Είδα τον Βασίλη Μπισμπίκη να κάνει τον John Rambo και να δέρνει την Λένα Κιτσοπούλου
- 30 ΜΑΡ 2026
Τη μισή Αθήνα διέσχισα για να πάω να δω τον γαργαλιστικά σουρεαλιστικό Σωσμένο του Έντουαρντ Μποντ στο εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας Μουζάκης (στο ιστορικό κτίριο Κλωσταί Πεταλούδας). Το κέντρο ήταν κλειστό για τους δικούς του λόγους ακόμη μια φορά. Το θέατρο και οι θεατρικές παραστάσεις της Αθήνας είναι πάντα (το περίεργο κοινωνικό φαινόμενο της Αθήνας) sold out όταν παίζουν «κράχτες». Καλώς ή κακώς, ο Βασίλης Μπισμπίκης είναι brand. Το δικό μου αγαπημένο είναι αυτό της Λένας Κιτσοπούλου, αυτό χωρίς καμία σοβαροφάνεια. Ανήκω στο μαζοχιστικό και καθόλου ετερόκλητο κοινό της. Να μην τα πολυλογώ, γι’ αυτούς τους 2 πήγα κάνοντας ένα τεράστιο κύκλο από την Καισαριανή προς το Αιγάλεω. Αυτή είναι η τρέχουσα κατάσταση στην Αθήνα, αυτή μεταφέρω. Ο πανικός της επιβίωσης στις μεγαλουπόλεις.
Η υπαρξιακή συνθήκη της επωνυμίας
Όταν πας θέατρο, υπάρχει πάντα ένα πολυπόθητο προσδοκώμενο. Ελπίζεις να μην βαρεθείς. Όταν πας θέατρο στην Αθήνα και δεν είσαι εγκλωβισμένος σε ιδεοληψίες, αυτό που θέλεις στην πραγματικότητα, είναι να μην βασανιστείς από τη σκηνοθεσία, τους διαλόγους, τις ερμηνείες, το ροχαλητό του διπλανού σου. Θα μοιραστώ και μια βιωματική σοφία, αν χρειάζεται στο τέλος της παράστασης να ρωτήσεις τον άνθρωπό σου ή τη φίλη σου «σού άρεσε;», δεν σου άρεσε εσένα. Προχωράμε.
Φέτος, οι παραστάσεις που σερβίρονται στο κοινό, έχουν πάρα πολύ ωμή βία, Cleansed, Saved (Ο Σωσμένος), Κουζίνα. Κάτι λέει αυτό για την εποχή μας. Ότι η βία είναι μια βαθιά κοινωνική παραμόρφωση και το προϊόν ενός σκληρού και παράλογου σύμπαντος. Κι ότι όσο πιο βίαιη γίνεται η καθημερινότητά μας τόσο πιο ηθικά αδιάφοροι γινόμαστε εμείς. Αυτό σίγουρα το ξέρει η Λένα Κιτσοπούλου και ο Βασίλης Μπισμπίκης γιατί είναι η αντικειμενική πραγματικότητα. Βέβαια, ο καθένας σήμερα επιλέγει την ερμηνεία που τον εξυπηρετεί αξιακά.
Εδώ, με το που ξεκινά η κονσεπτική παράσταση βλέπουμε μια κοπέλα (την Παμ, που θα καταλάβουμε στην πορεία ότι ζει με αυτοτραυματιστική σκληρότητα) σε μια τρώγλη που έχει φέρει σπίτι (στη γκετοποιημένη γειτονιά της) έναν άγνωστο άντρα (μια τυχαία γνωριμία της βραδιάς, τον σχεδόν ανεύθυνα αισιόδοξο Λεν) για να κάνουν σεξ. Μια σωματική συναλλαγή χωρίς πολλά λόγια.
Αυτοί οι 2 θα καταλήξουν ένα τοξικό ζευγάρι που κακοποιούν τους εαυτούς τους και ο ένας τον άλλο. Ζουν σε ένα οικογενειακό περιβάλλον χωρίς κανένα μέλλον, καταδικασμένοι σε μια ζωή χωρίς καμία ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο. Και οι γονείς της Παμ ζουν σε ένα γάμο που είναι ο ορισμός του συναισθηματικού αδιέξοδου. Είναι ο Βασίλης Μπισμπίκης και η Λένα Κιτσοπούλου που παρουσιάζονται τρομερά δυσλειτουργικοί για να νοιαστούν για οτιδήποτε. Η στοργή και ο σεβασμός είναι πολυτέλειες που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά.
