Η Τζένη Μπότση είναι πολύ καλά διαβασμένη

«Σαν παιδί ήμουν λίγο αγοροκόριτσο»

 «Μεγάλωσα στο Μαρούσι μέσα σε μια παρέα με 4 αγόρια, οπότε η καθημερινότητά μου περιλάμβανε ποδόσφαιρο, τσακωμούς, τέτοια πράγματα. Παίζαμε πολύ έξω στον δρόμο, κάτι που σήμερα δεν γίνεται πια. Μαζευόμασταν παιδιά από όλες τις πολυκατοικίες, παίζαμε κρυφτό στις πυλωτές και ολόκληρη η γειτονιά αντηχούσε από παιδικές φωνές. Κάποια στιγμή έβγαινε η μαμά ή ο μπαμπάς στο μπαλκόνι, φώναζαν τα ονόματά μας και μαζευόμασταν στα σπίτια μας.

Σήμερα η έννοια της γειτονιάς έχει χαθεί εντελώς, ειδικά στα μεγάλα αστικά κέντρα. Έχω όμως την τύχη να κατάγομαι από την Ικαρία, οπότε κάθε καλοκαίρι η κόρη μου, η Αλίκη έχει την ευκαιρία να το βιώνει όλο αυτό: συναντιέται με τα παιδιά εκεί και παίζουν ελεύθερα. Για μένα αυτό είναι ένας αληθινός θησαυρός, η μεγαλύτερη περιουσία που μπορώ να της προσφέρω εκείνη τη στιγμή. Το να μάθει να παίζει στον δρόμο με τα παιδιά της γειτονιάς.

Όσο για τους Ικαριώτες και το μυστικό της μακροζωίας, θεωρώ πως η ουσία βρίσκεται στο ότι δεν αγχώνονται για όσα αγχωνόμαστε εμείς στην πόλη. Σίγουρα τρώνε πολύ πιο σωστά, κινούνται διαρκώς και κάνουν σχεδόν τα πάντα με τα πόδια, αλλά το κυριότερο είναι η απουσία του άγχους. Παρ’ όλα αυτά, δεν θα μπορούσα να ζήσω μόνιμα εκεί. Είμαι άνθρωπος που θέλει να έχει πάντα την επιλογή και την εναλλακτική: μπορεί να μην πηγαίνω σινεμά κάθε εβδομάδα ή να μην βγαίνω πια έξω τα βράδια, αλλά θέλω να ξέρω ότι αν το θελήσω, έχω τη δυνατότητα να το κάνω. Στο νησί τα πράγματα θα ήταν πιο περιοριστικά».

«Δεν νιώθω ότι θυσίασα κάτι επειδή ζω μακριά από το κέντρο»

«Μου αρέσει πάρα πολύ να ζω κοντά στη φύση. Έχω το μποστάνι μου, απολαμβάνω να παρατηρώ τις αλλαγές των εποχών, στον βαθμό φυσικά που τα φαινόμενα της εποχής μάς επιτρέπουν ακόμα να διακρίνουμε αυτές τις μεταβάσεις. Το να βλέπω τις κερασιές να ανθίζουν είναι για μένα μια εμπειρία αναγέννησης, είναι μαγικό να αντικρύζεις τη γένεση της φύσης».

«Είμαι μαμά by the book»

«Εμφανισιακά η Αλίκη δεν μου μοιάζει, αλλά είναι “καλλιτεχνάκι” και έχει πολύ δυνατό χαρακτήρα. Είναι ένα παιδί με το οποίο συζητάμε τα πάντα. Με συναρπάζει το γεγονός ότι μεγαλώνει και περνάμε τόσο ποιοτικό χρόνο μαζί. Φέτος, για παράδειγμα, που πήγαμε οι δυο μας διακοπές στην Τζια, χωρίς κανέναν άλλον, περάσαμε καταπληκτικά. Με συγκινεί βαθιά το να καθόμαστε στην παραλία, να κρατάει η καθεμιά το βιβλίο της και να διαβάζουμε με τις ώρες».

