Μιλλούση, Παπαδοπούλου και Πλατανιώτη σπάνε ρεκόρ και ταμπού για την περίοδο
- 28 ΜΑΙ 2026
Όλα ξεκίνησαν στο μυαλό μου πριν από λίγο καιρό, όταν έπεσα πάνω σε μια δήλωση της Αμερικανίδας πρωταθλήτριας του καλλιτεχνικού πατινάζ, Amber Glenn. Μιλούσε δημόσια, χωρίς καμία συστολή, για το πώς ήταν να αγωνίζεται για ένα μετάλλιο στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, ενώ βρισκόταν στις πρώτες μέρες της περιόδου της. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα πόσο σπάνια –έως ποτέ– ανοίγει αυτή η συζήτηση στο ευρύ κοινό. Βλέπουμε τις γυναίκες αθλήτριες στην τηλεόραση να χαμογελούν, να κάνουν απίστευτα άλματα, να γράφουν ιστορία και ξεχνάμε το πιο απλό: ότι η βιολογία τους δεν σταματά επειδή εκείνη τη μέρα κρίνεται ένας τίτλος.
Και κάπως έτσι η Παγκόσμια Ημέρα για την Υγιεινή της Εμμηνόρροιας, έγινε μια καλή αφορμή για να μιλήσω με 3 σπουδαίες πρωταθλήτριες: τη Βασιλική Μιλλούση, τη Χριστίνα Παπαδοπούλου και την Ευαγγελία Πλατανιώτη. Οι εξομολογήσεις τους είναι αν μη τι άλλο διαφωτιστικές.
Η Βασιλική Μιλλούση μού μίλησε για το άγχος να αγωνίζεσαι στους Ολυμπιακούς Αγώνες τη δεύτερη μέρα της περιόδου σου φορώντας λευκό κορμάκι. Η Χριστίνα Παπαδοπούλου θυμήθηκε το σοκ του να αιμορραγεί ανεξέλεγκτα στο 25ο χιλιόμετρο του Πανελλήνιου Πρωταθλήματος Μαραθωνίου. Η Ευαγγελία Πλατανιώτη μού περιέγραψε πώς το σώμα της «μπλόκαρε» από το στρες, αφήνοντάς την 2 μήνες χωρίς περίοδο, για να της έρθει τελικά ακριβώς την ημέρα του μεγάλου αγώνα στους Ολυμπιακούς του Παρισιού.
Φυσικά το πρόβλημα δεν αφορά μόνο το κορυφαίο αθλητικό επίπεδο, αλλά την καθημερινότητα μιας συντριπτικής πλειοψηφίας γυναικών. Να δούμε λίγο τη συνολική εικόνα; Σε έρευνα της aboutpeople, για το LadyLike.gr το 84,8% των γυναικών συμφωνεί ότι η περίοδος παραμένει κοινωνικό ταμπού. Το 93% αποφεύγει να φοράει ανοιχτόχρωμα ρούχα εκείνες τις μέρες, το 90,3% ζει με το μόνιμο άγχος για διαρροές, ενώ το 75,1% έχει υποστεί το κλασικό, υποτιμητικό σχόλιο ότι ο θυμός ή ο εκνευρισμός του οφείλεται απλώς στα «νεύρα της περιόδου».
Hold my beer: Βασιλική Μιλλούση, Χριστίνα Παπαδοπούλου και Ευαγγελία Πλατανιώτη, αλλάζουν το στερεοτυπικό αφήγημα και αποδεικνύουν περίτρανα ότι η περίοδος κάθε άλλο παρά αδυναμία είναι.
Η Βασιλική Μιλλούση αγωνίστηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες με περίοδο
«Είναι αρκετά δύσκολη η διαχείριση της περιόδου σε όλες τις φάσεις, όποιο και αν είναι το επάγγελμα μιας γυναίκας. Η δική μου εμπειρία είναι στον αθλητισμό και ειδικά στην ενόργανη.
Πολλές φορές έπρεπε να καμουφλάρω τον πόνο μου καθώς έπρεπε να κάνω προπόνηση είτε ήμουν στην πρώτη μέρα περιόδου, είτε σε οποιαδήποτε άλλη φάση.
Δεν απέφευγα ποτέ την προπόνηση όσο και αν πονούσα καθώς εκ των πραγμάτων κιόλας όταν κάνεις πρωταθλητισμό δεν μπορείς να κάνεις και διαφορετικά.
