Είδα επιτέλους μια παράσταση που αξίζει το hype της και δεν διαφημίζει τα sold out της
- 27 ΙΑΝ 2026
Είναι Η Συναρπαστική Εξέγερση του Χούλιο Τόγκα η καλύτερη παράσταση που είδα φέτος; Ναι, γιατί ok είναι ακόμη Ιανουάριος, είναι σίγουρα έξυπνη ως σύλληψη. Αλλά, ακόμη κι αν κάτσω να μετρήσω όλες τις παραστάσεις της σεζόν που έχω δει (δεν είναι λίγες) σίγουρα είναι η πιο έξυπνη, η πιο σατιρική, η πιο τίμια. Γιατί τίμια; Γιατί τουλάχιστον ξέρεις από τον τίτλο τι σε περιμένει και δεν αναρωτιέσαι 100 λεπτά μετά «τι είδες». Και ξέρεις ότι την υπογράφει ο Βασίλης Μαγουλιώτης άρα α) περιμένεις μπόλικους φασαίους θεατές που θα συναντήσεις και στο Αρτζεντίνα ή το Τέλειον μέσα στην εβδομάδα και β) ξέρεις ότι είναι αυτοσαρκαστική παράσταση για ψαγμένο κοινό που πιστεύει στο word of mouth.
Τι σόι παράσταση είναι η νέα παράσταση του Suyako;
Ο μεσήλικας και βάλε Χούλιο Τόγκα είναι διάσημος στην Αργεντινή, είναι πλέον ένας συστημικός καλλιτέχνης, πρώην αναρχικός, ακτιβιστής, γραφικά αντισυμβατικός, αβανγκάρντ περφόρμερ που συμμετείχε σε καταλήψεις και εμφανίστηκε ντυμένος κλόουν στο δικαστήριο επί δικτατορίας. Είναι ο πρωταγωνιστής της παράστασης. Δεν καταλαβαίνει πλέον τη φάση. Στο ερώτημα «με ποιανού τα λεφτά θα κάνεις εσύ Τέχνη;» ξέρει τι θα απαντήσει, αλλά δεν του αρέσει. Του δημιουργεί υπαρξιακά το γεγονός ότι ανήκει στο σύστημα που του παρέχει προνόμια και χρήματα. Και νιώθει ενοχικά ως «ξεπουλημένος» στα μεγάλα ιδιωτικά ιδρύματα (που έχουν ταξικό χαρακτήρα). Είναι υπέροχος στο ρόλο ο Δημήτρης Δρόσος, σε μια Αργεντινή που παραθυμίζει Ελλάδα.
Τι τους φταίει το σύστημα που τους ταΐζει;
Η παράσταση αφηγείται την ιστορία της εξέγερσης του Χούλιο Τόγκα πριν χρόνια. Ο Άρης Μπαλής (φανταστικός Οράτιος), η Μαρία Αποστολακέα (Άλμα, Ροζενμπάουμ), Μελίνα Πολυζώνη (η Gen Z Λίλα) και ο Μικές Γλύκας (ο καλύτερος project manager του Ιδρύματος) είναι οι βαθιά πολιτικοποιημένοι συνεργάτες/ το περιβάλλον του Χούλιο Τόγκα και τον βοηθούν να ετοιμάσει τη μεγάλη φιέστα για το νέο Κέντρο Πολιτισμού Σάντσεζ, το ίδρυμα/ οργανισμός/ κλειστό club/ σωτήρας του πολιτισμού που ελέγχει την Τέχνη (ειδικά μετά την οικονομική κρίση και τις πενιχρές κρατικές επιχορηγήσεις).
Ο εφοπλιστής Sanchez έκανε περιουσία βυθίζοντας αύτανδρα καράβια και παίρνοντας τις ασφάλειες, btw. Όλη η παράσταση μιλά για την ιδρυματοποίηση της τέχνης και ψάχνει απάντηση στο διαχρονικά αναπάντητο ερώτημα περί ελευθερίας του καλλιτέχνη και της τέχνης ως προϊόν (commodity).
Αν με ρωτάς, αυτό με τα sold out ως μαρκετινίστικο κόλπο είναι η απόδειξη ότι κάθε παραγωγός αντιμετωπίζει την παράσταση ως προϊόν. Κι αυτό κάνει τους νέους ηθοποιούς να αισθάνονται ασφυκτικά στη νέα κανονικότητα της εμπορευματοποίησης τους και να επιμένουν ότι η ρήξη είναι αναγκαιότητα. Στην πραγματική ζωή όμως αυτό δεν συμβαίνει. Και το ξέρουμε όλοι. Ακόμη κι αν κάποιοι πιστεύουν (με άγνοια κινδύνου) ότι το κάνουν με τους δικούς τους όρους αλλά με ιδιωτική χρηματοδότηση. Και η τέχνη πλέον μοιάζει ομογειοποιημένη, μαζική σαν όλα τα καφέ και τους φούρνους που ανοίγουν με μανία για να ικανοποιήσουν πεινασμένους αλγόριθμους. Όλοι συμβιβασμένοι πάμε στο θέατρο/ βιομηχανία της κουλτούρας.
Τι αξίζει 100% σε αυτή την παράσταση;
Η φράση «το θέμα δεν είναι πόσα σε κάνουν να θες να αντιδράσεις, αλλά πόσα σε σταματάνε». Οι ερμηνείες. Το σκηνικό σύμπαν της Εύας Γουλάκου και της Άρτεμης Σγούρου-Δροσοπούλου, οι φωτισμοί του Δημήτρη Κασιμάτη. Η συμβολική θυσία του Χούλιο Τόγκα. Η μουσική από του Μικέ Γλύκα (τον θέλεις DJ στα πάρτι σου). Το έργο του Βασίλη Μαγουλιώτη θα ανέβαινε στην Πειραματική του Εθνικού πριν χρόνια. Του ταιριάζει κάπως καλύτερα η σκηνή στο Προσκήνιο.
Info: «Η συναρπαστική εξέγερση του Χούλιο Τόγκα», Θέατρο Προσκήνιο, Καπνοκοπτηρίου 8, Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00. Εισιτήρια εδώ.
