Η Ρένα Μόρφη δεν έχει πια τσίτες
MUA & HAIR STYLIST: ΙΩΑΝΝΑ ΛΟΥΖΑΤΗ
MANOS HAUTE COIFFURE
- 4 ΣΕΠ 2026
Αγαπώ τις συνεντεύξεις που γίνονται τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου. Είναι εκείνες που πάντα ξεκινούν με καλοκαιρινές αναμνήσεις ακόμα νωπές. Με μια αίσθηση γλυκύτητας που έχουν αφήσει στο σώμα και το μυαλό μας οι βουτιές στη θάλασσα και ο χρόνος που περάσαμε μακριά από την πόλη. Για τη Ρένα Μόρφη ο Σεπτέμβριος είναι πάντα η εποχή του restart. Αυτή που ανυπομονεί να διοχετεύσει τη δημιουργικότητά της στο μικρόφωνο. Και το restart της ξεκινά από τη σκηνή και το ραντεβού της με το κοινό, που περιμένει πώς και πώς.
Η Ρένα Μόρφη δίνει το τελευταίο μεγάλο ραντεβού του καλοκαιριού στο Κηποθέατρο Παπάγου στις 7 Σεπτεμβρίου. Μετά τις καλοκαιρινές της εμφανίσεις στο Gazarte και σε διάφορες πόλεις και νησιά της Ελλάδας επέστρεψε στην Αθήνα και υπόσχεται να δροσίσει το βράδυ της 7ης Σεπτεμβρίου με μουσική και τραγούδια που έχουμε αγαπήσει. Κι αυτό είναι ραντεβού άχαστο.
Λίγες ημέρες πριν τη συναυλία της στο Δημοτικό Κηποθέατρο Παπάγου, με τη Ρένα Μόρφη συζητήσαμε για τη μουσική, την ανάγκη της να συναντά το κοινό της, την τηλεόραση που έχει μπει στη ζωή της τα τελευταία χρόνια δυναμικά, την αναγνωρισιμότητα, την κόρη της και τον καλλιτέχνη που ακούει στο repeat, το μεγαλύτερο μάθημα που της έδωσε η μητρότητα, όσα παύουν να την ενοχλούν μεγαλώνοντας αλλά και όσα δεν αντέχει στα social media.
Η Ρένα Μόρφη μέσα από τα δικά της λόγια
«Το καλοκαίρι μου ήταν πάρα πολύ ωραίο. Πολύ οικογενειακό και πολύ νησιώτικο. Πήγαμε στη Σίφνο όπου έχουμε μια επιχείρηση και μείναμε εκεί έναν μήνα και μετά στη Σύρο. Ήταν πολύ όμορφα και για το παιδί. Βλέπεις ότι τα παιδάκια αναπτύσσονται με δεκαπλάσια ταχύτητα το καλοκαίρι σε σχέση με τον χειμώνα στο σχολείο. Όλα τα ερεθίσματα είναι πολλαπλάσια.
Είμαι από τους ανθρώπους που κάνουν restart κάθε Σεπτέμβρη και κάθε Χριστούγεννα, ή έτσι τουλάχιστον λέω στον εαυτό μου. Μου αρέσει πολύ να κάνω συνέχεια καινούργια αρχή, να μαζεύω ενέργεια και να μπορώ να την διοχετεύω. Και συνήθως κάθε Σεπτέμβρη έχω πάρα πολύ όρεξη να μπω στο studio και να δημιουργήσω. Νιώθω ότι είναι ένα πολύ δημιουργικό κλίμα. Η αλήθεια είναι ότι οι τελευταίες μέρες, αυτές του Αυγούστου πάντα με καίγανε. Έλεγα “άντε πότε θα έρθει ο Σεπτέμβρης επιτέλους να ξεκινήσω;”»
Το ραντεβού του Σεπτεμβρίου
«Πλέον οι εμφανίσεις μου είναι πολύ επιλεκτικές, λόγω φυσικά και της μητρότητας, αλλά κι επειδή πάντα θέλω έναν λόγο να απευθύνομαι στο κοινό είτε δισκογραφικά είτε μέσα από ένα live. Έχει μαζευτεί πάρα πολύ ενέργεια και από τον κόσμο και από τη σχέση που δημιουργούμε με τους ανθρώπους με άλλους τρόπους -μέσω της τηλεόρασης ή των social media-. Για όλα τα παραπάνω θεωρώ ότι αυτές οι συναυλίες είναι το κατάλληλο ραντεβού. Είναι η αφορμή να συναντηθείς και να πάρει όλο αυτό το πράγμα σώμα, που στις μέρες μας έχει ψηφιοποιηθεί τόσο πολύ».