Βασιλική Μιλλούση: «Η πιο δύσκολη κατάσταση να διαχειριστώ ήταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Λονδίνο το 2012 που αγωνιζόμουν ενώ βρισκόμουν στη 2η ημέρα περιόδου και μάλιστα φορώντας λευκό κορμάκι».
Στην ενόργανη γυμναστική η πιο δύσκολη φάση των κοριτσιών είναι όταν μπαίνουν στην εφηβεία. Είναι η στιγμή που τα περισσότερα κορίτσια κάνουν μια «κοιλιά» στην αγωνιστική τους επίδοση καθώς είναι η περίοδος που αλλάζεις από παιδί σε γυναίκα και μαζί φυσικά αλλάζει και το σώμα σου. Η αλήθεια είναι ότι πολλά κορίτσια σε αυτό το σημείο σταματάνε. Αν κάνεις λίγο υπομονή και καταφέρεις να αντιμετωπίσεις αυτό το κρίσιμο σημείο, μετά είναι όλα λίγο πιο εύκολα.
Αν κάτι μαθαίνεις στον πρωταθλητισμό αναγκαστικά, αυτό είναι η πειθαρχία. Έτσι λοιπόν και εκείνες τις μέρες, έχουμε μάθει να πειθαρχούμε στο σώμα μας για τις ανάγκες της προπόνησης. Να προσπερνάμε τον πόνο, τη διάθεση, την κούραση γιατί συνήθως πριν την περίοδο και οι αντοχές σου είναι πολύ λιγότερες. Εμείς στον πρωταθλητισμό έχουμε μάθει να πειθαρχούμε σε αυτό και να κάνουμε τα αδύνατα δυνατά δίνοντας το 100% του εαυτού μας.
Είναι συνειδητή επιλογή μου μην πάρω ποτέ κάποιου είδους ορμονική αγωγή για να μετακινήσω τον κύκλο. Πάντα τα φοβόμουν και ποτέ δεν θα τα έπαιρνα για κανέναν λόγο.
Βασιλική Μιλλούση: «Για τα κορίτσια της ενόργανης γυμναστικής η περίοδος είναι πάντα ένα δύσκολο και ιδιαίτερο κομμάτι γιατί εκτίθεσαι. Πάντα είναι ένα μεγάλος άγχος, μην λερωθείς, μην φανεί κάτι…».
Φοράς ένα κορμάκι και σε ό,τι κατάσταση και αν είσαι πρέπει να ακολουθήσεις το πρόγραμμά σου, κάνοντας ασκήσεις οι οποίες απαιτούν να ανοίξεις τα πόδια σου. Έτσι είναι το άθλημα της γυμναστικής. Ωστόσο, έχουμε μάθει να ζούμε με αυτό και για αυτό και πάντα έχουμε εφεδρικό κορμάκι, για τυχόν ατυχήματα.
Πλέον έχουν γίνει αρκετά βήματα προς την απενοχοποίηση της περιόδου μέσω διάφορων ενεργειών και οι προπονητές πιστεύω ότι καταλαβαίνουν σε μεγαλύτερο βαθμό το συναίσθημα και τις ανάγκες των αθλητριών.
Οπότε θεωρώ ότι προσαρμόζονται ανάλογα με τη διάθεση και την κατάσταση των αθλητριών και οι προπονήσεις, που είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι και για την αποφυγή πιθανών τραυματισμών.
Η Χριστίνα Παπαδοπούλου είχε μεγάλη αιμορραγία στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μαραθωνίου
«Ο πρωταθλητισμός σε μαθαίνει να διαχειρίζεσαι την κούραση και να πιέζεις τα όριά σου, αλλά η βιολογία δεν παύει να υπάρχει. Όταν ένας σημαντικός αγώνας συμπίπτει με τις πρώτες ημέρες της περιόδου, ειδικά σε ένα άθλημα αντοχής όπως το βάδην και οι μεγάλες αποστάσεις, το σώμα μπορεί να είναι πιο βαρύ, να υπάρχουν κράμπες, χαμηλή ενέργεια ή δυσφορία. Δεν είναι πάντα εύκολο να το αγνοήσεις. Παρόλα αυτά, ως αθλήτριες συχνά μαθαίνουμε να λειτουργούμε ακόμα και μέσα σε αυτή τη συνθήκη, γιατί ο αγωνιστικός προγραμματισμός δεν προσαρμόζεται στον κύκλο μας.