Ο Βασίλης Μπισμπίκης δεν νιώθει κανένα χρέος διάσωσης
Αυτή η παράσταση που σκηνοθετεί ο Βασίλης Μπισμπίκης θέλει να σου δείξει πώς ζει μια κοινωνία που έχει χάσει τα δικαιώματά της κι αντιμετωπίζει την απομόνωση, την απόρριψη και τη θλίψη. Θα μπορούσε να γίνει το νέο Άνθρωποι και Ποντίκια του; Θα μπορούσε. Αν η παράσταση είχε τη δύναμη να σοκάρει. Η Ομάδα Cartel μεταφέρει τη δράση από τα αγγλικά προάστια της δεκαετίας του ‘60, στη σύγχρονη Αθήνα. Δεν flexάρουν τη ζωή τους σαν να τους περιμένει κάτι πολύ σημαντικό ή να θεωρούν ότι ζουν κάτι άξιο ποσταρίσματος. Όταν είσαι ανέλεγκτος εύκολα γίνεσαι ανεξέλεγκτος.
Δεν θέλω να αποκαλύψω πολλά (3 ώρες είναι αυτές μην σας τις χαλάσω). Δεν είναι μια ιστορία λύτρωσης. Εκτός από τον Λεν κανείς άλλος σε αυτό το σύμπαν δεν νιώθει την ψυχαναγκαστική ανάγκη να είναι χρήσιμος και να κάνει το σωστό. Είναι όλοι losers, με διάθεση εκδίκησης που κάνουν επίδειξη χαιρεκακίας.
Ας πούμε ότι θέλει λίγο χρόνο ακόμα αυτή η παράσταση για να βρει τον ιδανικό θεατή της. Σίγουρα, όταν ζεσταθούν οι ηθοποιοί μετά τις πρώτες παραστάσεις θα γίνουν προσπάθειες διόρθωσης των ελαττωμάτων της (ειδικά στο 2ο, παραλληρηματικό μέρος του έργο μετά το διάλειμμα). Τα σκηνικά, τα κοστούμια, φώτα και μουσική είναι υπέροχα. Η Λένα Κιτσοπούλου είναι καταπληκτική. Σαν να παίζει σε δικό της έργο.
Λίγα λόγια για το έργο
Γραμμένο το 1965, συγκλόνισε το βρετανικό κοινό με τη σκληρότητα της γλώσσας και την ωμή απεικόνιση της βίας. Η πρώτη του παρουσίαση στο Royal Court Theatre του Λονδίνου προκάλεσε διώξεις των συντελεστών, την απαγόρευσή του και πυροδότησε μια ιστορική σύγκρουση που οδήγησε λίγα χρόνια αργότερα στην κατάργηση της θεατρικής λογοκρισίας στη Βρετανία.
Το έργο Σωσμένος του Έντουαρντ Μποντ, από τον θίασο «Μορφές», στις 2 Μαΐου 1990 ήταν η πρώτη παράσταση του θεάτρου Εμπρός. Σκηνοθέτησε ο Τάσος Μπαντής. Τη μετάφραση έκαναν η Θάλεια Ασλανίδου και ο Τάσος Μπαντής. Έπαιξαν οι ηθοποιοί: Ράνια Οικονομίδου, Δημήτρης Καταλειφός, Άννα Μακράκη, Δημήτρης Γιαννακόπουλος, Γιώργος Κέντρος, Κώστας Μπερικόπουλος, Κώστας Κόκλας, Βαγγέλης Χατζηγιαννίδης, Κώστας Αποστολίδης, Δημήτρης Παπαχρήστου. Σκηνικά σχεδίασε ο Πάνος Παπαδόπουλος και μουσική συνέθεσε ο Νίκος Κηπουργός.
Το cast
Βασίλης Μπισμπίκης, Λένα Κιτσοπούλου, Στέλιος Τυριακίδης, Αλέξανδρος Κουκιάς, Αναστασία Δέλτα, Γιάννης Κατσιμίχας, Λευτέρης Αγουρίδας, Ελένη Γεωργακοπούλου, Δαυίδ Σταμούλος, Μιχάλης Τζωρτζάτος, Χρήστος Μιχάκης, Ορφέας Γκουγκουλής.
Info: Σωσμένος του Έντουαρντ Μποντ. Σκηνοθεσία: Βασίλης Μπισμπίκης. Kάθε Πέμπτη, Παρασκευή και Σάββατο στις 21.00 Τεχνοχώρος Cartel: Λ. Κηφισού 41, 12242 Αιγάλεω (εργοστάσιο κλωστοϋφαντουργίας Μουζάκης), Στάση μετρό Ελαιώνας. Εισιτήρια εδώ.