Τζένη Μπότση: Ως μητέρα δεν επαναπαύτηκα ποτέ αποκλειστικά στο ένστικτο. Προτίμησα να ανοίξω βιβλία και να συμβουλευτώ ειδικούς, γιατί το ένστικτο δεν σε οδηγεί απαραίτητα πάντα στο σωστό. 

«Στις δύσκολες στιγμές απευθύνομαι πάντα στους ειδικούς. Εμπιστεύομαι την επιστήμη. Όπως ακριβώς θα εμπιστευτώ έναν ορθοπεδικό αν πονάει το γόνατό μου, έτσι εμπιστεύομαι κι έναν ειδικό για την ψυχολογία του παιδιού μου. Δεν ισχύει το “δεν ξέρουν αυτοί το παιδί σου καλύτερα από σένα”. Μου αρέσει να μαθαίνω, και το διάβασμα με βοηθά να βγαίνω από τα στενά μου όρια. Αν διαβάσω κάτι που αρχικά μου φαίνεται αδιανόητο, στην πορεία μπορεί να σκεφτώ “για στάσου, ίσως τελικά να μπορώ να το εφαρμόσω”. Αυτό με μετακινεί, και βρίσκω υπέροχο το να εξελισσόμαστε και να μετακινούμαστε. Αυτή την ανάγκη να καταφεύγω στα βιβλία και στη μελέτη για ό,τι θεωρώ σημαντικό, την είχα από πάντα μέσα μου.

Η Αλίκη είναι ακόμα μικρή, αλλά μέχρι τώρα έχουμε χτίσει μια σχέση απόλυτης εμπιστοσύνης. Λέμε τα πάντα μεταξύ μας. Της έχω εξηγήσει πως μπορεί να έχουμε τα δικά μας μυστικά που δεν τα λέμε παραέξω, όμως όταν κάτι μας απασχολεί ή μας προβληματίζει, οφείλουμε να το συζητάμε οι δυο μας. Μέχρι στιγμής αυτό λειτουργεί άψογα.

Στο θέμα του διαζυγίου, πιστεύω απόλυτα πως είναι μέγα λάθος μια γυναίκα να μένει σε έναν γάμο αποκλειστικά “για το καλό του παιδιού”. Ένα παιδί είναι χαρούμενο μόνο όταν είναι χαρούμενοι και οι γονείς του. Όταν οι γονείς δεν είναι καλά μαζί, πρέπει να το εξηγήσουν στο παιδί με ειλικρίνεια και εκείνο θα το κατανοήσει». 

Τζένη Μπότση: Πρέπει να απομυθοποιήσουμε το διαζύγιο: δεν είναι κάτι τρομερό, αλλά μια ακόμη φυσική μετακίνηση στη ζωή μας. Δεν έχει νόημα να σκεφτόμαστε με παρωχημένα μυαλά».

«Δεν αισθάνομαι ότι έχω κάνει κάποια επανάσταση»

«Είμαι 54 ετών και απέκτησα την κόρη μου σε μια ηλικία που θεωρητικά υποτίθεται ότι οι περισσότερες γυναίκες έχουν ξεμπερδέψει με τα παιδιά. Μέχρι τότε ήμουν απόλυτα πεπεισμένη ότι δεν επρόκειτο να κάνω παιδί. Δεν ήθελα, ούτε καν είχα μπει στη διαδικασία να προσπαθήσω. Από ένα σημείο και μετά έλεγα συνειδητά ότι αυτό το κεφάλαιο είχε κλείσει για μένα».

«Δεν νιώθω ότι μέσα από τις επιλογές της ζωής μου έχω σπάσει ταμπού. Τίποτα δεν έγινε σκόπιμα. Η μητέρα μου δεν μας μεγάλωσε με “κουτάκια”, κι αυτό λειτούργησε άκρως απελευθερωτικά».

