Τι διαβάσαμε στις διακοπές μας (και θα θες να διαβάσεις κι εσύ)

Επιστρέφοντας στο γραφείο άρχισαν οι ανταλλαγές βιβλίων με συναδέλφους και οι συζητήσεις που ξεκινούσαν με την ερώτηση «διάβασες τίποτα καλό στις διακοπές;». Απείρως πιο ευχάριστη απασχόληση από την πραγματική δουλειά, αν με ρωτάς. Κάπως έτσι συγκεντρώθηκε η παρακάτω λίστα που θα σου χρησιμεύσει στην επόμενη βόλτα σου στο βιβλιοπωλείο.

Βιβλία που ίσως είδες ήδη σε πλοία, σταθμούς, παραλίες που επισκέφθηκες αλλά και σε Instagram Stories να διαβάζονται κατά τη διάρκεια των διακοπών και άλλων ανθρώπων. Βιβλία σίγουρα διαβασμένα από εμάς εδώ στα γραφεία της 24 Media, που μας συγκίνησαν, μας διασκέδασαν και σου συνιστούμε.

Μέρες χωρίς αλκοόλ, για την αφεντιά μου

Ίσως φταίει που έχω απαρνηθεί το αλκοόλ από τα 28 μου, που ταυτίστηκα με τον Ντένις Μονκ, τον ήρωα που ο συγγραφέας Michael Deagler δημιούργησε για να περιγράψει ένα ταξίδι στη νηφαλιότητα. Ο συγγραφέας είχε επίσης κόψει το αλκοόλ χωρίς να είναι μέλος των Αλκοολικών Ανώνυμων, όπως ακριβώς και ο ήρωάς του.

Το βιβλίο είναι βραβευμένο με το PEN/Hemingway Award και αποτελεί μία καταγραφή του πρώτου χρόνου νηφαλιότητας του Ντένις που περνάει σε σπίτια φίλων, συναντώντας πρώην κολλητούς, συντρόφους, συγγενείς, προσπαθώντας να βρει ξανά πού ανήκει και σε/με ποιους.

Όταν o Michael Deagler επέλεξε τη νηφαλιότητα ανακάλυψε ότι δεν υπήρχαν πολλά μυθιστορήματα για τη ζωή μετά τις καταχρήσεις. Ενώ υπάρχουν πολλές ιστορίες για τον εθισμό μοιάζει σαν οι λογοτεχνικοί ήρωες να χάνουν το όποιο ενδιαφέρον αν επιλέξουν τη νηφαλιότητα.

Οι Μέρες χωρίς αλκοόλ μπαίνουν σε αυτό το μετά και περιγράφουν την περίπλοκη, δύσκολη αλλά και χαρούμενη φάση που έρχεται όταν προσπαθείς να ξαναμπείς στη ζωή με ένα κομμάτι της ταυτότητας που είχες υιοθετήσει για καιρό, χαμένο. Σου θυμίζει κάτι αυτή η προσπάθεια; Σίγουρα δεν είναι απαραίτητο να έχεις κόψει το αλκοόλ για να σου αρέσει το βιβλίο ή να ταυτιστείς με τον Ντένις, όλοι χάνουμε κομμάτια της ταυτότητάς μας κάπου κάπου, ηθελημένα ή μη κι όλοι καλούμαστε να διαβούμε ένα πολύ γνώριμο κατώφλι εντελώς αλλαγμένοι.

Είναι τελικά ένα βιβλίο που μιλάει για την απόφαση να κάνεις την οποιαδήποτε θεμελιώδη αλλαγή και να υπάρξεις με νέους όρους ανάμεσα σε τόπους που σήμαιναν άλλα πράγματα για σένα και ανθρώπους που αγάπησες (ή και πλήγωσες). Είναι ένα βιβλίο που μοιάζει με αληθινή ζωή. Εκεί όπου κανένα λυτρωτικό τέλος δεν σημαίνει ότι σταματάς την προσπάθεια. Εκεί όπου όλα συνεχίζονται και συμβαίνουν, άλλοτε βαρετά άλλοτε συναρπαστικά, πάντα πραγματικά.