Ρένα Μόρφη: «Για μένα είναι πάρα πολύ σημαντικό να μπορώ να έρχομαι σε ζωντανή επαφή με το κοινό. Να ξαναθυμόμαστε ας πούμε όλοι μαζί τον λόγο που αγαπάμε τη μουσική».
«Νομίζω ότι οι συναυλίες είναι τελικά αυτό: η τροφή του ίδιου του καλλιτέχνη αλλά και των ακροατών. Μπορεί να έχεις τον αγαπημένο σου καλλιτέχνη στο Spotify να τον παρακολουθείς, να τον ακούς, αλλά να μην έχει τύχει να τον δεις ποτέ live».
Στο Spotify της έχει κάνει «κατάληψη» η κόρη της
«Το δικό μου Spotify καλώς ή κακώς εξυπηρετεί διάφορες ορέξεις νηπίου! Ευτυχώς δεν είμαστε στα πάρα πολύ παιδικά, το έχουμε ξεπεράσει αυτό το στάδιο, αλλά αυτή τη στιγμή είναι όλο γεμάτο με λίστες του Bruno Mars. Το οποίο εμένα με βοηθάει η αλήθεια είναι διότι ο Bruno Mars είναι No1 καλλιτέχνης και ανακαλύπτω πράγματα μέσα από την επανάληψη- που δεν έχει σταματημό, μπορεί να ακούσουμε και 30 φορές το ίδιο κομμάτι (γέλια)-.
Η αλήθεια είναι ότι βρίσκω λίγο χρόνο πλέον για να αφιερώσω σε δικά μου ακούσματα, αλλά είναι πάρα πολύ ωραίο να μοιράζομαι και να ανακαλύπτω κιόλας ακούσματα με τη μικρή μου, η οποία ευτυχώς έχει πολύ μεγάλη γκάμα. Δηλαδή ακούει και Metallica, το αγαπημένο της είναι το Master of Puppets. Και φτάνει μέχρι Bad Bunny. Και τελικά με βοηθάει και μου δίνει έμπνευση στο να της δείχνω καινούργια πράγματα αλλά και να παίρνω κι εγώ τον παλμό. Γιατί ξέρεις, ένα παιδί έχει ένα ένστικτο πολύ ιδιαίτερο. Παρατηρώ δηλαδή τι είναι αυτό που θα κάνει το παιδί να κολλήσει με ένα κομμάτι και να μην θέλει καθόλου ένα άλλο».
