«Βίωσα τη ψυχογενή βουλιμία σαν τη χειρότερη μορφή κακοποίησης που θα μπορούσα να υποστώ ποτέ»

Η Ιωσηφίνα δεν μπορούσε να σταματήσει να τρώει. Και χρησιμοποιούσε το φαγητό ως τρόπο διαχείρισης των συναισθημάτων της. Ξαναβρήκε τον εαυτό της, δύσκολα, αλλά τον ξαναβρήκε. Μάλλον τον ξαναβρίσκει, το ταξίδι της είναι δύσβατο και απαιτητικό, χρειάζεται συνοδοιπόρους. 

Μια και η πιο σημαντική είναι η Μαρίτα Γεραρχάκη,Κλινική Ψυχολόγος και Συνιδρύτρια της ΜΚΟ ΑΝΑΣΑ για την Ενημέρωση και Θεραπεία των ΔΠΤ (Διαταραχών Πρόσληψης Τροφής). Θέλω να την ευχαριστήσω επειδή απάντησε με σαφήνεια σε όλες τις ερωτήσεις που τις έθεσα για τη συναισθηματική υπερφαγία, το binge eating και τις διαταραχές πρόσληψης τροφής. Την ευχαριστώ που έπεισε και τις 3 γυναίκες να μοιραστούν προσωπικές ιστορίες για τη σχέση τους με το σώμα τους, το φαγητό και τα συναισθήματά τους. 

Η Μαρίτα Γεραρχάρη είναι κλινική ψυχολόγος και συνιδρύτρια της ΜΚΟ ΑΝΑΣΑ για την Ενημέρωση και Θεραπεία των ΔΠΤ και σκοπός της είναι να μάθουμε όλοι τι είναι αυτό που μας τρώει. Ξέρει καλά ότι κατά καιρούς, σε πολλούς ανθρώπους, παρατηρούνται επεισόδια υπερφαγίας. Σε μερικούς, γίνεται κυρίαρχη στη διατροφική τους συμπεριφορά. Και έτσι μιλάμε για διαταραχή πρόσληψης τροφής (οι πιο συνηθισμένες διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι η ψυχογενής ανορεξία, η ψυχογενής βουλιμία και η επεισοδιακή υπερφαγία με επεισόδια ανεξέλεγκτης και υπερβολικής πρόσληψης τροφής).

– Αν έχω μια άσχημη μέρα στη δουλειά και γυρίσω σπίτι μου και φάω το μισό ψυγείο, πάσχω από συναισθηματική υπερφαγία ή απλά έκανα binge eating; 

Το φαγητό συχνά μπορεί να καταναλωθεί σαν μια προσπάθεια συναισθηματικής ρύθμισης, σαν αυτό που ρωτάτε . Μπορεί δηλαδή κάποιος άνθρωπος να βρει τον εαυτό του να καταναλώνει το «μισό ψυγείο» ή πολύ μεγαλύτερη πολύ ποσότητα τροφής από το φυσιολογικό όπως αναφέρατε, σαν αποτέλεσμα από κάτι που τον / την σύγχυσε ή σαν αντιμετώπιση συναισθημάτων μοναξιάς , απογοήτευση, άγχους κ.α. άρα σαν ανακούφιση. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το άτομο πάσχει από Binge Eating Disorder (Διαταραχή Επεισοδιακής Υπερφαγίας) αλλά αυτό αποτελεί μια συμπεριφορά συναισθηματικής υπερφαγίας, χωρίς να το καθιστά αναγκαστικά, διαταραχή! 

Αν όμως το άτομο βρίσκει τον εαυτό του/της να αντιδρά έτσι κάθε φορά που κάτι συναισθηματικά το ταράζει και άρα το φαγητό αρχίζει να το χρησιμοποιεί σαν αντισταθμιστικό παράγοντα ή σαν τρόπο διαχείρισης αυτών που του προκαλούν έντονα αρνητικά συναισθήματα, τότε μπορεί να αρχίζει να μοιάζει με διαταραχή, εφόσον φυσικά μοιράζεται και επιπλέον διαγνωστικά κριτήρια.