Lost Lambs, για τη Μίνα Μπιράκου

Μου το πρότεινε η amazon στο Kindle εξαιτίας ενός άλλου βιβλίου που είχα διαβάσει. Το ξεκίνησα γιατί μου φάνηκε ενδιαφέρον το στόρι. Μια τελείως δυσλειτουργική οικογένεια, οι Flynn βρίσκονται στο επίκεντρο. Στη μικρή παραθαλάσσια πόλη της Καλιφόρνια όπου ζουν,η σύζυγος, Catherine έχει εξαναγκάσει τον σύζυγο σε ανοιχτό γάμο κι αυτός εντάσσεται σε μια χριστιανική ομάδα ψυχολογικής υποστήριξης και συγγραφής, τα Lost Lambs. Οι τρεις κόρες τους ζουν τελείως διαφορετικές ζωές. Η μεγάλη η Abigail είναι η ωραία της πόλης και εξαργυρώνει αυτό το νόμισμα της ομορφιάς στη ζωή της, ενώ ο έρωτας βασανάκι της είναι με έναν μυστήριο μεγαλύτερό της ;άνδρα που λέγεται War Crime Wes. Η μεσαία, η Louise, αόρατη και πιο αθόρυβη από τις αδερφές της, γνωρίζει τον έρωτα στην online επικοινωνία της με έναν τύπο, αγνοώντας ότι αυτός είναι ισλαμιστής τρομοκράτης. Η μικρή, η Harper είναι ιδιοφυϊα και παιδί θαύμα, που όμως πιστεύει ότι κάποιος ή κάτι παρακολουθεί τους κατοίκους της κωμόπολης.

Ταυτόχρονα υπάρχει και ένα παράλληλο plot, με τον κακό δισεκατομμυριούχο Paul Alabaster, του οποίου οι πρόγονοι ίδρυσαν την πόλη, στο οποίο ο ίδιος αποζητά την αιώνια νεότητα και είναι ενορχηστρωτής τεράστιας διαφθοράς στο λιμάνι του παππού του. Μαύρο χιούμορ, κοινωνική σάτιρα και ένα crime twist βουτάνε μέσα στη σύγχρονη ψυφιακή παράνοια, τη ζωή στα προάστια και τους δεσμούς που κρατάνε τις δυσλειτουργικές οικογένειες ενωμένες. Α, και ακουμπάει το τι τελικά είναι η ευτυχία και το ποιος ορίζει το τι είναι δυσλειτουργικό και τι όχι. Αφού το διάβασα είδα ότι το πρότειναν και η Dua Lipa και η Sarah Jessica Parker.

Δε λες κουβέντα, για τη Μαριλέλλα Αντωνοπούλου

Σε αυτές τις διακοπές διάβασα πολλά, έσπασα το φράγμα των 3 βιβλίων που δεν μπορούσα με τίποτα να υπερβώ τα τελευταία 7 χρόνια- η ηλικία του γιου μου, καταλαβαίνεις-, αλλά αν πρέπει να μιλήσω για 1- από τα συνολικά 7 βιβλία του φετινού καλοκαιριού μου (και κάπως έτσι επιβεβαιώνεται η αδυναμία μου στον συγκεκριμένο αριθμό) θα επιλέξω το Δε Λες Κουβέντα του Μάκη Μαλαφέκα (εκδ. Αντίποδες ή Μελάνι), το 1ο της τριλογίας του, μαζί με το Μεσακτή και το Deepfake (το οποίο πρότεινε η Dua Lipa στο εξαιρετικά τίμιο book club της, το Service95) για τους εξής 3 απλούς λόγους: 1) Θα ήθελα να το έχω γράψει εγώ (κι αυτή είναι μια επιθυμία άκρως ελκυστική, που δεν σου γεννάται σώνει και ντε με ό,τι διαβάζεις 2) Θα ήθελα να το έχω ζήσει εγώ (αν κλείνω το μάτι στον Μιχάλη Κρόκο; φυσικά) και 3) Είναι από τα νουάρ μυθιστορήματα που έχουν την πάστα που φτιάχνει το τέλειο σκοτεινό τηλεοπτικό series.

Έχεις τον χαρακτήρα με το ελάττωμα, έχεις φουλ μυστήριο, γραφή που δεν σ’ αφήνει να τ’ αφήσεις από τα χέρια σου, ανατροπές αλλά όχι κόλπα κι ένα “dark web” διακύβευμα που μας αφορά γιατί όλο αυτό το στόρι θα μπορούσε άνετα να έχει συμβεί ήδη ένα καλοκαίρι στην Αθήνα και να μην έχουμε πάρει πρέφα. Έτοιμο για την πλατφόρμα. Τα είπα όλα χωρίς να πω τίποτα; ναι! Must-read.