Η μητρότητα και το μεγαλύτερο μάθημα που πήρε η Ρένα Μόρφη
«Πιστεύω ότι ένα παιδί που μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον μουσικών μπορεί να ξεφύγει από τη “μοίρα” της τέχνης. Πιστεύω ότι αυτό έχει να κάνει ξεκάθαρα με την επικοινωνία του γονέα ως προς το να μπορέσει να αφουγκραστεί τις ίδιες τις ανάγκες του παιδιού και να μην υπάρχει από κάτω ένα “μαγείρεμα”. Ότι “εμείς αυτό ξέρουμε να κάνουμε, οπότε αυτός είναι ο δρόμος που θα πάρεις κι εσύ μοιραία”. Για μένα είναι ένα πολύ μεγάλο στοίχημα να μπορέσω να ανοίξω στην κόρη μου όλους τους δρόμους για να μπορέσει να δοκιμάσει και να δει πού την πηγαίνει η ίδια της η προσωπικότητα. Αλλά αν η μουσική είναι δική της επιλογή, είμαι σίγουρη ότι έχει τις βάσεις να το εξελίξει, να το προχωρήσει και να το κάνει πολύ καλύτερο από εμάς. Εμένα με ενδιαφέρει να μπορέσω να έχω επικοινωνία.
Ήδη επειδή την πιάνει καμιά φορά συστολή αν την κοιτάζω όταν τραγουδάει, που εγώ ήμουν τελείως διαφορετικό παιδί κι είχα σχεδόν πάθος με την έκθεση, κάνω τη σύνδεση ότι αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι είναι το επάγγελμά μου. Είναι κάτι που το παρατηρώ και προσέχω και θέλω να το διαχειριστώ. Δεν θέλω να φιλτράρει την έκφρασή της για οικογενειακούς λόγους σε οτιδήποτε, που αυτό μπορεί να είναι και το τραγούδι».
«Το μεγαλύτερο μάθημα που μου έδωσε η μητρότητα είναι αυτός ο ορίζοντας που ανοίγεται σε όλους τους ανθρώπους με το που γίνονται γονείς: η υπομονή. Ότι καταλαβαίνεις, σε αναγνωρίζεις και μπαίνεις σε μονοπάτια αντοχών που δεν ήξερες ότι έχεις, πνευματικά και σωματικά».
«Εμένα αυτό το πράγμα με γοητεύει γιατί είναι μία τελείως διαφορετική πίστα που δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί της ούτε η ανάβαση στο ψηλότερο βουνό».
Μία τραγουδίστρια χωρίς ταμπέλες
«Από μικρή δεν είχα πει “εγώ ποτέ” σε σχέση με τη μουσική, Με ενδιέφερε σίγουρα να ακολουθώ τον δρόμο που με πηγαίνει ο ίδιος μου ο εαυτός. Είχα όμως την επίγνωση ότι αλλάζουμε, ότι πολλά πράγματα έχουν μια αλυσιδωτή αντίδραση και οδηγούν σε έναν προορισμό. Οπότε ούτε έκανα ποτέ κάτι που να έχω μετανιώσει και πολλές φορές έχω κάνει πράγματα που δεν έχω φανταστεί. Η ενασχόλησή μου με την τηλεόραση ή τον κινηματογράφο ήταν πράγματα που δεν τα είχα στην ατζέντα μου. Αλλά είδα και εκεί ότι μου ανοίχτηκε ένας άλλος κόσμος που με ενθουσιάζει εξίσου».
«Δεν είχα απολυτότητες ούτε μικρή ούτε τώρα. Σε τίποτα, ούτε στους φίλους, ούτε στις σχέσεις, ούτε στη δουλειά».
«Γι’ αυτό και δεν μπορώ να πω ότι μέχρι τώρα έχω προσδιοριστεί κιόλας. Δεν υπάρχει κάποια κατηγοριοποιήση, αν πεις τι μουσική κάνω, αν είμαι έντεχη, αν είμαι ποπ, αν είμαι οτιδήποτε. Δεν υπήρχε αυτό σε εμένα».
«Το ψευδώνυμο Σούλη Ανατολή δεν ήταν ποτέ alter ego μου. Ήταν ο τίτλος του πρώτου μου δίσκου, που ήταν το ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε η γιαγιά μου όταν ασχολήθηκε για λίγο με το τραγούδι τη δεκαετία του ‘50 και με αυτόν τον τρόπο ήθελα να την τιμήσω. Βρισκόταν εν ζωή και ήθελα να δει το όνομά της. Κι αυτό επειδή εξελίχθηκε ο κόσμος το αντιλήφθηκε σαν περσόνα. Δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να το επαναφέρω, μου αρέσει πάρα πολύ. Δεν σημαίνει όμως ότι στην έκφραση και την εξωστρέφειά μου πάνω στη σκηνή είναι κάτι διαφορετικό.