Έχω βρεθεί σε στιγμές που χρειάστηκε να “καμουφλάρω” τον πόνο ή να μην δείξω πόσο δύσκολα αισθανόμουν, επειδή στον αθλητισμό συχνά υπάρχει η αντίληψη ότι δεν πρέπει να δείχνεις αδυναμία.
Χριστίνα Παπαδοπούλου: «Η περίοδος δεν είναι αδυναμία. Είναι μια φυσιολογική λειτουργία του γυναικείου σώματος και ο αθλητισμός υψηλού επιπέδου πρέπει να μάθει να την αντιμετωπίζει με κατανόηση και επιστημονική γνώση, όχι με σιωπή».
Τις περισσότερες φορές η προπόνησή μου δεν αλλάζει ούτε προσαρμόζεται ανάλογα με τον κύκλο μου, γιατί ο πρωταθλητισμός έχει συγκεκριμένες απαιτήσεις και αγωνιστικούς στόχους που πρέπει να ακολουθηθούν. Μικρές αλλαγές γίνονται μόνο όταν νιώθω ότι η κόπωση, ο πόνος ή η έλλειψη ενέργειας δεν μου επιτρέπουν να αποδώσω σωστά ή όταν αισθάνομαι ότι το σώμα μου χρειάζεται περισσότερη αποκατάσταση.
Παρόλα αυτά, πιστεύω ότι ως αθλήτριες αντοχής πρέπει να μάθουμε να λειτουργούμε και κάτω από δύσκολες συνθήκες, γιατί σε έναν σημαντικό αγώνα δεν μπορείς να επιλέξεις αν η περίοδός σου θα συμπέσει με εκείνη την ημέρα. Οπότε μέσα από την προπόνηση μαθαίνεις και πώς να διαχειρίζεσαι τέτοιες καταστάσεις, τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά.
Για μένα είναι σημαντικό να γνωρίζω το σώμα μου, να καταλαβαίνω πότε πρέπει να πιέσω και πότε να προστατευτώ, αλλά ταυτόχρονα να μπορώ να ανταπεξέλθω ακόμη και σε αντίξοες συνθήκες, όπως μπορεί να είναι οι πρώτες ημέρες της περιόδου σε έναν αγώνα υψηλού επιπέδου».
«Από τα 18 μου έχω διαγνωστεί με σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών, κάτι που επηρέαζε αρκετά τη συχνότητα της περιόδου μου αλλά και γενικότερα την καθημερινότητά μου. Η βασική λύση που μου προτάθηκε τότε ήταν τα αντισυλληπτικά χάπια, και ακολούθησα για ένα διάστημα ορμονική αγωγή. Όμως προσωπικά είδα ότι είχε πολύ αρνητική επίδραση τόσο στο σώμα μου όσο και στην ψυχολογία μου. Δεν ένιωθα ο εαυτός μου, ούτε σαν άνθρωπος ούτε σαν αθλήτρια.
Έτσι αποφάσισα να ακολουθήσω έναν διαφορετικό δρόμο, δουλεύοντας περισσότερο πάνω στη διατροφή μου, στον τρόπο ζωής μου, στην αποκατάσταση και γενικά στη φροντίδα του οργανισμού μου, ώστε να μπορώ να διαχειρίζομαι την κατάσταση χωρίς να χρειάζεται να παίρνω χάπια.
Η προσωπική μου άποψη είναι αρκετά επιφυλακτική απέναντι στα αντισυλληπτικά, κυρίως λόγω της δικής μου εμπειρίας. Παρόλα αυτά, θεωρώ ότι είναι ένα πολύ προσωπικό θέμα και κάθε γυναίκα βιώνει διαφορετικά το σώμα της, τις ορμόνες της και τις ανάγκες της. Αυτό που λειτούργησε ή δεν λειτούργησε για μένα δεν σημαίνει ότι είναι ίδιο για όλες.
Προσωπικά έχω επιλέξει να αποδεχτώ τη φυσική λειτουργία του σώματός μου και τις αλλαγές που φέρνει ο κύκλος, ακόμη κι όταν αυτό σημαίνει ότι θα χρειαστεί να αγωνιστώ σε δύσκολες ημέρες.
