων σεζόν (βλ. η Fall 2026 συλλογή του Ralph Lauren ήταν ένα πραγματικό αριστούργημα), υπήρξαν και κάποιες επιλογές που προβλημάτισαν ευρύτερα το κοινό. Εκτός από το all-white male καστ μοντέλων στον οίκο Dolce & Gabbana- δεν είναι η πρώτη φορά που οι Ιταλοί σχεδιαστές εχουν κριθεί για τις προβληματικές απόψεις τους, κι αυτός είναι ένας λόγος που δεν θα δεις αναφορές στο brand από μένα- και ο οίκος Prada βρέθηκε στο επίκεντρο συζήτησης, αυτή τη φορά λόγω της επιλογής του καστ του.
Το καστ της ανδρικής συλλογής Prada προβληματίζει
Για την παρουσίαση της Prada Fall 2026 συλλογής, ο οίκος επέλεξε ένα καστ ανδρικών μοντέλων με έναν και μόνο σωματότυπο: εξαιρετικά αδύνατα σώματα. Κανένα πρόβλημα με τα κιλά των μοντέλων που περπάτησαν στην πασαρέλα. Το ερώτημα είναι άλλο: γιατί δεν υπήρχε χώρος για κάτι διαφορετικό; Ή μήπως η εικόνα του “Prada man” παραμένει αυστηρά περιορισμένη σε μια συγκεκριμένη και σχεδόν εμμονική σιλουέτα;
Το ερώτημα αυτό αφορά μια συλλογή η οποία, συγκριτικά με παλαιότερες δουλειές του οίκου, δεν ανταποκρίνεται πλήρως στη γνωστή, υψηλή αισθητική της Prada. Όσον αφορά την έλλειψη συμπερίληψης και το ξεκάθαρο favoritism προς έναν συγκεκριμένο σωματότυπο, καμία έκπληξη εδώ. Ο οίκος Prada δεν υπήρξε ποτέ συμπεριληπτικός, ούτε στις γυναικείες ούτε στις ανδρικές συλλογές του.
Launchmetrics Spotlight
Και για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν σχεδίαζε ποτέ για πολλούς, διαφορετικούς σωματότυπους. Ποιος μπορεί να ξεχάσει τις σούπερ κοντές, χαμηλόμεσες φούστες του Miu Miu πριν από μερικά χρόνια; Ένα item που έγινε γρήγορα viral και που -θεωρητικά πάντα- απευθυνόταν μόνο σε αδύνατα σώματα.
Launchmetrics Spotlight
Εδώ ακριβώς σκέφτομαι το εξής. Ο οίκος Prada -και κατ’ επέκταση η Miuccia Prada, την οποία αγαπώ και θαυμάζω τρομερά-, δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ να αντικατοπτρίσει τη διαφορετικότητα των σωμάτων. Ενδιαφέρθηκε να επιβάλει μια συγκεκριμένη αισθητική, που μάλιστα έχει «σπάσει» διάφορα ταμπού, τουλάχιστον όσον αφορά τη γυναικεία ομορφιά. Και αυτό δεν είναι απαραίτητα λάθος από μόνο του. Η Miuccia είχε πάντα ένα όραμα για τη μόδα. Όταν όμως το όραμα επαναλαμβάνεται επί δεκαετίες με τον ίδιο αποκλεισμό, παύει να είναι απλώς μια αισθητική και γίνεται μέρος της ταυτότητάς σου ως fashion designer.
Launchmetrics Spotlight
Αυτό φυσικά, είναι ένα γενικότερο φαινόμενο όσον αφορά την ανδρική μόδα, έπεμεινε στη μη συμπεριληπτική του στάση, ακόμα και μετά την άνοδο του body positivity κινήματος, το οποίο βρίσκω από μόνο του προβληματικό.
Launchmetrics Spotlight
Ενώ άλλοι οίκοι πειραματίζονται με τα σώματα, τα φύλα, τις ηλικίες κτλ., ο οίκος Prada στρέφεται στη γνώριμη, ασφαλή και τελικά περιοριστική εικόνα του. Και σε αυτή την περίπτωση, το έκανε μάλιστα παρουσιάζοντας μια σειρά ρούχων που ούτε στα ήδη αδύνατα μοντέλα δεν έφαρμοζαν σωστά και έδειχναν στενά πάνω τους. Υπήρχε και «βρωμιά» στα ρούχα όμως που ίσως να ήταν το μοναδικό αυθεντικό στοιχείο της συλλογής.
Τα «βρώμικα» ρούχα της συλλογής
Όσον αφορά τα ρούχα, ο οίκος Prada Fall 2026 κινήθηκε γύρω από μια εσκεμμένα «ατελή» αισθητική. Τα ρούχα έφεραν εμφανή σημάδια φθοράς, λεκέδες, ξεβαμμένες υφές και μια γενικότερη αίσθηση χρήσης, μια επιτηδευμένη βρωμιά που λειτουργεί ως σχόλιο πάνω στην έννοια της τελειότητας.
Launchmetrics Spotlight
Είναι ένα μοτίβο στο οποίο ο οίκος επανέρχεται συστηματικά στις τελευταίες του συλλογές, θέλοντας να αποδομήσει το αψεγάδιαστο, το καλοραμμένο, παρουσιάζοντας ρούχα που δεν δείχνουν αποστειρωμένα.
Launchmetrics Spotlight
Ωστόσο, πώς μπορεί να μιλά κανείς για την ατέλεια, όταν αυτή παρουσιάζεται αποκλειστικά πάνω σε σώματα που ανταποκρίνονται σε ένα περιορισμένο πρότυπο; Μια αντίφαση που, αν μη τι άλλο, αξίζει να σημειωθεί.