Πιο πέρα από τη θάλασσα, για τη Χριστίνα Φαραζή

Δεν είχα διαβάσει το βραβευμένο με Booker Το τραγούδι του προφήτη, όταν είχε κυκλοφορήσει πριν δύο χρόνια και είχε γίνει χαμός, συνεπώς το Πιο πέρα από τη θάλασσα (εκδόθηκε τον Μάρτιο) ήταν φέτος το καλοκαίρι η πρώτη μου επαφή με την γραφή και το λογοτεχνικό σύμπαν του Paul Lynch. Ήταν και το βιβλίο με το οποίο ξεκίνησαν οι διακοπές μου, το πρώτο που διάβασα.

Μην σε ξεγελάσει ο τίτλος και το εξώφυλλο. Καλοκαιρινό vibe δεν υπάρχει, όσο μπλε κι αν έχει ξοδευτεί στην εικονογράφηση. Η ιστορία αφορά τον Μπολίβαρ, έναν έμπειρο ψαρά που πιεσμένος από χρέη βγαίνει με τη βάρκα του στον Ειρηνικό, παρά τις προειδοποιήσεις για έντονη κακοκαιρία. Από ανάγκη παίρνει μαζί του για βοηθό τον μόνο πρόθυμο να τον ακολουθήσει, τον νεαρό Χέκτορ. Η καταιγίδα ξεσπά και γρήγορα βρίσκονται χαμένοι στον ωκεανό.

Είναι ένα τόσο σκοτεινό, στενάχωρο, δυσβάσταχτο σε πολλές παραγράφους βιβλίο και ταυτόχρονα, τόσο υποβλητικό, συναρπαστικό, υπαρξιακό που το διάβασα σχεδόν μέσα σε μία μέρα -οι 227 σελίδες του βοηθάνε- δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. «Ο χρόνος τώρα, δεν είναι χρόνος».

Witcher: Η τελευταία ευχή, για τον Κώστα Μανιάτη

Witcher: Η τελευταία ευχή και αφήστε την κουλτούρα για τον χειμώνα. Τα υπαρξιακά θα τα πιάσουμε με τον πρώτο ήλιο με δόντια, τώρα θέλουμε σπαθιά, μάγους και βαμπίρ που σέρνονται σε υπόγεια.

Μιλάω ακόμα σαν να είναι καλοκαίρι, το ξέρω. Μιλάω, μάλλον, όπως μου μίλησα στην αρχή του καλοκαιριού, όταν με έσπρωξα να διαλέξω αστυνομικά και fantasy για παραλίες με ψιλό χαλίκι.

Άλλοι τον Witcher τον ξέρουν απ’ τη σειρά, άλλοι απ’ τα games. Ανήκω στους δεύτερους άλλους. Πριν 12 χρόνια έλιωσα το Witcher 2 στο laptop μου -και ήμουν ήδη από τότε «αρκετά μεγάλος για να παίζω παιχνίδια».

Οπότε το βιβλίο μου ξαναθύμισε τον κόσμο του Πολωνού συγγραφέα, Αντρέι Σαπκόφσκι, τους ήρωες και αντιήρωες που κατασκεύασε με τόση δεξιοτεχνία, τους γκαφατζήδες τροβαδούρους και τους ύπουλους άρχοντες.

Μικρές ιστορίες, αυτοτελείς, με απρόσμενο τέλος, όσο κι αν νόμιζες στην αρχή ότι είχες μπει στο μυαλό του συγγραφέα και ήξερες τι ερχόταν μετά. Δεν ήξερες. Και έκανε τη σύντομη παραμονή μου στο κατάστρωμα, συντομότερη.

