5 βιβλία με λιγότερες από 200 σελίδες για να διαβάσεις σε μια μέρα
- 6 ΙΟΥΝ 2026
Η παραλία σε καλεί και στην τσάντα της θαλάσσης θες να έχει μόνο τα απαραίτητα. Ανάμεσα σε αυτά είναι σίγουρα κι ένα καλό βιβλίο, ιδανικά μικρό και ευκολοδιάβαστο. Η λύση ακούει στα 5 μικρά βιβλία που ακολουθούν και έχουν μέγεθος μέχρι 200 σελίδες. Ναι, ίσως τα διαβάσεις σε μια μέρα ανάμεσα στις βουτιές σου στη θάλασσα.
Βιβλία γεμάτα με νόημα και βάθος, αυτά είναι τα 5 βιβλία μέχρι 200 σελίδες που θα βρεις ανάμεσα στις παρακάτω προτάσεις. Βάλε μαγιό, αντηλιακό, το βιβλίο σου στην τσάντα και φύγαμε για καλοκαιρινές βουτιές στη θάλασσα και στην λογοτεχνία.
Στον καθένα αυτό που του αξίζει
Σε μια μικρή πόλη της Σικελίας, 2 ευυπόληπτοι άντρες, ο φαρμακοποιός Μάνο και ο γιατρός Ρόσο, δολοφονούνται ενώ έχουν βγει για κυνήγι μια καλοκαιρινή μέρα. Καθώς ο Μάνο είχε λάβει πρόσφατα ένα ανώνυμο απειλητικό γράμμα, οι Αρχές βιάζονται να αποδώσουν το έγκλημα σε ερωτική αντιζηλία και να κουκουλώσουν την υπόθεση.
Μόνο ο καθηγητής Πάολο Λαουράνα πιστεύει πως κάτι άλλο κρύβεται πίσω από αυτή την ιστορία. Αλλά στην προσπάθειά του να βρει την αλήθεια θα ακουμπήσει ένα πλέγμα δοσοληψίας και διαφθοράς, ενοχλώντας τους ισχυρούς της περιοχής…
Ο Leonardo Sciascia, από τους σημαντικότερους συγγραφείς της Ιταλίας του 20ού αιώνα, εικονογραφεί εξαιρετικά τον μικρόκοσμο μιας επαρχιακής πόλης, με τα πάθη, τα κουτσομπολιά, τα κοινά μυστικά και τα κακώς κείμενα που δεν θίγει κανείς. Και αφήνει να φανεί το σκοτεινό πρόσωπο μιας Σικελίας δέσμιας του εγκλήματος και της ομερτά.
Ένα μυθιστόρημα-σταθμός για την ιταλική αστυνομική λογοτεχνία, διά χειρός Leonardo Sciascia. Στις 152 σελίδες του θα διαβάσεις ένα από τα πρώτα βιβλία που έθιξαν το θέμα της παντοδύναμης μαφίας και της καταστροφικής επιρροής της στην κοινωνία της Ιταλίας.
Νύχτες με την Κάλλη
Καύσωνας, μπαλκόνια στα Πετράλωνα, κρυφά βλέμματα. Η περιπλοκότητα της σύνδεσης με τον άλλο μέσα από τα μάτια του Γιώργου Συμπάρδη στο απόλυτο καλοκαιρινό βιβλίο των 120 σελίδων.
Ένας συγγραφέας –ο αφηγητής– συναντά την ηρωίδα του.
Το ντύσιμό της μιας μόδας περασμένης κι η γοητεία της σαν βγαλμένη από ασπρόμαυρη γαλλική ταινία. Οι 4 νύχτες των συναντήσεών τους, οι ιστορίες της ζωής της μέσα από τις αναθυμιάσεις του αλκοόλ, και η αμφισβήτηση των αισθημάτων του αφηγητή από ένα πρόσωπο που έρχεται από το παρελθόν.
«Μέχρι την ημέρα εκείνη τη σημαδιακή που είδα την Κάλλη να της χτυπάει το κουδούνι, καλύτερα να πω μέχρι αργότερα, κατά το σούρουπο της ίδιας ημέρας, με την ανυπόφορη κουφόβραση, που αντί για την μπροστινή βεράντα προτίμησα να βγω στο μπαλκονάκι του ακάλυπτου με τον βόρειο προσανατολισμό, προσδοκώντας μια δροσερή, ει δυνατόν, πνοή, και τις αντίκρισα να κάθονται και να τα λένε σαν δυο καλές φιλενάδες, η μία στο πλάι της άλλης, που αντίκρισα την Κάλλη να της κρατάει το χέρι και να κοιτάζει τη μεγάλη της παλάμη –παλάμη και χέρι φυσικοθεραπεύτριας– να την κοιτάζει επίμονα και προσεκτικά ως εάν να μελετούσε τις γραμμές της ζωής και της καρδιάς της, μέχρι τότε μάτια είχα αλλά όχι για πάρτη της. Σαν αόρατη μέχρι τότε για μένα η φυσικοθεραπεύτρια, όπως αναμφίβολα κι εγώ για εκείνη».