Χριστίνα Παπαδοπούλου: «Δεν θα επέλεγα να αλλάξω τη φυσική ροή του κύκλου μου μόνο για έναν αγώνα γιατί είναι σημαντικό να νιώθω ότι λειτουργώ σε ισορροπία με το σώμα μου και όχι απέναντί του».
Στο βάδην και γενικά στα αγωνίσματα στίβου, οι εμφανίσεις είναι αρκετά εφαρμοστές και περνάς πολλές ώρες εκτεθειμένη από την προθέρμανση μέχρι και το τέλος του αγώνα. Οπότε αυτό προσθέτει ένα επιπλέον ψυχολογικό βάρος, γιατί πέρα από την πίεση της επίδοσης καλείσαι να διαχειριστείς και το άγχος του να αισθάνεσαι συνεχώς “ασφαλής”.
Πιστεύω όμως ότι όσο περισσότερο μιλούν αθλήτριες όπως η Amber Glenn και γενικά γυναίκες στον αθλητισμό για αυτά τα θέματα, τόσο περισσότερο σπάει αυτή η αμηχανία που υπήρχε για χρόνια γύρω από την περίοδο. Γιατί η αλήθεια είναι πως πίσω από μια εμφάνιση υψηλού επιπέδου, υπάρχουν και πολύ ανθρώπινες στιγμές άγχους, δυσφορίας ή ανασφάλειας που το κοινό πολλές φορές δεν φαντάζεται.
Θυμάμαι πολύ έντονα ένα περιστατικό που μου συνέβη φέτος στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Μαραθωνίου και ήταν ίσως από τις στιγμές που ένιωσα τη μεγαλύτερη αμηχανία και ψυχολογική πίεση σε αγώνα λόγω της περιόδου μου.
Ήμουν περίπου στη 10η μέρα του κύκλου μου, οπότε δεν περίμενα καθόλου να έχω περίοδο εκείνη την ημέρα. Ο συγκεκριμένος αγώνας δεν ήταν και στο βασικό μου αγωνιστικό αντικείμενο, γιατί είμαι αθλήτρια που αποδίδει καλύτερα στις μικρότερες αποστάσεις, όμως είχα αποφασίσει να συμμετάσχω περισσότερο προπονητικά. Παρ’ όλα αυτά είχα αρκετό άγχος και πίεση.
Γύρω στο 20ό χιλιόμετρο άρχισα να νιώθω έντονες κράμπες, δυσφορία και είδα ότι οι παλμοί μου ήταν πολύ πιο υψηλοί από το φυσιολογικό.
Χριστίνα Παπαδοπούλου: «Στο 25ο χιλιόμετρο οι κοπέλες που έδιναν τα νερά μού είπαν ότι αιμορραγώ, χωρίς εγώ να το έχω καταλάβει. Όταν κοίταξα κάτω, είδα αίματα στα πόδια μέχρι και στις κάλτσες μου».
Εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε ένα τεράστιο σοκ και πολύ άγχος. Ένιωσα ντροπή γιατί πλέον το έβλεπαν όλοι οι άνθρωποι γύρω μου, οι αθλητές, οι θεατές. Προσπαθούσα να ρίχνω νερό πάνω μου για να φύγουν τα αίματα, αλλά η ροή ήταν ανεξέλεγκτη. Τελικά αναγκάστηκα να εγκαταλείψω τον αγώνα στο 29ο χιλιόμετρο, γιατί είχα ρίγη και έντονη αδιαθεσία.
Η αλήθεια όμως είναι ότι περισσότερο από το σωματικό κομμάτι, με αποσυντόνισε ψυχολογικά. Επειδή δεν περίμενα περίοδο εκείνες τις ημέρες, φοβήθηκα πολύ ότι μπορεί να συμβαίνει κάτι άλλο με το σώμα μου. Και νομίζω ότι εκεί καταλαβαίνεις πόσο ευάλωτη μπορεί να νιώσει μια γυναίκα αθλήτρια, ακόμα και μέσα σε ένα τόσο “σκληρό” αγωνιστικό περιβάλλον.
Σήμερα μπορώ να το συζητώ πιο ανοιχτά, γιατί θεωρώ ότι αυτές οι εμπειρίες δεν πρέπει να μας κάνουν να ντρεπόμαστε. Είναι πραγματικές καταστάσεις που πολλές γυναίκες έχουν βιώσει, απλώς σπάνια μιλάμε δημόσια γι’ αυτές.