– Το να τρώω επειδή βαριέμαι είναι συναισθηματική υπερφαγία; 

Αν η τροφή είναι στα πλαίσια ενός υγιεινού σνακ, όχι δεν αποτελεί δυσλειτουργίκη συναισθηματική υπερφαγία. Αν όμως η συμπεριφορά αυτή αφορά την ανεξέλεγκτη πρόσληψη τροφής σε λιγότερο από 2 ώρες από κάποιο κυρίως γεύμα, την αίσθηση απώλειας ελέγχου από το άτομο και γενικότερα συμβαίνει σαν μοτίβο και συχνή χρήση αντιμετώπισης της βαρεμάρας ως εξισορροπιστικός ή αμυντικός μηχανισμός στη διαχείριση αυτού του συναισθήματος, τότε θα το λέγαμε πιο ξεκάθαρα συναισθηματική υπερφαγια και θα ενθαρρύναμε το άτομο να αναπτύξει άλλους πιο λειτουργικούς τρόπους διαχείρισης αυτής της συνθήκης.

– Πότε χάνεται ο έλεγχος και λέμε ότι η πείνα μας είναι ξεκάθαρα συναισθηματική;

Ακριβώς όταν η πρόσληψη τροφής γίνεται με στόχο την διαχείριση συναισθημάτων τα οποία προκαλούν ψυχικά, με κάποιο τρόπο, το άτομο. Παραδείγματος χάριν, αν αντιμετωπίζω δυσκολίες στον εργασιακό μου χώρο με κάποιον συνάδελφο που μπορεί να εκδηλώνει εκφοβιστική ἠ επιθετική συμπεριφορά προς εμένα και σαν άτομο μπορεί να λειτουργώ πιο παθητικά σαν χαρακτήρας σε καταστάσεις, άρα μάλλον θα με δυσκόλευε να λειτουργήσω διεκδικητικά με τον συγκεκριμένο συνάδελφο, και όταν γυρίσω σπίτι «φάω όλο το ψυγείο» όπως λετε, τότε η πρόσληψη τροφής γίνεται συναισθηματική και μέσω διαχείρισης της κατάστασης που βίωσα, κάτι σα να «κατάπια θυμό» ή το όποιο δύσκολο συναίσθημα που μπορεί να βιώνω και να νιώθω πως δε ξέρω να διαχειριστώ ή φοβάμαι κάπως να το αντιμετωπίσω.

– Είναι η συναισθηματική υπερφαγία μια τροφική διαταραχή;

Δεν υπάρχει επίσημη Διαταραχή Πρόσληψης Τροφής (ΔΠΤ) που λέγεται «Συναισθηματική Υπερφαγία». Οι πιο συνηθισμένες διαταραχές πρόσληψης τροφής είναι η Ψυχογενής Ανορεξία, η Ψυχογενής Βουλιμία και η Επεισοδιακή Υπερφαγία. Και οι 3 τύποι ΔΠΤ χαρακτηρίζονται από ακραία συναισθήματα, σκέψεις και συμπεριφορές, σχετικά με τη λήψη τροφής, το βάρος και την εικόνα του σώματος.

– Μπορώ να εθιστώ στο φαγητό; 

Ναι, η πρόσληψη τροφής μπορεί να αναπτυχθεί με έναν εξαρτητικό τρόπο στο πως το βιώνει και εν τέλει λειτουργεί μέσα σε αυτό το άτομο. 

– Η συναισθηματική υπερφαγία ξεκινά στην εφηβεία και με συνοδεύει στην ενήλικη ζωή μου; 

Η συμπεριφορά της συναισθηματικής υπερφαγίας δεν ξεκινά ούτε αφορά μόνο την εφηβεία. Μπορεί να συμβεί σε ανθρώπους διαφόρων ηλικιών. Αν αυτή η συμπεριφορά πάρει έντονα δυσλειτουργική επέκταση και καταλήξει τρόπος αντιμετώπισης πιθανών άλλων ειδών συγκρούσεων που μπορεί να δυσκολεύουν το άτομο, τότε μπορεί να «συνοδέψει» το άτομο για χρόνια καθώς πιθανά θα πάρει τη μορφή δυσλειτουργικής συνήθειας η οποία θα αποτελεί συχνά και φαύλο κύκλο.

– Συνδέεται η συναισθηματική υπερφαγία με τη βουλιμία; 

Ναι, η συναισθηματική υπερφαγία και η ψυχογενής βουλιμία συνδέονται, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα.

