Πήγα σε ένα βιομηχανικό κτίριο στον Βοτανικό για να κλάψω πάρεα με τον Πάνο και την Νέφελη για τις μικρές ταπεινώσεις της ζωής
- 17 ΜΑΡ 2026
Έχουμε βάλει στο Google Maps το Baumstrasse και καταλαβαίνουμε ότι μάλλον το βρήκαμε όταν βλέπουμε πάρα πολύ κόσμο (που βλέπουμε και στα μπαρ των Εξαρχείων) να περιμένει να μπει στην παράσταση Μικρές Ταπεινώσεις. Δεν έχω ξανάρθει σε αυτό το βιομηχανικό κτίριο που μοιάζει να βγήκε από την πιο under the radar νεοϋορκέζικη (ή βερολινέζικη) γειτονιά της Αθήνας. Η Νεφέλη Φασουλή και ο Πάνος Παπαδόπουλος έχουν μεγάλο fan club (από τα Καλογεράκια μέχρι την Γαλήνη Χατζηπασχάλη και την Έμιλυ Κολιανδρή) και δεν πέφτει καρφίτσα στον 2ο όροφο του Baumstrasse, κυριολεκτικά δεν υπάρχει καρέκλα κενή. Και είναι μια Δευτέρα που δίνει στη λέξη «δευτερίλα» νόημα. Μάλλον, κάτι καλό γίνεται σε αυτή την παράσταση/ περφόρμανς/ εξομολόγηση.
Θα διάβαζες ποτέ το ημερολόγιο του παππού σου;
Μπορεί μια παράσταση να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τον ψυχισμό του μέσου ανθρώπου; Εντάξει, δεν θα κάνουμε και εισαγωγικό μάθημα στη ψυχανάλυση ΑΛΛΑ αν διαβάσεις τον εσωτερικό μονόλογο ενός παππού (ο Πάνος Παπαδόπουλος λέει ότι είναι του δικού του παππού του Νίκου) που έχει χάσει την επί 40 συναπτά έτη σύντροφό του και μητέρα των παιδιών του και έχει μείνει με χαλασμένη πυξίδα στα αχαρτογράφητα νερά της μοναξιάς, θα χρειαστείς χαρτομάντηλα και κουράγιο γιατί θα ακούσεις σκληρές αλήθειες από τη ζωή βγαλμένες. Γιατί όλοι ξέρουμε τι μας ενώνει, οι σιωπές, οι απώλειες και οι μικρές και μεγάες χαρές που μας ορίζουν.
Τι είναι αυτή η παράσταση;
Πάμε με τα εύκολα: είναι μια μουσικοθεατρική DIY παράσταση με την αισθαντική φωνάρα της Νεφέλης Φασούλη και το sui generis χιούμορ (η Λένα Κιτσοπούλου νιώθει περήφανη στην τοποθεσία ΤΑΛΕΝΤΟ) του Πάνου Παπαδόπουλου. Έχει πρόζα, έχει τραγούδια και έχει και ζωντανή μουσική (πιάνο και κοντραμπάσο). Συμπέρασμα πρώτο: θα περάσεις φίνα.
Πάμε για τα δύσκολα: πόσα ανείπωτα «σ’αγαπώ» κουβαλάς; Αν απόφασισες να καταγράψεις λεπτομερώς την καθημερινότητά σου μετά τον θάνατο του/της συντρόφου σου, τι θα έγραφες; Πόση μοναξιά αντέχεις όταν καταλαβαίνεις ότι το γήρας είναι συνώνυμο με την ανυπόφορη επαναληπτικότητα και ότι τα παιδιά σου θέλουν να κρατάς τα εγγόνια σου για να επιστρέψουν στις ενήλικες ασχολίες της ζωής;
Τι καταλαβαίνεις όταν τελειώνει η παράσταση;
Η ανθρωπινότητά μας είναι από τη φύση της ελαττωματική. Ας πούμε, θεωρούμε την αγάπη μας και την ανθεκτικότητά μας δεδομένα. Και τι ακούμε στην παράσταση: «Η αγάπη είναι μεγάλη όταν την περιμένουμε ή όταν την χάνουμε. Όταν την έχουμε μας ξεφεύγει. Χάνουμε την αίσθηση της. Και την ξαναποκτούμε μόνο όταν την χάσουμε. Κοίταξε να ζήσεις την αγάπη που έχασες. Να χαρείς την αγάπη που περιμένεις. Κάν’την τραγούδια, ξενύχτια. Κάν’την βιβλία, αταξίες. Μόνο μην την μοιρολογάς. Είναι σαν να την βρίζεις. Σαν να της κλείνεις τον δρόμο να ξανάρθει».
Μαθαίνουμε ότι αυτοί που σήμερα είναι γεροντάκια είχαν ζήσει έρωτες και πάθη και ζωή. Και δεν μοιάζουν τελικά με τα κακομαθημένα εγγόνια τους που γκρινιάζουν με το παραμικρό και για τα πάντα. Το ημερολόγιο του παππού δεν μιλά για την μοναξιά του, μιλά για τις αναμνήσεις της ζωής μας. Τα ταξίδια, τα φιλιά, την ταπεινή καταγωγή από την επαρχία, το τρέξιμο της Αθήνας, το χάσιμο του εαυτού μας, την πίεση να παράγουμε και να καταναλώνουμε και την ανημποριά να ζήσουμε χωρίς ενοχές. Αυτό το ημερολόγιο ξεκίνησε να γράφεται το 1997.
Τι ήταν τέλειο;
Το σκηνικό της Αλεξάνδρας – Αναστασίας Φτούλη που μοιάζει με στούντιο που φώναξε ο Πάνος και η Νεφέλη τους φίλους τους για να πουν μια ιστορία και να πιουν μερικά κρασάκια. Και να μας συγκινήσουν με τη δύναμη που κουβαλά το ταλέντο τους.
Υ.Γ.: Όλα αυτά έχουν ξανασυμβεί στο παρελθόν.
Info: Η Νεφέλη Φασούλη και ο Πάνος Παπαδόπουλος συναντώνται επί σκηνής για την παράσταση «Μικρές Ταπεινώσεις». Κάθε Δευτέρα και Τρίτη του Μαρτίου στις 21:00, στο Baumstrasse, επιχειρούν να εκφράσουν όλα εκείνα τα «σ’αγαπώ» που δεν τολμάμε να εκμυστηρευτούμε στην ώρα τους. Εισιτήρια εδώ.