Τα τελευταία χρόνια έχει γίνει πρόοδος και υπάρχει πολύ περισσότερη ενημέρωση γύρω από τον γυναικείο κύκλο και το πώς επηρεάζει την υγεία και την απόδοση μιας αθλήτριας. Βλέπουμε πλέον περισσότερες έρευνες, περισσότερες αθλήτριες να μιλούν ανοιχτά και σιγά σιγά το θέμα να αντιμετωπίζεται πιο σοβαρά.
Παρ’ όλα αυτά, σε μεγάλο βαθμό η περίοδος παραμένει ακόμη μια “σιωπηλή” δυσκολία μέσα στον αθλητισμό. Σε πολλά περιβάλλοντα η αθλήτρια εξακολουθεί να νιώθει ότι πρέπει απλώς να αντέξει, να μη διαμαρτυρηθεί και να συνεχίσει κανονικά, ακόμα κι όταν το σώμα της περνά μια δύσκολη φάση.
Θεωρώ σημαντικό να μαθαίνει μια αθλήτρια να γνωρίζει το σώμα της, αλλά και να μπορεί να ανταπεξέρχεται σε δύσκολες συνθήκες, γιατί και στους αγώνες δεν μπορείς να επιλέξεις πότε θα έρθει η περίοδός σου.
Εξίσου σημαντικό είναι να υπάρχει κατανόηση και ανοιχτή επικοινωνία. Η περίοδος δεν πρέπει να θεωρείται ούτε αδυναμία, ούτε ταμπού αλλά και ως ένας σημαντικός δείκτης υγείας για το γυναικείο σώμα. Όσο πιο ανοιχτά μιλάμε για αυτά τα θέματα, τόσο περισσότερο βοηθάμε τις γυναίκες ,και ιδιαίτερα τα νεαρά κορίτσια ,να καταλάβουν ότι δεν υπάρχει τίποτα ντροπιαστικό στην περίοδο και ότι η υγεία τους πρέπει να είναι προτεραιότητα, ακόμα και μέσα στον απαιτητικό χώρο του αθλητισμού.
Όσο περισσότερο ενημερώνονται οι προπονητές, οι ομοσπονδίες και γενικά ο αθλητικός χώρος, τόσο πιο υγιές θα γίνεται το περιβάλλον για τις γυναίκες αθλήτριες, τόσο σε επίπεδο απόδοσης όσο και σε επίπεδο υγείας».
Η Ευαγγελία Πλατανιώτη διεκδίκησε μετάλλιο μετά από 2 μήνες χωρίς περίοδο
«Ως αθλήτρια υψηλού επιπέδου, μαθαίνεις από πολύ νωρίς να λειτουργείς ακόμα κι όταν το σώμα σου δεν βρίσκεται στην ιδανική του κατάσταση. Μου έχει συμβεί αρκετές φορές και με την πιο πρόσφατη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού.
Ευαγγελία Πλατανιώτη: «Είχα περίπου 2 μήνες να έχω περίοδο λόγω της έντονης κούρασης και του στρες και τελικά μού ήρθε την ημέρα του αγώνα. Πονούσα, φορούσα λευκό μαγιό ενώ έπρεπε να παραμείνω απόλυτα συγκεντρωμένη σε έναν από τους σημαντικότερους αγώνες της καριέρας μου».
Επομένως έχει χρειαστεί να “καμουφλάρω” τον πόνο μιας περιόδου για να μην επηρεαστεί η δική μου απόδοση και ψυχολογία ή τουλάχιστον να επηρεαστώ όσο το δυνατόν πιο λίγο γίνεται.
Σε μεγάλες διοργανώσεις που κρατούν πολλές ημέρες, πολλές αθλήτριες έχουν σκεφτεί ή χρησιμοποιήσει ορμονικές μεθόδους για να μετακινήσουν τον κύκλο τους, ειδικά όταν ένας τελικός συμπίπτει με δύσκολες ημέρες. Είναι κάτι που πάντα πρέπει να γίνεται με ιατρική καθοδήγηση, γιατί κάθε οργανισμός αντιδρά διαφορετικά.