Συναισθηματική υπερφαγία είναι όταν κάποιος τρώει: λόγω άγχους, λύπης, βαρεμάρας ή έντασης χωρίς απαραίτητα να πεινάει συχνά για παρηγοριά ή εκτόνωση αλλά παρ’ όλα αυτά  δεν υπάρχει απαραίτητα αίσθηση «απώλειας ελέγχου» σε ακραίο βαθμό ούτε ακολουθείται από «αντισταθμιστικές» συμπεριφορές.

Η Ψυχογενής Βουλιμία είναι μια σοβαρή ασθένεια, μια ΔΠΤ που χαρακτηρίζεται από ένα κύκλο συμπεριφορών, που συνήθως ξεκινούν με επεισόδια ανεξέλεγκτης και υπερβολικής πρόσληψης τροφής. Χαρακτηριστικά, όσο το επεισόδιο είναι σε εξέλιξη, το άτομο νιώθει ότι είναι αδύνατο να σταματήσει το φαγητό. Κυριεύεται από συναισθήματα ενοχών και δυσανεξίας και ξεκινά ορισμένα μέτρα αντιμετώπισης, όπως εντατική γυμναστική, προκλητός εμετός, χρήση φαρμάκων όπως διουρητικά και καθαρτικά, τα οποία συνήθως προσπαθεί να τα κρατήσει κρυφά. 

Τα χαρακτηριστικά στοιχεία στη συμπεριφορά του ασθενούς με ψυχογενή βουλιμία είναι τα επανειλημμένα επεισόδια υπερφαγίας και η έντονη απώλεια αυτοελέγχου, κατά την κατανάλωση της τροφής. Μερικοί έχουν περιγράψει την ψυχογενή βουλιμία σαν σύμπτωμα της ψυχογενούς ανορεξίας, αλλά αποτελεί ξεχωριστή διαταραχή πρόσληψης τροφής. Παρατηρείται συχνότερα σε νεαρές γυναίκες φυσιολογικού βάρους ή ελαφρά υπέρβαρες και σε συχνότητα 2-4% στους εφήβους. Συχνά πάσχοντες όλων των ειδών των ΔΠΤ εκτός της απώλειας ελέγχου του σώματος τους περιγράφουν κυρίως απώλεια ελέγχου του μυαλού.

Είναι το μυαλό που έχει προσβληθεί από αυτήν την ασθένεια και συγκεκριμένα ο τρόπος σκέψης γύρω από τον εαυτό τους, την εικόνα σώματος τους και κατ᾽ επέκταση της ζωής τους.

Η συναισθηματική υπερφαγία μπορεί να είναι προάγγελος ή μέρος της βουλιμίας. Και στις δύο περιπτώσεις, το φαγητό χρησιμοποιείται ως τρόπος διαχείρισης συναισθημάτων. Όμως δεν εξελίσσεται πάντα σε βουλιμία. Συχνά άνθρωποι μπορεί να καταλήξουν σε συναισθηματική υπερφαγία χωρίς να έχουν ΔΠΤ.

– Η συναισθηματική υπερφαγία σχετίζεται με την παχυσαρκία;

Ναι, η συναισθηματική υπερφαγία σχετίζεται συχνά με την παχυσαρκία αλλά αυτή σύνδεση δεν είναι μονοδιάστατη. Σίγουρα συνδέεται με: 

1. την υπερκατανάλωση θερμίδων, καθώς η κατανάλωση φαγητού για συναισθηματικούς λόγους οδηγεί εύκολα σε μεγαλύτερες ποσότητες, πιο συχνά «τσιμπολογήματα» και τροφές υψηλής θερμιδικής αξίας. Οπότε όλα τα παραπάνω με τον χρόνο, μπορεί να οδηγήσουν σε σημαντική αύξηση βάρους.
2. δημιουργείται ένας φαύλος «κύκλος» συναισθήματος – φαγητού (π.χ αρνητικό συναίσθημα → φαγητό, προσωρινή ανακούφιση. Αυτά ενισχύουν τη συμπεριφορά και δυσκολεύουν την απώλεια βάρους.
3. Ορμονικοί και νευροβιολογικοί παράγοντες. Το στρες επηρεάζει ορμόνες όπως η κορτιζόλη μπορεί να αυξήσει την όρεξη και η ντοπαμίνη συνδέει το φαγητό με κάποιου είδους «ανταμοιβή» άρα εγκέφαλος «μαθαίνει» να ζητάει φαγητό ως συναισθηματική λύση.