Ως προς τα είδη μουσικής σε σχέση με τα ψευδώνυμα, ναι, ήταν μια προσέγγιση γιατί ο πρώτος μου δίσκος είχε πάρα πολύ το λαϊκό στοιχείο, όπως ο Σάμπα Τσικίτα, ο 2ος δίσκος, είχε πολύ έντονο το λάτιν στοιχείο. Όλα αυτά είναι μέρος μιας έμπνευσης που δημιουργούν ένα σύμπαν. Στο σύμπαν όμως είμαι πάντα εγώ κι αυτό φαίνεται πολύ και από τον 3ο μου δίσκο, Το δωμάτιό μου, που πάλι είναι σημειολογικό και περιλαμβάνει όλους τους ήχους και όλα τα πράγματα που μου αρέσει να ακούω όταν περνάω χρόνο μόνη μου, και το συναίσθημα αυτό που μου βγάζει. Γι’ αυτό και έχει και πιο ηλεκτρονικά στοιχεία».
Η Ρένα Μόρφη δεν έχει πια αρνητικές «τσίτες»
«Συνήθως οι τσίτες που έχω είναι θετικές. Είναι ενέργεια την οποία εκτονώνω στη γυμναστική, στο τρέξιμο, στον χορό, Ευτυχώς είναι και η μικρή στη φοβερή ηλικία των 5 ετών όπου μπορείς να εκτονώσεις ενέργεια». (γέλια)
«Δεν ξέρω αν είναι ηλικιακό, αν είναι γονεϊκό, αν είναι η ίδια η εξέλιξη της ιδιοσυγκρασίας μου, αλλά μεγαλώνοντας δεν έχω αρνητικές τσίτες. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να με φέρει κάποιος στα όριά μου».
«Ίσως παύουν πράγματα να σου φαίνονται σημαντικά όσο σου φαίνονταν πριν ή επιλύσιμα. Κι αυτό έχει να κάνει φυσικά με τις συμπεριφορές των άλλων ανθρώπων απέναντί σου. Γιατί όταν μιλάμε για ένα κοινωνικό πρόβλημα ή κάτι που χρειάζεται ας πούμε συλλογική ενέργεια, εκεί ακόμη έχω τις ευαισθησίες μου».
Η ισχύς εν τη (γυναικεία) ενώσει
«Πιστεύω πάρα πολύ στη δύναμη των γυναικείων συμπράξεων. Είναι ένα πράγμα που ανθίζει μέσα μου όσο μεγαλώνω και φυσικά μεγαλώνοντας μια κόρη. Βλέπω την επόμενη γενιά γυναικών και είμαι υπεύθυνη γι’ αυτή, έχω ευθύνη για το λιθαράκι μου.
Η Μαριτίνα είναι μία πολύ ιδιαίτερη περίπτωση τραγουδοποιού που την ανακάλυψα μέσα από ένα ντέμο που βρέθηκε στα χέρια μου και την έψαξα στα social media για να την προσεγγίσω. Γνώρισα έναν άνθρωπο τρομερά ελεύθερο και απρόβλεπτο πνευματικά. Ζει στο Βερολίνο και έχει μια γραφή που κατ’ εμέ λείπει πάρα πολύ. Είναι πολύ ευφυής και κάπως πάντα στη μουσική της έχει ένα στοιχείο που δεν περιμένεις. Κι όλο αυτό το ταλέντο είναι πηγαίο, είναι η ανάγκη της να γράψει. Όλα της τα τραγούδια προκύπτουν από προσωπικές ιστορίες ή ανησυχίες, είναι το μέσο έκφρασής της, δεν ασχολιόταν επαγγελματικά δηλαδή με τη μουσική. Κι η φωνή της έχει κάτι πρωτόλειο και πολύ ουσιαστικό για μένα. Οπότε ακούγοντας το ντέμο σκέφτηκα ότι θέλω να βγω λίγο έξω από μένα και να μπορέσω όπως έγιναν τα δικά μου όνειρα πραγματικότητα να δείξω και σε κάποιον άλλο τον δρόμο να κάνει το δικό του όνειρο πραγματικότητα.