Προσωπικά πιστεύω ότι, ενώ πρακτικά μπορεί να βοηθήσει, δεν παύει να επηρεάζει το σώμα και πολλές φορές και την ψυχολογία. Είναι κάτι που δεν το επιλέγω γιατί δεν θέλω να επεμβαίνω στον οργανισμό μου ακόμη και εάν αυτό σημαίνει ότι θα έχω περίοδο σε μια τόσο σημαντική διοργάνωση. Σκέφτομαι ότι για κάποιο λόγο ακόμη και όταν νιώθω χάλια ο οργανισμός μου έχει κάτι θετικό να μου δώσει. Ότι μια δύναμη πηγάζει από κάπου μέσα μου, και ότι όλα θα είναι καλά. Εδώ να πω ότι δεν είμαι από τις κοπέλες με εύκολες περιόδους οπότε είναι κάτι που πραγματικά καλούμαι να αντιμετωπίσω».
Ευαγγελία Πλατανιώτη: «Ο φόβος ενός “ατυχήματος” στην περίοδο είναι κάτι που πολλές αθλήτριες καταλαβαίνουν απόλυτα, ειδικά σε αθλήματα με στενά ή αποκαλυπτικά κοστούμια και τεράστια έκθεση μπροστά σε κοινό και κάμερες».
Στην καλλιτεχνική κολύμβηση, όπου ουσιαστικά είσαι συνεχώς εκτεθειμένη μέσα και έξω από το νερό, κάτω από δυνατά φώτα, αυτό το άγχος μπορεί να γίνει ένα επιπλέον ψυχολογικό βάρος. Σε μικρότερη ηλικία το είχα πολύ πιο έντονα στο μυαλό μου. Μεγαλώνοντας όμως, προσπαθώ απλώς να κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ για να το αποφύγω, έχοντας πάντα στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό και μέρος της ανθρώπινης λειτουργίας. Νομίζω πως όταν σταματάμε να αντιμετωπίζουμε τέτοια θέματα σαν ταμπού, φεύγει και ένα μεγάλο μέρος του άγχους γύρω από αυτά.
Στο νερό οι πρακτικές δυσκολίες είναι αρκετές, γιατί κάνεις πολύωρες προπονήσεις, έντονη φυσική δραστηριότητα ενώ ταυτόχρονα επηρεάζεται η ενέργεια, την αντοχή, και η συγκέντρωση οι κράμπες και οι πόνοι μέσα στο νερό γίνονται ακόμα πιο έντονοι. Ταυτόχρονα η συνεχής έντονη άσκηση κατά τη διάρκεια της περιόδου μπορεί να επηρεάσει τον κύκλο αλλά και τη ροή της.
Υπάρχουν ημέρες που νιώθεις ότι το σώμα σου χρειάζεται ξεκούραση, αλλά ο πρωταθλητισμός δεν σταματά. Μαθαίνεις λοιπόν να προσαρμόζεσαι και να βρίσκεις ισορροπία ανάμεσα στην απόδοση και τη φροντίδα του εαυτού σου. Δεν είναι πάντα εύκολο, όμως θεωρώ ότι αυτό δείχνει και τη δύναμη πολλών γυναικών αθλητριών. Το σημαντικό είναι να μπορούμε πλέον να μιλάμε πιο ανοιχτά για αυτές τις δυσκολίες, χωρίς να θεωρούνται αδυναμία ή κάτι που πρέπει να κρύβεται».
«Τα τελευταία χρόνια βλέπω ότι υπάρχει μεγαλύτερη ενημέρωση γύρω από τον γυναικείο κύκλο στον αθλητισμό, κάτι που είναι πολύ θετικό. Όμως θεωρώ ότι έχουμε ακόμα δρόμο.
Ευαγγελία Πλατανιώτη: «Σε πολλές περιπτώσεις, η περίοδος παραμένει μια “σιωπηλή” δυσκολία που οι αθλήτριες απλώς μαθαίνουν να αντέχουν κάτι που ισχύει και στη δική μου περίπτωση».
Θα ήθελα να δω περισσότερους προπονητές, γιατρούς και ομοσπονδίες να προσεγγίζουν το θέμα πιο επιστημονικά και ανθρώπινα. Ο γυναικείος οργανισμός δεν λειτουργεί κάθε μέρα με τον ίδιο τρόπο και αυτό δεν πρέπει να θεωρείται ταμπού ή δικαιολογία. Αντίθετα, η κατανόηση του κύκλου μπορεί να βοηθήσει πραγματικά τόσο στην υγεία όσο και στην απόδοση».