«Μεγάλωσα με την αρχή ότι το παν είναι να είμαστε χαρούμενες, η αδελφή μου κι εγώ, και όλα τα υπόλοιπα βρίσκουν τον δρόμο τους. Όσες γυναίκες θέλουν πραγματικά να σπάσουν τα ταμπού, συνήθως δεν τα κουβαλάνε εξαρχής μέσα τους. Και όσες ακολουθούν την πεπατημένη, το λεγόμενο «σωστό», συχνά το κάνουν απλώς επειδή έτσι έτυχαν οι συγκυρίες για εκείνες. Σιγά σιγά τα παλιά στερεότυπα, ο γάμος, τα νυφικά, υποχωρούν- και δίνουν τη θέση τους σε νέα».

«Για την εμμηνόπαυση είχα μαύρα μεσάνυχτα»

 «Από δική μου χαζομάρα δεν είχα ασχοληθεί καθόλου με το θέμα εκ των προτέρων, λες και δεν θα ερχόταν ποτέ η σειρά μου. Όταν άρχισα να μιλάω ανοιχτά για αυτό και παρατήρησα ότι προφανώς δεν ήμουν η μόνη στην κλιμακτήριο, αναρωτήθηκα γιατί δεν συζητούσαμε ποτέ νωρίτερα ανοιχτά για τα συμπτώματα και τις δυσκολίες αυτής τη φάσης. Η κάθε γυναίκα βιώνει διαφορετικά την (περι)εμμηνόπαυση. Έχω φίλες που υποφέρουν από αϋπνίες και νυχτερινές εφιδρώσεις. Εγώ δεν είχα τέτοια, το δικό μου ζήτημα ήταν οι αυξομειώσεις στο βάρος. Ξυπνούσα με εντελώς διαφορετικά κιλά από εκείνα που κοιμόμουν, ένα τρομερό πρήξιμο. Είναι ιδιαίτερη περίοδος, αλλά παράλληλα η εμμηνόπαυση είναι μια φυσική διαδικασία που σου υπενθυμίζει ότι είσαι ζωντανή». 

«Το να μεγαλώνεις και να αλλάζεις φάσεις στη ζωή σου είναι δώρο και το βρίσκω πραγματικά υπέροχο».

«Ιππασία σημαίνει ελευθερία»

«Δεν έκανα ποτέ αγωνιστική ιππασία, αλλά μια βόλτα με το άλογο στη φύση ήταν πάντα από τις πιο όμορφες στιγμές μου. Για μένα είναι μια μορφή ελευθερίας. Μου αρέσει πάρα πολύ η σχέση με το ζώο, γιατί σε αυτό το άθλημα δεν είσαι μόνη σου, όσο μοναχικό κι αν φαίνεται εκ πρώτης όψεως. Αυτή η συνύπαρξη και ο συνδυασμός του ανθρώπου με το άλογο και τη φύση είναι κάτι που αγαπώ βαθιά. 

Ακριβώς γι’ αυτό ξεκίνησε και η κόρη μου, από πολύ νωρίς να κάνει ιππασία. Χαίρομαι απίστευτα που αγαπάει τα άλογα, τα φροντίζει και συνδέεται με έναν τόσο ουσιαστικό τρόπο μαζί τους. Εγώ ξεκίνησα από παιδί, αν και δεν θυμάμαι ακριβώς πώς, γιατί πήγαινα ακόμα σχολείο. Εκεί που παραθερίζαμε, υπήρχε κοντά ο Ιππικός Όμιλος Βάρης. Άρχισα να πηγαίνω, μου άρεσε πολύ και ξεκινήσαμε μαζί με την αδερφή μου κάνοντας κάποια χρόνια. Αργότερα, κατά την περίοδο του Covid, περπατούσαμε πάρα πολύ εδώ γύρω, στην Βαρυμπόμπη. Η Αλίκη ήταν τότε πολύ μικρή και ερχόμασταν με τα πόδια μέχρι τον ιππικό όμιλο, χαζεύοντας τα πόνι μέσα στους στάβλους».