– Πώς μπορώ να σταματήσω να βλέπω την τροφή ως το αγχολυτικό μου;

Αρχικά, θα έλεγα να προσπαθήσεις να αναγνωρίσεις τι συναίσθημα νιώθεις. Τρως γιατί το σώμα σου χρειάζεται τροφή άρα υπάρχει το αίσθημα πείνας ή θες να φας παραπάνω ή να «τσιμπολογήσεις» γιατί νιώθεις άλλου είδους συναισθήματα πχ άγχος, μοναξιά, βαρεμάρα, χαμηλή διάθεση κ.α άρα η πρόσληψη τροφής θα αποτελέσει κάποιου είδους ανακούφιση; 

Στην περίπτωση που το φαγητό αφορά την ανακούφιση, ίσως σκεφτείς κάποιους εναλλακτικούς μηχανισμούς διαχείρισης της εκάστοτε συναισθηματικής συνθήκης. Κάποιοι από αυτούς μπορεί να είναι να κάνεις ένα σύντομο περίπατο να αποσπάσεις την προσοχή από το φαγητό, να καλέσεις κάποιον φίλο ή μέλος της οικογένειας, να κάνεις ένα ντους που χαλαρώνει το νευρικό σύστημα ή να προβείς σε καταγραφή συναισθημάτων και σκέψεων.

Επίσης αν δεν υπάρχει σωστό διατροφικό πλάνο ημερησίως (π.χ. 3 κυρίως γεύματα όπως πρωινό, μεσημεριανό, βραδινό και 1 με 2 ημερήσια σνακ ενδιάμεσα), ή σωματική πείνα μπορεί να ενισχύσει τη συναισθηματική. Σε αυτή τη περίπτωση θα βοηθούσε να πάρεις σωστές πληροφορίες από κάποιον διατροφολόγο σχετικά με την αξία της υγιεινής διατροφής.

Παράλληλα, θα βοηθούσε να μην έχεις trigger foods στο σπίτι αλλά πιο ισορροπημένες επιλογές και να τρως σε πιάτο όχι όρθια στην τηλεόραση ή όποια οθόνη, καθώς αυτό ενισχύει την αποσύνδεση και η αποσύνδεση ενισχύει τη συναισθηματική υπερφαγία. Αν το θέμα αυτό νιώθεις πως γίνεται έντονα στη καθημερινότητά σου ζήτα ψυχολογική υποστήριξη. Τέλος, οι ενοχές δε βοηθούν. 

Δεν «κατέστρεψες» τίποτα αν έφαγες συναισθηματικά, παρατήρησε και συνδέσου με το τι συμβαίνει – τι παράγοντες μπορεί να συντέλεσαν σε αυτό; Το φαγητό δεν είναι η λύση για τυχόν δυσκολίες.

– Υπερφαγικά επεισόδια έχουν μόνο τα άτομα που αντιμετωπίζουν το φαγητό ως μηχανισμό αντιμετώπισης συναισθημάτων ή όλοι; 

Τα υπερφαγικά επεισόδια συνήθως είναι μηχανισμοί αντιμετώπισης συναισθημάτων αλλά δεν είναι απόλυτο όπως ανέπτυξα παραπάνω αυτά να παραπέμπουν σε διαγνωστικά κριτήρια ΔΠΤ όπου τα υπερφαγικά επεισόδια μαζί με άλλες εξισορροπητικές συμπεριφορές, αποτελούν τρόπους αντιμετώπισης ή στιγμιαίας ανακούφισης άλλων πιο βαθιών θεμάτων.

– Πότε καταλαβαίνει ένας άνθρωπος ότι ζει με συναισθηματική υπερφαγία; Και πότε ότι χρειάζεται ψυχοθεραπεία; 

Θα ήταν σίγουρα βοηθητικό το άτομο να αναζητήσει ψυχοθεραπευτική βοήθεια όταν αρχίσει να νιώθει ότι η συμπεριφορά αυτή γίνεται φαύλος «κύκλος», πως δεν μπορεί να βγει από αυτόν, ότι η συμπεριφορά έλεγχει τη διάθεση και τρόπο ζωής του ατόμου και γενικότερα βιώνει σημαντική απώλεια ελέγχου.

– Έχει κατάθλιψη όποιος τρώει ανεξέλεγκτα και χωρίς να πεινάει;

Όχι αναγκαστικά. Η κατάθλιψη μπορεί και να συνδέεται και με την άρνηση τροφής.