Κι έτσι είπα στον Ορέστη Φαληρέα που κάνουμε τις παραγωγές, να δισκογραφήσουμε κάποια από τα υπέροχα τραγούδια που έχει και με το ντουέτο μας τη συστήνω στον κόσμο και έρχεται και ένας ένας δίσκος στο μέλλον. Οπότε ναι, πιστεύω πολύ στη γυναικεία σύμπραξη».
«Πιστεύω ότι οι γυναίκες διαθέτουμε όλη τη δύναμη του πλανήτη και το μόνο πράγμα που έχουμε να κάνουμε είναι να την ενώσουμε. Θεωρώ ότι είμαστε πανίσχυρα όντα, τρομερά εμπνευσμένα και τρομερά καλλιτεχνικά».
«Κάθε γυναίκα έχει μια καλλιτεχνική φλέβα. Και ο τρόπος σκέψης μπορεί να ομορφύνει, να διευκολύνει ή να προχωρήσει τον κόσμο. Εφόσον έχουμε περάσει πάρα πολλούς αιώνες καταπίεσης, θεωρώ ότι είναι πολύ φυσικό μία ξαφνική, έστω και εικονική, απελευθέρωση να μας μπερδεύει και πολλές φορές να μας βάζει απέναντι μεταξύ μας τις γυναίκες. Αλλά αυτό είναι μια πλάνη. Αισθάνομαι ότι όσο αρχίζουμε να ενώνουμε τις δυνάμεις μας, μπορούν να αλλάξουν πάρα πολλά πράγματα που αυτή τη στιγμή νοσούν στην κοινωνία».
«Μοιραία, η μάνα είναι το νούμερο ένα πρότυπο που θαυμάζεις, που μιμείσαι, που ακολουθείς πολλές φορές και ασυναίσθητα. Αλλά εμένα από μικρή με γοήτευαν αυτές οι μοναχικές καλλιτεχνικές προσωπικότητες που είχαν φτάσει στην κορυφή όπως η Μαρία Κάλλας. Όμως τώρα σκέφτομαι αλλιώς, σκέφτομαι πολύ πιο συλλογικά και ομαδικά.
Το μοναχικό σταμάτησε από πολύ νωρίς να με γοητεύει γιατί εγώ ανδρώθηκα σε μία μπάντα, τους Ιμάμ Μπαϊλντί. Δεν με θυμάμαι ποτέ στη σκηνή να λέω “ευχαριστώ”. Λέω πάντα “ευχαριστούμε” γιατί δεν είμαι μόνη μου ποτέ στη σκηνή ή οπουδήποτε. Όλα χρειάζονται το ταλέντο και τον χρόνο πολλών ανθρώπων. Αυτό πάντα το εκτιμώ και αισθάνομαι πιο χαρούμενη όταν είμαι μέλος μιας ομάδας».
Ο αβάσταχτος έλεγχος της εικόνας στα social media
«Νιώθω πολύ ελεύθερη στη σκηνή γιατί νιώθω ότι είναι το σπίτι μου και ότι η έκθεση που επιφέρει όλο αυτό το πράγμα είναι μεν κάτι λυτρωτικό, αλλά έχει κι έναν πολύ μικρό φράχτη που σε βάζει σε θέση να μπορείς να πεις “Λέγε ό,τι θες για μένα, αλλά δεν θα το ακούσω οπότε δεν θα με πληγώσει” (γελάει).