«Δεν επέτρεψα ποτέ στη δουλειά να με εξαντλήσει ολοκληρωτικά»

«Το επάγγελμά μας έχει αρκετό άγχος. Το γεγονός ότι αυτή την εβδομάδα μπορεί να μην γνωρίζω το πρόγραμμα της επόμενης με αγχώνει, θα προτιμούσα να υπάρχει μια σταθερότητα. Με έναν σχεδόν μαγικό τρόπο, όμως, στο τέλος όλα βρίσκουν τη λύση τους. Αν δεν είχα ακολουθήσει την υποκριτική, πιστεύω πως θα είχα στραφεί σε κάτι σχετικό με τα παιδιά, παιδοψυχολόγος, δασκάλα. Το κάνω έτσι κι αλλιώς, διδάσκω υποκριτική στη σχολή του Γ. Θεοδοσιάδη. 

 Έχω κάνει καθημερινές σειρές, όμως πάντα έβαζα τα όριά μου. Μέχρι να γεννηθεί η κόρη μου δούλευα ασταμάτητα, αλλά απέφευγα συστηματικά τις καλοκαιρινές περιοδείες. Προτιμούσα να κάνω λίγα γυρίσματα το καλοκαίρι και μετά να ξεκουραστώ, αντί να γυρνάω ασταμάτητα από πόλη σε πόλη με το θέατρο.

Από τη στιγμή που γεννήθηκε η Αλίκη, οι προτεραιότητές μου άλλαξαν ριζικά. Διαβάζοντας, συνειδητοποίησα πόσο κρίσιμο είναι να είσαι παρούσα τα πρώτα χρόνια του παιδιού. Επέστρεψα στο θέατρο όταν ήταν 2 ετών, παίζοντας μέχρι τα δυόμιση, αλλά η πίεση των σαββατοκύριακων με δυσκόλεψε πολύ. Την επόμενη χρονιά αποφάσισα πως είχα άμεση ανάγκη να περνάω τα σαββατοκύριακα και τις αργίες μαζί της. Γι’ αυτό περιόρισα το θέατρο και στράφηκα στην τηλεόραση, όπου τα γυρίσματα γίνονται τουλάχιστον τις ώρες που εκείνη βρίσκεται στο σχολείο.

Πέρσι τον Μάιο αναγκάστηκα, κλαίγοντας, να απορρίψω μια θεατρική πρόταση που ήθελα πάρα πολύ, επειδή το πρόγραμμα ήταν Τετάρτη με Κυριακή, με διπλές παραστάσεις τα Σάββατα. Δεν γινόταν να λείπω τόσο από το παιδί- και δεν το κάνω μόνο για εκείνη, είναι βαθιά δική μου εσωτερική ανάγκη να είμαι κοντά της-. Αργότερα προέκυψε μια άλλη δουλειά για Δευτερότριτα. Αν και αρχικά δίσταζα έντονα και το βασάνισα πολύ για το πώς θα τα βγάλω πέρα με το παιδί, τελικά είπα το ναι».

«Η διδασκαλία της υποκριτικής δεν είναι εύκολη διαδικασία»

 «Ένα αρκετά μεγάλο ποσοστό των νέων παιδιών σήμερα δεν αντιλαμβάνεται πλήρως τι σημαίνει να είσαι ηθοποιός και πιστεύει πως τα πράγματα είναι εύκολα. Μόλις μπουν στη σχολή και έρθουν αντιμέτωποι με τη σκληρή πραγματικότητα, αρκετοί εγκαταλείπουν ήδη από το πρώτο έτος, γιατί δεν αντέχουν τον όγκο της δουλειάς. Η υποκριτική απαιτεί ατελείωτο διάβασμα και εξαντλητική μελέτη. Τίποτα δεν συμβαίνει μαγικά. Αυτό που βλέπει ο θεατής είναι μόνο το τελικό αποτέλεσμα, το οποίο κρύβει πίσω του πολύ κόπο.

Εγώ θέλησα να γίνω ηθοποιός επειδή παρακολουθούσα μανιωδώς θέατρο από μικρή, γεγονός που με διαμόρφωσε διαφορετικά. Σήμερα, τα περισσότερα παιδιά στρέφονται στην υποκριτική επειδή παρακολουθούν τηλεόραση και τους influencers στα social media. Παίζουν με βάση αυτή τη συνήθεια: μπορεί να έχουν πολύ εκφραστικό πρόσωπο στην οθόνη, αλλά το σώμα τους μένει εντελώς αδρανές, δεν συμμετέχει.

