Όχι εγώ, μια φίλη μου, αναρωτιέται αν πρέπει να ξαναδοκιμάσει με τον πρώην

Από εκείνο το σημείο και μετά, άναψε κάτι μέσα της που νόμιζε πως είχε σβήσει οριστικά. Όχι απαραίτητα έρωτας, ίσως περισσότερο ανάμνηση. Θυμήθηκε ποια ήταν τότε, πώς ένιωθε, τι ήθελε. Εκείνος δείχνει διαφορετικός, πιο ήρεμος, πιο συνειδητοποιημένος. Κι εκείνη αναρωτιέται αν είναι όντως ένας άλλος άνθρωπος ή απλώς ο χρόνος έχει μαλακώσει τις γωνίες. Δεν ξέρει αν αυτό που την τραβάει είναι ο ίδιος ή η ιδέα ότι κάτι που δεν λειτούργησε τότε, ίσως τώρα μπορεί να διορθωθεί. Φοβάται μήπως μπερδέψει τη νοσταλγία με την προοπτική. Μήπως δεν πρόκειται για 2η ευκαιρία, αλλά για ένα βήμα πίσω, απλώς με πιο ώριμους όρους; Πώς ξεχωρίζεις αν ένας πρώην που επιστρέφει ανήκει στο παρόν σου ή απλώς ξυπνά ένα παρελθόν που δεν έχει πια θέση στη ζωή που έχεις χτίσει;

Απαντά η ψυχολόγος/ ψυχοθεραπεύτρια, Αγγελική Τζάνου:

Αυτό που περιγράφει η φίλη μας, στη Gestalt θεραπεία λέγεται «ανοιχτός λογαριασμός» – μια εμπειρία που δεν ολοκληρώθηκε με τρόπο που να της επιτρέπει να την αφήσει πίσω. Ναι μεν προχώρησε στη ζωή της και μάλιστα πολύ, αλλά κάποιες εμπειρίες δεν κλείνουν μόνο με τον χρόνο. Χρειάζονται αναγνώριση, νοηματοδότηση και συνειδητό αποχαιρετισμό. Αλλιώς μένουν μαζί μας, σαν ανοιχτές καρτέλες στο background, που καταναλώνουν ενέργεια χωρίς να το ξέρουμε.

Το μήνυμά του όντως την πήγε πίσω. Πίσω στην εκδοχή της εκείνης της εποχής, στα συναισθήματα που δεν είχε χώρο να επεξεργαστεί, ίσως και στα κομμάτια του εαυτού της που άφησε πίσω μαζί με τη σχέση. Κομμάτια που τότε δεν χωρούσαν, που ίσως την τρόμαζαν, που έμειναν στην άκρη περιμένοντας τη σειρά τους. Αυτό είναι που «άναψε» και δεν είναι λάθος ή σωστό, είναι απλά μια ευκαιρία για επαφή με κομμάτια του εαυτού της που είχε ξεχασμένα.

Συχνά αυτό που μας καλεί πίσω, δεν είναι ο άλλος άνθρωπος, αλλά η υπόσχεση ότι κάτι που πόνεσε μπορεί τώρα να γίνει αλλιώς, να ξαναγράψουμε την ιστορία με καλύτερο τέλος, να αποδείξουμε στον εαυτό μας ότι αξίζαμε περισσότερα από αυτά που πήραμε τότε. Μόνο που η ζωή δεν λειτουργεί έτσι, και οι άνθρωποι δεν επιστρέφουν στο ίδιο σημείο ακόμα κι όταν έχουν το ίδιο πρόσωπο.

Θα βοηθούσε ίσως να αναρωτηθεί τι χρειάζεται εκείνη από αυτή την επαφή στο εδώ και τώρα. Τι της λείπει τώρα, στη ζωή που έχει χτίσει, που αυτό το μήνυμα φάνηκε να αγγίζει; Ποιο κενό υπόσχεται να γεμίσει;

Ο άλλος μπορεί να είναι όντως διαφορετικός, μπορεί και όχι. Μπορεί ο χρόνος να έχει μαλακώσει τις γωνίες, μπορεί απλώς να τις έχει κρύψει καλύτερα. Αλλά αυτό δεν είναι το κριτήριο. Το κριτήριο είναι ποια είναι εκείνη τώρα, τι θέλει, τι αντέχει. Και αν αυτή η πόρτα ανοίγει προς κάτι που δεν έχει ζήσει ακόμα, ή προς κάτι που απλώς ξέρει καλά και της δίνει την ψευδαίσθηση της ασφάλειας επειδή είναι γνώριμο.

Η νοσταλγία είναι ένδειξη για το πού υπάρχει ακόμα ζωντάνια, πού κάτι δεν τελείωσε μέσα μας, πού υπάρχει επιθυμία για κάτι που δεν πήραμε. Μπορεί να τη χρησιμοποιήσει σαν πυξίδα που δείχνει τι ζητάει από τη ζωή της τώρα, τι έχει αφήσει ανοιχτό, τι περιμένει ακόμα να το αγγίξει. Είτε αυτός γίνει μέρος της απάντησης, είτε αυτή η συνάντηση απλώς τη φέρει πιο κοντά στον εαυτό της.

Τι λέω γι’ αυτό, εγώ:

Σε μια πρώτη ανάγνωση, θα πω ένα απόλυτο, αν και δειλό, «όχι» στον πρώην. Όταν βγεις από τη ρομαντική τρύπα της πρωταγωνίστριας του Νίκολας Σπαρκς και προσγειωθείς στον κυνικό και σκληρό μας κόσμο, οι 2ες ευκαιρίες παύουν να είναι χαριτωμένες και να μας κάνουν να ζούμε «αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα» και γίνονται σπάνιες και πολύτιμες. 

Ως τέτοια θα αντιμετώπιζα αυτή την ιδέα για επανασύνδεση με έναν άνθρωπο με τον οποίο η φίλη θεωρητικά έχει ζήσει πολλά πράγματα σε αυτά τα 10 χρόνια. Ας μην είναι αυτή τη φορά η πυξίδα που θα της δείξει τον δρόμο η μοναξιά που μπορεί να νιώθει ως single, ή το ότι ρομαντικοποιεί αυτή τη σχέση που έχει τελειώσει, ακριβώς επειδή την έχει απομακρύνει ο χρόνος. 

Υπάρχουν φυσικά και κάποιες εξαιρέσεις που δίνουν στη ζωή αυτή τη χολιγουντιανή μαγεία και πράγματι μπορεί 2 άνθρωποι που είναι φτιαγμένοι ο ένας για τον άλλον να μην τα κατάφεραν την πρώτη φορά. Εκεί, οι 2ες ευκαιρίες δεν είναι ερωτήσεις προς απάντηση, αλλά προκύπτουν οργανικά και χωρίς αμφιβολία. Αν μιλούσαμε για μια τέτοια περίπτωση, νομίζω πως η φίλη δεν θα αναρωτιόταν καθόλου για το τι πρέπει να κάνει με τον πρώην.

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

LIFE

Όχι εγώ, μια φίλη μου, είναι σε μακροχρόνια σχέση χωρίς σεξ. Τι φάση;

ΣΧΕΤΙΚΟ ΘΕΜΑ

WELLNESS

Όχι εγώ, μια φίλη μου, είναι πολλά χρόνια μόνη. Μήπως «παραείναι δύσκολη»;