Απέξω
Στις 152 σελίδες του Απέξωο Αχιλλέας ΙΙΙ ακροβατεί πάνω στη λεπτή γραμμή που χωρίζει –και ταυτόχρονα συνδέει– το «εντός» και το «εκτός» παρουσιάζοντας ιστορίες με πρωταγωνιστές ανθρώπους οι οποίοι ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας και, ανεξαρτήτως αν θέτουν εαυτόν σε κοινή θέα κυκλοφορώντας στους δρόμους ή αν κρύβονται στις σκοτεινές πτυχές της πόλης, εκπέμπει ο καθένας το δικό του μοναδικό μήνυμα σε μια συχνότητα που συνήθως δεν γίνεται αντιληπτή.
Στα 22 διηγήματα του βιβλίου, ο αναγνώστης εισέρχεται σε ένα διαφορετικό, γεμάτο ανατροπές λογοτεχνικό σύμπαν, συντονίζει για λίγο το βήμα του με το βήμα ανθρώπων με τους οποίους στην πορεία ανακαλύπτει πως έχει πολύ περισσότερα κοινά απ’ ό,τι αρχικά πίστευε, καθρεφτίζεται σε απρόσμενες επιφάνειες και κοιτάζει κατάματα σκληρές αλήθειες. Στη συνέχεια, προχωρώντας στο εσωτερικό ενός κόσμου όπου τα πάντα υπακούν στον κανόνα ότι «Δεν ισχύει κανένας κανόνας», κάποια στιγμή καλείται να αποφασίσει αν, τελικά, όσα έχει παρακολουθήσει να εκτυλίσσονται από σελίδα σε σελίδα είναι πιο παράδοξα από αυτά που καθημερινά τον περιβάλλουν και δεν του προκαλούν πλέον ιδιαίτερη εντύπωση απλώς και μόνο επειδή τα έχει πια συνηθίσει…
Θέλω να πεθάνω αλλά θέλω να φάω τοκμπόκι
Θέλω να πεθάνω αλλά θέλω να φάω τοκμπόκι
Μια ειλικρινής, συγκινητική και βαθιά ανθρώπινη αληθινή ιστορία που μας υπενθυμίζει ότι η ελπίδα και η χαρά μπορούν να βρίσκονται ακόμα και στις πιο μικρές γωνιές της ζωής, όπως, για παράδειγμα, σε ένα πιάτο τοκμπόκι, από τη συγγραφέα «φαινόμενο» Baek Sehee. Σε αυτό το κορεάτικο best seller βιβλίο των 200 σελίδων θα βρεις το φως που ψάχνεις.
«Γιατί δυσκολευόμαστε τόσο να είμαστε ειλικρινείς με τα συναισθήματα μας; Μήπως επειδή η ζωή μας εξαντλεί τόσο, που δεν έχουμε χρόνο να τα μοιραστούμε; Αισθανόμουν μια ακατανίκητη επιθυμία να ανακαλύψω κι άλλους που ένιωθαν όπως εγώ. Έτσι αποφάσισα, αντί να τους αναζητώ μάταια, να γίνω εγώ το άτομο που θα μπορούσαν να αναζητήσουν – να σηκώσω ψηλά το χέρι μου και να φωνάξω “εδώ είμαι” με την ελπίδα κάποιος να με δει, να αναγνωρίσει τον εαυτό του σε μένα και να με πλησιάσει, ώστε να βρούμε ο ένας παρηγοριά στην ύπαρξη του άλλου».
Ο θάνατος στη Βενετία
Μιλώντας για βιβλία με λιγότερες από 200 σελίδες, αυτό το κλασικό ανάγνωσμα στις 160 σελίδες του κρύβει κάθε φορά και νέες ανακαλύψεις για τον εαυτό σου και τον κόσμο.
Ο καταξιωμένος συγγραφέας Γουσταύος φον Άσενμπαχ ταξιδεύει στη Βενετία, όπου θα συναντήσει έναν έφηβο ίδιο άγγελο, τον Τάτζιο, που διαμένει με την οικογένειά του στο ίδιο ξενοδοχείο. Ο Άσενμπαχ αποκτά μια εμμονή μαζί του. Έρωτας; Πόθος; Επιθυμία για το άπιαστο, για το ιδανικό, την ιδεώδη, πλατωνική ομορφιά που φαίνεται να ενσαρκώνει ο Τάτζιο, στο πρόσωπο και στη μορφή του οποίου ο Άσενμπαχ νιώθει να δικαιώνεται ο προσωπικός του αγώνας για το Ωραίο; Την ίδια στιγμή, μια ακαθόριστη επιδημία πλανιέται πάνω από την υγρή, ζεστή Βενετία την οποία οι Αρχές ραντίζουν με απολυμαντικό. Ο Άσενμπαχ αρνείται να εγκαταλείψει την άρρωστη, θέλοντας μόνο να κοιτά ως το τέλος αυτόν τον άγγελο της ομορφιάς.
Στοχαστική αλλά και γεμάτη πάθος, η νουβέλα αυτή του Thomas Mann έχει περάσει στη σφαίρα του θρύλου για την τόσο γλαφυρή αποτύπωση της ανεκπλήρωτης ερωτικής επιθυμίας, για την εναγώνια αναζήτηση της ομορφιάς στη ζωή, για την τόσο δραστική συγχώνευση πλοκής και εσωτερικής περιπέτειας. Με γραφή που στιγμές φέρει τη δυναμική του θρησκευτικού οράματος, Ο θάνατος στη Βενετία είναι ακόμα μια πυκνή σπουδή πάνω στη φθορά και στον αέναο, αθόρυβο εναγκαλισμό ζωής και θανάτου.