Αυτό που πασχίζω να τους μεταδώσω σαν δασκάλα τους είναι το ήθος του επαγγέλματος. Θέλω να κατανοήσουν ότι το θέατρο είναι ένα κατεξοχήν ομαδικό άθλημα, όπου το ένα και μοναδικό λάβαρο είναι η αγάπη. Αν δεν αγαπάς και δεν σέβεσαι βαθιά τον άνθρωπο που στέκεται δίπλα σου στη σκηνή, η δουλειά δεν μπορεί να προχωρήσει. Και αυτός ο σεβασμός αφορά τόσο τους συμπρωταγωνιστές όσο και όλους τους αφανείς συντελεστές πίσω από τα φώτα. Λέω στα παιδιά συνέχεια να μην διανοούνται ότι κουράζονται γιατί έχουν πολλά χρόνια μπροστά τους για να νιώσουν κόπωση». 

«Το #MeToo δεν ήταν ένα ακόμα trend»

«Όλο αυτό ξεκίνησε από μια βαθιά, συσσωρευμένη εσωτερική ανάγκη να επικοινωνήσουμε όσα τραυματικά μάς είχαν συμβεί, και για αυτόν τον λόγο ξέσπασε τόσο μαζικά. Σήμερα, μπορεί σε ορισμένες περιπτώσεις να έχουμε φτάσει στο άλλο άκρο, όμως πιστεύω ακράδαντα ότι η κατάσταση θα βρει την ισορροπία της. Γι’ αυτό επιμένω τόσο πολύ να μιλάω στους μαθητές μου για τον σεβασμό: να μάθουν να ακούν και να αναγνωρίζουν τι επιτρέπει και τι όχι ο άνθρωπος που έχουν απέναντί τους. Δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να μεγαλώσει η κόρη μου σε μια εποχή όπου οι άνθρωποι θα φοβούνται να αγγιχτούν ή να εκφραστούν». 

Τζένη Μπότση: «Η αγκαλιά είναι τεράστιο δώρο και δεν πρέπει να την τρέμουμε. Οφείλουμε όμως να φτάσουμε στο σημείο όπου εκείνος που σκοπεύει να κάνει μια κακοποιητική, “λάθος” αγκαλιά, θα φοβάται ότι θα γίνει άμεσα αντιληπτός».

«Βρισκόμαστε σε σαφώς καλύτερη κατάσταση πλέον. Σίγουρα υπάρχει στεναχώρια όταν βλέπεις πράγματα που δεν προλάβαμε να αποτρέψουμε, αλλά περιμένω οι επόμενες γενιές να είναι πολύ πιο συνειδητοποιημένες.

Στο παρελθόν επικρατούσε η τυφλή υπακοή στο “ό,τι πει ο σκηνοθέτης”, όμως σήμερα τα όρια μπαίνουν ξεκάθαρα. Ήταν μια τελείως διαφορετική εποχή γενικότερα. Εμείς μεγαλώσαμε βλέποντας Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο και γελούσαμε, μια ταινία που δεν έχω δείξει ποτέ στην κόρη μου γιατί θα σοκαριστεί. Τότε τα παιδιά έτρωγαν ξύλο από γονείς και δασκάλους και θεωρούνταν αποδεκτό. Γύριζες σπίτι, έλεγες «με έδειρε ο δάσκαλος» και σου απαντούσαν «κάτι θα έκανες». Είναι ακριβώς όπως με τα καθισματάκια και τις ζώνες ασφαλείας στα αυτοκίνητα: κάποτε καθόμασταν χύμα στο πίσω κάθισμα χωρίς ζώνη, ενώ σήμερα είναι αδιανόητο να μην έχεις το παιδί δεμένο σε ειδικό κάθισμα. Αποκτούμε γνώση, συνειδητοποιούμαστε και προχωράμε».

Τζένη Μπότση: «Για μένα ήταν επιτακτική ανάγκη να μιλήσω». 