Στα social media ποτέ, ποτέ, ποτέ δεν με επηρέασαν τα σχόλια γιατί αισθάνομαι ότι έχουν μια ψυχολογία του δρόμου. Αυτό το πράγμα που είσαι κολλημένος στην κίνηση και βρίζεις χυδαία τον άλλο επειδή είσαι εκνευρισμένος για πολύ δικά σου προβλήματα. Βρίζεις και εξοργίζεσαι με έναν άνθρωπο που δεν ξέρεις. Οπότε δεν το παίρνω ποτέ προσωπικά. Απεναντίας, λυπάμαι τρομερά που υποφέρει κάποιος άνθρωπος τόσο πολύ για να μπορέσει να αναγκαστεί να βγάλει τη χολή του».
Ρένα Μόρφη: «Αυτό που ενοχλεί εμένα στα social media είναι ο έλεγχος της προσωπικής εικόνας μου. Με καταπιέζει ότι πρέπει να βγάλω, να διαλέξω τη φωτογραφία ή να μιλήσω σε ένα βίντεο που θα βλέπω τον εαυτό μου».
«Στη σκηνή δεν με νοιάζει, είμαι εγώ και εσύ απέναντι και κοιτιόμαστε και τραγουδάμε. Και συμβαίνει ό,τι συμβαίνει εκείνη τη στιγμή που έχει κι αυτή τη ρευστότητα. Το άλλο για μένα έχει κάτι τόσο στυλιζαρισμένο που με εγκλωβίζει. Μου δίνει έναν έλεγχο που δεν θέλω να έχω. Με φυλακίζει αυτό το πράγμα».
Οι 2 πλευρές της τηλεόρασης
«Η αναγνωρισιμότητα είναι ένα φυσικό επακόλουθο με τη δουλειά που έχω επιλέξει. Με αφορά πιο πολύ η μουσική που φτιάχνω να γίνει η προσωπική ιστορία του ακροατή. Δεν ήταν ποτέ σκοπός μου να μπω στο επίκεντρο του θαυμασμού. Προφανώς και είναι μια εσωτερική ανάγκη που μπορεί να καλύπτει κάποιες ανασφάλειες ή κάποια καλλιτεχνικότητα. Αλλά αυτό που έγινε με το πρώτο προσωπικό μου κομμάτι το Όταν σου χορεύω, που κατάφερε να συντροφεύσει τόσους ανθρώπους σε προσωπικές στιγμές, σε γάμους, στο να ταΐζουν τα παιδιά τους, σε οτιδήποτε, στο να εκφράσουν τα συναισθήματά τους -γιατί κι εγώ ως ακροάτρια χρησιμοποιώ τη μουσική για να αποτυπώσω τα συναισθήματα μου-, αυτό είναι ένα κλειδί το οποίο είναι ιερό. Για μένα αυτό είναι κινητήριος δύναμη και όχι η αναγνωρισιμότητα. Είναι πάρα πολλά τα πράγματα με τα οποία θα αντάλλαζα την αναγνωρισιμότητα.
Η τηλεόραση φυσικά εκτοξεύει την αναγνωρισιμότητα αλλά αυτό είναι ένα πολύ διαφορετικό κομμάτι και σε αυτό μπήκα, ευτυχώς, σε μία ηλικία που για μένα ήταν πιο ώριμη, δεν ήμουν 20 ετών, οπότε ξέρω πάρα πολύ καλά να τα διαχωρίζω, να αποδέχομαι και να φιλτράρω με πολύ ωραίο τρόπο την αγάπη του κόσμου και να ξέρω από που προέρχεται, είτε είναι από τη μουσική είτε από την τηλεόραση που σε βάζει στα σπίτια του κόσμου, τους κάνεις συντροφιά και γίνεσαι μέρος της ζωής τους.