– Αντιμετωπίζεται η συναισθηματική υπερφαγία ή μαθαίνω να ελέγχω την πρόσληψη τροφής;

Η συμπεριφορά της συναισθηματικής υπερφαγίας μπορεί να αντιμετωπιστεί και να μάθει το άτομο τρόπους διαχείρισης της τροφής και του εαυτού του, ειδικά όταν η συμπεριφορά σχετίζεται με τυχόν ανακούφιση από δύσκολα θέματα ή συναισθήματα.

– Μπορούν τα social media να μας «προκαλούν» ή να κάνουν trigger τα συναισθήματά μας και να το ρίχνουμε στο φαγητό;

Αν οποιοδήποτε ερέθισμα όπως και τα social media πυροδοτούν συναισθήματα που σαν αποτέλεσμα το άτομο μπορεί να καταλήξει σε συμπεριφορές συναισθηματικής υπερφαγίας, τότε συνήθως το άτομο αυτό παρουσιάζει κάποια ψυχολογική ευαλωτότητα, χαμηλή αυτοεκτίμηση και ίσως πιο παθητικούς τρόπους διαχείρισης. Σε αυτή τη περίπτωση όπως κάποιος μπορεί να το «ρίξει» στο φαγητό κάποιος άλλος μπορεί να το ρίξει στο ποτό κτλ.

– Παίρνουν ενέσιμα (πχ Mounjaro) άτομα που έχουν θέμα με τη συναισθηματική υπερφαγία;

Ναι, έχουμε αυξημένες ενδείξεις πως άτομα με συναισθηματική υπερφαγία μπορεί να κάνουν χρήση ενέσιμα όπως Mounjaro. Καλὀ θα ήταν όμως σε τέτοιες περιπτώσεις το άτομο να έχει κάποια ιατρική (για τυχόν ιατρικές αντενδείξεις πχ) και ψυχολογική παρακολούθηση προκειμένου να ενισχύσει την αυτοεκτίμηση του και να κατανοήσει πιο βαθιά τα αίτια ως εκείνο το σημείο της συναισθηματικής πρόσληψης ή κατάχρησης τροφής και με τη σωστή υποστήριξη να αναπτύξει εναλλακτικούς μηχανισμούς πιθανών δυσκολιών καθώς και ενίσχυση της διεκδικητικότητας και αυτοεκτίμησης του ιδίου.

Η ιστορία της Ε: «Από μικρή άκουγα ότι έπρεπε να σταματήσω να τρώω, ότι είμαι χοντρή»

Broken Plate on the diet / iStock

«Η σχέση μου με το φαγητό ήταν πάντα μια σχέση αγάπης και μίσους. Από μικρή άκουγα ότι έπρεπε να σταματήσω να τρώω, ότι είμαι χοντρή. Το άκουγα από τη μητέρα μου, τον προπονητή μου στην κολύμβηση, τη δασκάλα μου στο μπαλέτο.Έτσι μεγάλωσα με μια εικόνα για τον εαυτό μου που δεν ήταν η αληθινή. Ή τουλάχιστον, δεν ήταν ποτέ δική μου. Μου άρεσε το φαγητό. Αλλά μαζί με αυτό ήρθε και η ενοχή. Και κάπως έτσι, βρήκα έναν τρόπο να υπάρχω ανάμεσα στα δύο: να τρώω και μετά να εξαφανίζω αυτό που είχα κάνει. Να ικανοποιώ την ανάγκη τη δική αλλά και ταυτόχρονα των άλλων (να διατηρούμαι αδύνατη).

Και χωρίς να το καταλάβω, αυτό έγινε η πραγματικότητά μου για χρόνια. Μετά από πολλά χρόνια ψυχοθεραπείας και βοήθειας, ακόμα παλεύω. Δεν είμαι απόλυτα συμφιλιωμένη με την εικόνα μου. Και ακόμα και τώρα, σχεδόν 30 χρόνια μετά, κάνω κύκλους, καλούς και κακούς. Απλά τώρα, βγαίνω πιο εύκολα από τους κακούς.

Και ίσως αυτό, για μένα, είναι ήδη μια μορφή ελευθερίας».