«Όταν αποφάσισα να βγω και να μιλήσω δημόσια για τη σεξουαλική παρενόχληση, οι δικοί μου άνθρωποι το περίμεναν, καθώς ήταν κάτι που κουβαλούσα μέσα μου για χρόνια. Δεν αντιμετώπισα προβλήματα στις επαγγελματικές μου σχέσεις. Σίγουρα κάποιους τους στενοχώρησε και κάποιους άλλους τους σόκαρε, αλλά για μένα ήταν επιτακτική ανάγκη. Ένιωθα βαθιά μέσα μου συνυπεύθυνη, σκεπτόμενη πως αν είχα μιλήσει νωρίτερα, ίσως να είχα προλάβει καταστάσεις. Μέσα από πολλή ψυχανάλυση κατάλαβα τελικά ότι δεν γινόταν να μιλήσω νωρίτερα: η κοινωνία δεν ήταν έτοιμη να ακούσει μια τέτοια αλήθεια. Ακόμα και σήμερα δεν είναι 100% έτοιμη, αλλά τα πράγματα είναι σαφώς πιο εύκολα.

Δεν πιστεύω στη θεωρία τού να «μηδενίζεις» για να ξεκινήσεις από την αρχή, μου φαίνεται υπερβολικά βαρύγδουπο. Έχει τύχει όμως να βρεθώ πάρα πολύ χαμηλά στη ζωή μου, σε σημείο να νιώθω ότι χάνομαι, ότι δεν έχω τίποτα και ότι τίποτα δεν έχει νόημα. Τις στιγμές ακριβώς που βυθίζεσαι, εμφανίζονται κάποια χέρια. Το θέμα είναι αν θα επιλέξεις να τα πιάσεις ή όχι. Εγώ, ευτυχώς, κράτησα τα σωστά χέρια και με τράβηξαν ψηλά».

«Για μένα η “Σπείρα Σπείρα” ήταν ένα πανεπιστήμιο»

«Από εκείνη την εποχή κρατάω πάνω απ’ όλα τη βαθιά αγάπη που υπήρχε ανάμεσά μας. 6 σεζόν, 3 χρόνια συνεχόμενα, χειμώνα-καλοκαίρι χωρίς διακοπή. Ήμασταν μια πραγματική, δεμένη ομάδα και μάθαινα διαρκώς πράγματα. Μπορεί με κάποιους ανθρώπους να έχουμε χαθεί στην καθημερινότητα, αλλά είμαι βέβαιη πως όποτε ξαναβρισκόμαστε, είναι σαν να μην πέρασε ούτε μία μέρα.

 Αυτή τη συνθήκη της σκηνικής αγάπης δεν την συναντάς συχνά, αλλά υπάρχει. Όταν είχα δει την παράσταση “Οι Παίκτες”, πέρα από το ότι ήταν συγκλονιστική ως δουλειά, στο τέλος έκλαιγα ακριβώς επειδή έβλεπα τους ηθοποιούς να αγαπιούνται τόσο ουσιαστικά πάνω στη σκηνή. Αυτό το πράγμα με συγκινεί βαθιά».

Το Tango, η Βαλίτσα και ο Μαραβέγιας

«Αυτή την περίοδο κάνω πρόβες για το “Tango”, σε διασκευή και σκηνοθεσία της Βάσιας Αργέντη που ανεβαίνει στο Θέατρο Αθηνών από τις 23 Νοεμβρίου. Ο ρόλος με ιντρίγκαρε αμέσως. Είναι ένας ρόλος δύσκολος, μέσα από ένα έργο που λέει πολλές αλήθειες, και ένιωσα την ανάγκη να αναμετρηθώ μαζί του για να εξελιχθώ τόσο υποκριτικά όσο και ανθρώπινα. Η Βάσια λειτούργησε σαν πραγματικός μαέστρος και έφτιαξε έναν θίασο-παρέα που μας ξυπνά τα πιο αγνά, παιδικά μας ένστικτα. Πολλές φορές είναι σαν να σκηνοθετεί μαθητές δημοτικού. Άνθρωποι κατά τ’ άλλα σοβαροί, γινόμαστε μια παρέα, ξεφεύγουμε, διασκεδάζουμε και αυτό είναι μαγικό.