Αλλά έχει και την αντίθετη πλευρά της, έχει και επιθέσεις. Όταν εκτίθεσαι πολύ, είναι μοιραίο κάποιοι άνθρωποι ακόμα και της δουλειάς, να λένε ανακρίβειες. Αν ήμουν μικρότερη έχω σκεφτεί ότι δεν θα μπορούσα να επιβιώσω, θα με πλήγωνε πάρα πολύ».
«Τώρα βλέπω για μένα σε μία εκπομπή κάτι που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα και γελάω. Αν αυτό το ζούσα 15 χρόνια πριν θα πάθαινα σοκ».
«Έχει να κάνει με το να μπορέσεις να καταλάβεις και πώς λειτουργεί ένα σύστημα εκ των πραγμάτων και εξ ανάγκης, το οποίο είναι πολύ σημαντικό. Ξέρεις, πολλοί άνθρωποι κάνουν απλά τη δουλειά τους και πρέπει να γεμίσουν έναν τηλεοπτικό χρόνο και λένε κάτι το οποίο ούτε το εννοούν, ούτε ξέρουν, ούτε τίποτα. Αυτό το πράγμα άμα το κάνουν σε νεαρό άτομο, πιστεύω ότι μπορεί να έχει καταστροφικές συνέπειες. Τώρα όμως είναι διασκεδαστικό. Δεν αντιστέκομαι σε κάτι. Τώρα διασκεδάζω στ’ αλήθεια».
«Η τηλεόραση δεν είναι ένας χώρος που με έχει σοκάρει ή που με έχει ρουφήξει. Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Με γοητεύει πάντα και αισθάνομαι τυχερή που οι δουλειές που έχω κάνει μέχρι τώρα ήταν με πολύ αξιόλογες ομάδες, υψηλού επιπέδου κι όλη η παραγωγή και η πρόθεση. Φυσικά, αν μπορέσω να είμαι τυχερή να συνεργάζομαι συνέχεια με φωτισμένους ανθρώπους θα έκανα πάρα πολλά πράγματα που δεν έχουν να κάνουν μόνο με την τηλεόραση. Το κίνητρο για μένα είναι πάντα η ομάδα και το μοίρασμα και το τι μπορείς να δημιουργήσεις ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν τη σωστή πρόθεση».
Η Ρένα Μόρφη βρίσκει πάντα το κέντρο της
«Δεν είμαστε το κέντρο του κόσμου, αλλά είμαστε το κέντρο του εαυτού μας. Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ, γιατί πολλοί άνθρωποι χάνουν το κέντρο τους. Εκεί είναι η μαγική ισορροπία και μπορεί να έρχεται με το πέρασμα του χρόνου.
Εγώ είμαι σε διαρκή επαφή με το κέντρο μου, ευτυχώς. Έχω χτίσει και τη φωλιά μου με έναν τρόπο που μπορεί να με επαναφέρει. Δηλαδή όταν καμιά φορά ξεφεύγω από το κέντρο, υπάρχει οικογένεια, υπάρχει ο άντρας μου που θα μου πει κάτι και θα με βάλει σε μια σωστή οπτική. Αν, ας πούμε, συμβεί κάτι επαγγελματικά κι είμαι σε απόγνωση, το συζητάω με τον Ορέστη και αμέσως εξισορροπείται μέσα μου κι εκεί είναι άλλο ένα στοιχείο στο οποίο αισθάνομαι τυχερή. Όταν κάνεις ένα οικοδόμημα, το οποίο τελικά σε πηγαίνει μπροστά».
Info: Ρένα Μόρφη, Δευτέρα 7 Σεπτεμβρίου στο Κηποθέατρο Παπάγου. Guest Μαριτίνα. Ώρα έναρξης: 21:00. Εισιτήρια εδώ.