Κωνσταντίνος, για την Κέλλυ Νόβακ

Το Κωνσταντίνος του Παναγιώτη Ευαγγελίδη από τις Εκδόσεις Γεννήτρια, είναι από τα βιβλία που, ενώ διαδραματίζονται σε μια πολύ συγκεκριμένη εποχή και πραγματικότητα, καταφέρνουν να μιλήσουν για κάτι διαχρονικό: τον έρωτα. Ναι, η ιστορία εκτυλίσσεται στην Αθήνα των 90s, στη σκιά του AIDS και μιας εποχής που μοιάζει ταυτόχρονα μακρινή αλλά ταυτόχρονα και κοντινή, όμως αυτό που με άγγιξε περισσότερο είναι η σχέση ανάμεσα στους δύο βασικούς χαρακτήρες: τον Κωνσταντίνο και τον Κωστή. Ένας έρωτας αβέβαιος, ανεκπλήρωτος και ίσως εξιδανικευμένος -από αυτούς που πιθανότατα όλοι/ες έχουμε ζήσει, ανεξαρτήτως σεξουαλικού προσανατολισμού. Γιατί, τελικά, το βιβλίο μιλάει και για τον τρόπο που λειτουργούμε όταν καψουρευόμαστε: για όσα φανταζόμαστε, όσα περιμένουμε και όσα επιλέγουμε να πιστεύουμε για έναν άνθρωπο που ίσως να μη μας αγαπάει με τον τρόπο που θα θέλαμε. Αν και άκρως κυνική, δεν θα σταματήσω ποτέ να πιστεύω στον έρωτα. Ίσως γι’ αυτό και το Κωνσταντίνος είναι ένα από τα βιβλία που θα πήρα μαζί μου αυτό το καλοκαίρι και με συνεπήρε με κάθε σελίδα του.

Evenings and Weekends, για τη Ζωή Δημήτριου

Αν έχεις ζήσει στο Λονδίνο κι έχεις καιρό να επισκεφθείς το παρελθόν σου, υπάρχει ένα (τρυφερό) βιβλίο που μπορεί να σε γεμίσει νοσταλγία. Λέγεται Evenings and Weekends και το έγραψε ο Ιρλανδός Oisín McKenna (που ξέρει καλά την ποπ κουλτούρα, έχει τέλειο χιούμορ και πολλές υπαρξιακές κρίσεις).

Στο ντεμπούτο του μιλά για την επιθυμία, τα συναισθηματικά κενά μας, την εργατική τάξη, τις σχέσεις, την οικογένεια, την οικονομική ανασφάλεια των 30sth, την ευαλωτότητα, το κυνήγι της ευτυχίας, την αποσύνδεση από το σώμα και τη στιγμή, τη σύγχρονη (αβίωτη) ζωή στις μεγαλουπόλεις, τον έρωτα, την queer ταυτότητα και μια φάλαινα που παγιδεύτηκε στον Τάμεση κατά τη διάρκεια ενός σαββατοκύριακου με καύσωνα τον Ιούνιο του 2019.

Ένα μυθιστόρημα με χαρακτήρες που θα έπρεπε να είχαν ήδη ενηλικιωθεί, αλλά δεν το έχουν κάνει. Και έτσι έχουν μυστικά και λένε ψέματα για να μην πληγωθούν.

Όταν φτάσεις στην τελευταία σελίδα, νιώθεις ότι είσαι χαρακτήρας του βιβλίου (ή έστω στην παρέα τους). Αν πιστεύεις ότι Η Τελειότητα του Latronico Vincenzo ήταν απλώς OK, διάβασέ το. Θα σε ρουφήξει το σύμπαν του.

Μια μέρα της ζωής του Άμπεντ Σαλάμα, για τον Κωνσταντίνο Αμπατζή

Μπορεί -δυστυχώς- ο πλανήτης να μην ασχολείται πλέον τόσο με τη γενοκτονία που εξακολουθεί να συντελείται στην Παλαιστίνη, όμως κάθε ευκαιρία να κατανοήσουμε καλύτερα το ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο και όσα συμβαίνουν εκεί, είναι καλοδεχούμενη. Ακριβώς αυτό κάνει και το βιβλίο του Θρωλ, το οποίο με την αφορμή ενός τραγικού τροχαίου που συνέβη το 1912 λίγο έξω από την Ιερουσαλήμ, καταφέρνει να ρίξει αρκετό φως σε όσα μας έχουν οδηγήσει στο σήμερα, μέσα από αρκετές ιστορικές αναδρομές που επιχειρεί. Πώς δημιουργήθηκαν οι θεσμικές και χωροταξικές δομές στη Δυτική Όχθη, πώς καλλιεργείται το μίσος και η προπαγάνδα, πώς διαμορφώνεται η ζωή των Παλαιστινίων, μέσα από τις ιστορίες δεκάδων εμπλεκόμενων στο δυστύχημα και των οικογενειών τους. Όταν τελειώσει η ανάγνωση, έχεις αποκτήσει μια πολύ πιο ξεκάθαρη εικόνα και κατανόηση του γενικότερου πλαισίου και αυτό, μόνο καλό μπορεί να θεωρηθεί.