Η ιστορία της Ιωσηφίνας: «Θέλω να καταλάβετε την ευφυΐα αυτής της ασθένειας όπου ο χειρότερος εχθρός είναι ο εαυτός σου κι σε μάχεται μ-α-ν-ι-ω-δ-ώ-ς»

«Ήδη από την πρώτη στιγμή που ήρθα αντιμέτωπη με τη ψυχογενή βουλιμία (θλιβερό επακόλουθο της συναισθηματικής υπερφαγίας), κατάλαβα ακριβώς αυτό: ότι δεν ήταν ένα καπρίτσιο της στιγμής. Ήταν περισσότερο ένα μικρόβιο που εκκολαπτόταν για έτη μέσα στο κέλυφος του κορμιού μου και απλά κάποια στιγμή το κέλυφος αυτό έσπασε και από μέσα βγήκε το χάος. 

Γιατί, πραγματικά, η διατροφική διαταραχή δεν είναι μόνο η απώλεια ελέγχου του σώματος, αλλά κυρίως η απώλεια ελέγχου του μυαλού. Είναι το μυαλό που έχει προσβληθεί από αυτήν την ασθένεια – γιατί περί ασθένειας πρόκειται. Είναι ο δεύτερος δρομέας αυτής της σκυταλοδρομίας που πρώτη εισήγαγε η ψυχή. Η ψυχή αποπειράθηκε πρώτη, εκείνη πείθει το μυαλό να κλεφτούν. Και το σώμα είναι τα παπούτσια, το μέσο… που τρέχοντας και αγκομαχώντας, όπως κάθε τι οργανικό, αρχίζει να φθείρεται. 

Γιατί ο ανθρώπινος εγκέφαλος ξέρει από καταδίωξη, από φόβο και από αγωνία και όχι από αλληγορίες. Με την υπερφαγία λοιπόν, ο φόβος μετατίθεται σε κάτι απτό και παρόν και όλη αυτή η αγωνία εξοβελίζεται στο μοναδικό πράγμα που βλέπω και γνωρίζω καλύτερα από το ο,τιδήποτε… εμένα και το ρόλο μου σε αυτό το φρενήρες κυνήγι ελέγχου. Εγώ τρέχω να ξεφύγω από τον εαυτό μου.

Δεν θέλω να κουράσω περιγράφοντας τόσο τις συνθήκες που με οδήγησαν σε αυτή τη διαταραχή, εξάλλου ο σταυρός αυτός που κουβαλάμε υπήρξε όμοιος για πολλούς ανθρώπους, εκφραζόμενος διαμέσου άλλων καταχρήσεων. Τέτοια αγωνιώδη παραδείγματα λόγων μπορεί να ακούν στο όνομα σχολικός εκφοβισμός, παρεμβατικοί και δεσποτικοί γονείς με χάσμα γενεών, απουσία προτύπων, ενδοοικογενειακή ψυχολογική βία, τοξικοί σύντροφοι, ανεκπλήρωτοι έρωτες. Και όλα αυτά ιδωμένα μέσα από το πλέγμα του ανικανοποίητου… Δεν χόρτασα ποτέ… Ούτε καν με αυτό το εκχύλισμα ευχαρίστησης που προσφέρουν οι επιδρομές φαγητού.

Όλ@ όσα υποφέρουμε από αυτήν την αρρώστια -συγχωρείστε με, δεν μπορώ να την ονομάσω αλλιώς- πενθούμε. Και αυτό το πένθος έχει γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας. Ακόμα και όταν διαπράττουμε υπερφαγία, και εκεί ακόμα πενθούμε! Πενθούμε προπατορικά και μη λάθη και πενθούμε και για την ίδια την αδυναμία μας να τα σπάσουμε. Εθιζόμαστε στον πόνο, όσο παρανοϊκό κι αν ακούγεται… τι είπαμε πριν; Είναι ο εγκέφαλος που πάσχει πρωτίστως και είναι ο πρώτος που εθίζεται, πριν το σώμα. Και είναι εκεί που καταλαβαίνεις ότι είναι πιο δυνατός από εσένα και εκεί καταλαβαίνεις ότι χρειάζεσαι βοήθεια. Το τρομακτικό της περίπτωσής μου δεν ήταν η εξάρτηση στο φαγητό αυτή καθαυτή. 