Στην παράσταση φοράω μια κόκκινη περούκα, κάτι που επίσης δεν είναι τυχαίο, έχει ουσιαστικό νόημα. Συμβολίζει την τάση του σύγχρονου ανθρώπου να αποφεύγει τον πραγματικό του εαυτό και να καταφεύγει σε φτιασιδώματα για να υπάρξει κοινωνικά, ξεχνώντας ποιος πραγματικά είναι, ενώ τα πράγματα γίνονται τόσο πιο απλά όταν είμαστε απλώς ο εαυτός μας.

Στον κινηματογράφο η συμμετοχή μου “Η Βαλίτσα” προέκυψε εντελώς ξαφνικά. Έκανα λίγες μόνο ημέρες γύρισμα, αλλά η ατμόσφαιρα ήταν τόσο ζεστή που σχεδόν ζήλεψα. Όλα ήταν δεμένα με πολλή αγάπη και σύμπνοια, θυμίζοντάς μου τις πρώτες μου επαγγελματικές δουλειές. Όταν είδα το αποτέλεσμα στην οθόνη ξετρελάθηκα, και ζήλεψα ακόμα περισσότερο που συμμετείχα τόσο λίγο! Αστειευόμενη λέω σε όλους ότι είμαι η μόνη πρωταγωνίστρια που παίζει ελάχιστα, καθώς ο χαρακτήρας μου δολοφονείται στην αρχή και αυτό το γεγονός πυροδοτεί ολόκληρη την πλοκή της ταινίας.

Όσο για το Εκτός Υπηρεσίας, την πρώτη ταινία μικρού μήκους του Κωστή Μαραβέγια, ήταν ένας πραγματικός «έρωτας». Όταν με πήρε τηλέφωνο λέγοντάς μου ότι έγραψε ένα σενάριο και θέλει να παίξω, συγκινήθηκα βαθιά. Τον εκτιμώ απεριόριστα τόσο ως καλλιτέχνη όσο και ως άνθρωπο, και ήταν μεγάλη τιμή να συμμετέχω στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα. Ο ρόλος μού άρεσε πάρα πολύ. Το μόνο πράγμα που του ζήτησα ήταν να κάνουμε αρκετές πρόβες, κάτι που σπάνια συμβαίνει στις μικρού μήκους, κι εκείνος συμφώνησε αμέσως με ενθουσιασμό.

Μαζευόμασταν στο σπίτι του και κάναμε εξαντλητικές πρόβες. Στην ταινία έπρεπε να οδηγώ ένα αυτοκίνητο με πολύ συγκεκριμένα σταματήματα και ξεκινήματα. Είχαν ζητήσει γερανό για να τραβάει το όχημα, αλλά είπα στον Κωστή: “Μην ξοδεύεις χρήματα για γερανό, θα το βρω και θα το κάνω μόνη μου, να βάλουμε αυτά τα λεφτά κάπου αλλού”. Κάναμε τόσες πρόβες με τα πόδια που είχα αποτυπώσει πλήρως τα σημεία, έπειτα δοκιμάσαμε με το αυτοκίνητο στον πραγματικό χώρο πριν το γύρισμα και όλα πήγαν ρολόι. Το μόνο που δεν κάνω αυτή την περίοδο είναι τηλεόραση, αλλά θα ήθελα πάρα πολύ να κάνω ξανά μια καλή δουλειά. Μου λείπει το πλατό και θέλω να επιστρέψω με κάτι όμορφο».

«Αν με τρομάζει ο χρόνος; Όχι!»

«Δεν θεωρώ ότι οι γυναικείοι ρόλοι περιορίζονται αναγκαστικά με την πάροδο του χρόνου. Είναι απολύτως φυσιολογικό και λογικό να μην με καλέσουν πια να παίξω τη φοιτήτρια, αλλά να μου προτείνουν ρόλους μητέρας ή θείας, άλλωστε όλοι οι άνθρωποι έχουν μια μάνα. Υπάρχουν εξαιρετικοί ρόλοι και θα συνεχίσουν να γράφονται σπουδαία έργα για μεγαλύτερες γυναίκες στο παγκόσμιο ρεπερτόριο».