Η μικρή τσοπάνα Ρέιν, για τη Βιβή Αγγελάκη

Τα τελευταία 2-3 χρόνια, τα βιβλία που επιλέγω να πάρω μαζί μου στις καλοκαιρινές διακοπές μου φροντίζω να εξυπηρετούν έναν πολύ συγκεκριμένο σκοπό: Να με κάνουν να περνάω καλά. Να με διασκεδάζουν, να με χαλαρώνουν και, κυρίως, να μαλακώνουν λίγο την ψυχή μου μετά από τους τοξικούς χειμώνες. Κανένας προβληματισμός και καμία φιλοσοφική αναζήτηση #πέστε_να_με_φάτε.

Στο δια ταύτα. Η μικρή τσοπάνα Ρέιν από το Φυστίκι ΠουΚυλάει (εκδόσεις Διόπτρα) ήταν φέτος ένα από τα βιβλία που με διασκέδασαν όσο λίγα. Μία μπεζ σκυλίτσα, ανεπανάληπτη ντίβα και αυτοανακηρυγμένη βασίλισσα –εξ ου και το όνομα Ρέιν ντε Σαλούφ– αποφασίζει να γράψει την αυτοβιογραφία της και να μας διηγηθεί τη ζωή της όπως μόνο εκείνη θα μπορούσε. Με μπόλικο τσαμπουκά, αφοπλιστική τρυφερότητα, χιούμορ και γενναίες δόσεις ετεροντροπής. Δεν ξέρω αν παίζει ρόλο στην επιλογή του συγκεκριμένου βιβλιου το γεγονός ότι συγκατοικώ κι εγώ μ’ έναν αντίστοχο Ρέι Πάμπλο, αλλά, γέλασα πολύ, πέρασα καλά, συγκινήθηκα εκεί που δεν το περίμενα. Και τέλος πάντων, ποιος μπορεί να εξηγήσει αυτή την ανεξήγητη ικανότητα που έχουν οι σκύλοι να γίνονται το κέντρο της ζωής σου χωρίς καν να σε ρωτήσουν οεο;

Διαβάζεται μονορούφι.

«Κρίνεις πώς ζέχνω. ΟΚ, το ακούω.
Μία κυρία δεν «πλένεται».
Μία κυρία δέχεται περιποίηση».

ΥΓ. Εννοείται πως μετά τις φετινές διακοπές στο βουνό, με τον Ρέι Πάμπλο να σκαρφαλώνει σε βουνοπλαγιές, να γεμίζει αγκάθια και να ψάχνει απεγνωσμένα λίγη δροσιά σε καταρράκτες, είμαι σχεδόν σίγουρη πως κάθε φορά που με κοιτούσε σκεφτόταν ένα πράγμα: «Μαλ@@@@@@@@, διακοπές δεν είπες ότι θα πάμε;»

The Modern Break – up, για τη Στελβία Παπασωτηρίου

Αυτό το βιβλίο πραγματικά το αγαπώ. Η Αμέλια (η πρωταγωνίστρια) μετά από έναν χωρισμό από μια σχέση που είχε επενδύσει, πέφτει σε μια δίνη αντικρουόμενων σκέψεων και ξεκινάει να ψάχνει ποιο είναι το αληθινό νόημα των σχέσεων. Στο βιβλίο, καθώς βλέπουμε να ξετυλίγονται οι σκέψεις της, μας δίνει να καταλάβουμε πόσο μοιάζουμε όλοι μεταξύ μας τελικά, αφού κάνει σκέψεις που όλοι μας έχουμε κάνει κάποια στιγμή. Και παρά το γεγονός ότι η ίδια γνωρίζει έναν άνδρα, ο οποίος της λέει πώς σκέφτονται οι άνδρες και τις «ανοίγει τα μάτια», αυτό που λατρεύω πιο πολύ είναι η φιλία της με την αντισυμβατική Ζάρα, η οποία πολλές φορές ξεπερνάει τον εαυτό της, αλλά παράλληλα είναι εκεί και για τη φίλη της. Για κάποιους αυτό το βιβλίο μπορεί να έχει να κάνει περισσότερο για τις σχέσεις, αλλά για μένα έχει να κάνει με την αυθεντική φιλία.