Ο τρόμος εδράζεται στο τι ήμουν ικανή να μου κάνω ώστε να απαλλαγώ από αυτό μετά. Από τις ενοχές, που είναι δριμύτερες όταν έχεις περάσει μια περίοδο υποσιτισμού- ανορεξίας πιο πριν και η οποία πιστεύεις σε βοήθησε να αποκτήσεις το σώμα μου επιθυμούσες. Δεν θα προχωρήσω σε γλαφυρές περιγραφές της κακοποίησης, ωστόσο καταλαβαίνετε μετά από αυτήν την τοποθέτηση ότι πρόκειται ακριβώς για αυτό: βίωσα τη ψυχογενή βουλιμία σαν τη χειρότερη μορφή κακοποίησης που θα μπορούσα να υποστώ ποτέ…

Και το έκανα αυτό εγώ η ίδια στον εαυτό μου. Σχεδόν κάθε μέρα ξυπνούσα και κοιμόμουν στα όρια της διάλυσης, ένιωθα κυριολεκτικά σαν χαμένη, σαν να ήταν το σώμα μου μια χοάνη μέσα στην οποία είχα χαθεί…  

Το να ξαναβρεθείς είναι κάτι που δεν μπορείς να κάνεις μόνος σου, όσο δυνατός κι αν νομίζεις πως είσαι. Χρειάζεσαι κάποιον να σε τραβήξει και να σου θυμίσει την κυριότητα και την εξουσία που έχεις χάσει. Θέλω να καταλάβετε την ευφυΐα αυτής της ασθένειας όπου ο χειρότερος εχθρός είναι ο εαυτός σου κι σε μάχεται μ-α-ν-ι- ω-δ-ώ-ς. Για αυτό και ο θεραπευτής είναι σημαντικός. Αλλά επίσης σημαντικό είναι να έχεις γύρω σου ένα πάνελ συμμάχων που ξέρει. Σαν να χρειάζεσαι περισσότερα μυαλά για να αντιμετωπίσεις το δικό σου.

Καμία ντροπή στην πάλη μας ενάντια στην ίδια μας την ευφυΐα».

Η ιστορία της Λ: «Αφέθηκα ολοκληρωτικά σε έναν κύκλο υπερφαγίας, κατανάλωσης, απομόνωσης και σιωπής»

«Η πρώτη φορά που θυμάμαι έντονα αυτή τη διαφυγή από την πραγματικότητα ήταν γύρω στα 10 μου. Διάβαζα μανιωδώς τα μυθιστορήματα της Enid Blyton, ξαπλωμένη στο κρεβάτι των γονιών μου, και στις σκηνές όπου τα παιδιά έπιναν τσάι με πλούσια εδέσματα ένιωθα ένα σκίρτημα μέσα μου. 

Δεν πεινούσα, ήθελα να φάω για την καθαρή ικανοποίηση, για να πλησιάσω αυτό που διάβαζα, και σιγά σιγά αυτό έγινε τελετουργία, να διαβάζω και να τρώω μαζί, μια μικρή ιδιωτική ηδονή, μια φυγή που έμοιαζε αθώα αλλά ρίζωσε βαθιά μέσα μου. Στην εφηβεία αυτή η συνήθεια βάρυνε, έγινε εθισμός, ήρθε η παχυσαρκία, η βουλιμία, η απομόνωση, χωρίς να μπορώ ακόμη να δω καθαρά τι μου συμβαίνει.

Το κατάλαβα αργότερα, στις στιγμές που έμενα πραγματικά μόνη, τότε που δεν υπήρχε κανείς να με αποσπάσει. Το πρώτο πράγμα που ήθελα ήταν να φάω μέχρι να χαθώ και να βυθιστώ σε μια οθόνη από την αρχή μέχρι το τέλος. Για καιρό κάτι πάντα με σταματούσε, σαν να καθυστερούσε μια καταστροφή, μέχρι που δεν καθυστέρησε άλλο. Όταν έμεινα συνειδητά μόνη και δεν μπορούσα πια να αποφύγω τον εαυτό μου, αφέθηκα ολοκληρωτικά σε έναν κύκλο υπερφαγίας, κατανάλωσης, απομόνωσης και σιωπής. 

Τα μόνα διαλείμματα ήταν όσα επέβαλε η επιβίωση, και κάπου εκεί, όταν το σώμα μου βάρυνε τόσο που δεν με κρατούσε άλλο, κατάλαβα πως αυτό δεν ήταν πια καταφύγιο αλλά ένα μέρος που με κατάπινε. Τότε, για πρώτη φορά, δεν θέλησα να κρυφτώ αλλά να σωθώ και ζήτησα βοήθεια».