ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Η Μαρία Παπαγεωργίου είναι «Ο Τελευταίος Αναλογικός Άνθρωπος» και κάθε ρυτίδα της είναι μια στιγμή από μια υπέροχη ζωή

Ακίμ Γιάννης Τσατσούλης

Λίγο πριν την επιστροφή της στην Κεντρική Σκηνή του Σταυρού του Νότου εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν όλα, η Μαρία Παπαγεωργίου μιλά για τον νέο της δίσκο, τις γυναίκες που σφράγισαν τα τραγούδια της, την «παγίδα» της καριέρας, αλλά και τον λόγο που θέλει να φεύγουμε από τις συναυλίες της «πιο ερωτευμένοι με κάτι».

 

Μετά από ένα γεμάτο συναυλιακό καλοκαίρι και έχοντας στις αποσκευές της τον νέο της δίσκο, Ο Τελευταίος Αναλογικός Άνθρωπος, η Μαρία Παπαγεωργίου ετοιμάζεται να επιστρέψει σε ένα μέρος που για εκείνη δεν είναι απλώς μια μουσική σκηνή, αλλά το καλλιτεχνικό της σπίτι: την Κεντρική Σκηνή του Σταυρού του Νότου.

Λίγο μετά τη γενική της πρόβα, η «άσωτη κόρη» όπως η ίδια αυτοσαρκάζεται, μού μιλά με την ειλικρίνεια που χαρακτηρίζει κάθε βήμα της. Εξηγεί τι σημαίνει να στρέφεις το βλέμμα από τον προσωπικό έρωτα στην κοινωνία, μοιράζεται την αγάπη της για τις γυναίκες δημιουργούς που συνυπάρχουν στον δίσκο της από την Ελένη Τσαλιγοπούλου μέχρι τη Νεφέλη Λιούτα, παραδέχεται τις φορές που λύγισε και σκέφτηκε να τα παρατήσει, και μας θυμίζει γιατί η τέχνη οφείλει να βρίσκεται πάντα ένα βήμα μπροστά από εμάς, «για να μην σκοντάψουμε».

Η Μαρία Παπαγεωργίου είναι «Ο Τελευταίος Αναλογικός Άνθρωπος» και κάθε ρυτίδα της είναι μια στιγμή από μια υπέροχη ζωή

– Μετά τον «Τελευταίο Αναλογικό Έρωτα», επιστρέφεις τώρα με τον «Τελευταίο Αναλογικό Άνθρωπο». Μοιάζει σαν η ματιά σου να άνοιξε από το αυστηρά προσωπικό και ερωτικό πεδίο προς το συλλογικό και κοινωνικό. Τι σημαίνει τελικά για σένα να παραμένει κανείς «αναλογικός» σήμερα;

Σημαίνει να κρατάς έναν ρυθμό σε καθετί που πράττεις και αισθάνεσαι. Να του δίνεις χρόνο, να το τιμάς, να το αφουγκράζεσαι, να το πενθείς και να το γιορτάζεις. Πράγματι, αν ο Τελευταίος Αναλογικός Έρωτας κοιτούσε περισσότερο προς την εσωτερική, προσωπική ματιά του ανθρώπου, ο Τελευταίος Αναλογικός Άνθρωπος στρέφει το βλέμμα προς την κοινωνία.

Θέματα όπως το προσφυγικό, μέσα από τα τραγούδια Καλοκαιρινό και Ο Σπόρος, οι αξίες, η ελευθερία, η αγχώδης διαταραχή, αλλά και η αγάπη. Το ίδιο το δώρο της ζωής και η ομορφιά του.

– Στον νέο δίσκο παρατηρεί κανείς μια πολύ έντονη και ουσιαστική γυναικεία συσπείρωση από κείμενο της Έλλης Παπακωνσταντίνου μέχρι τη Νεφέλη Λιούτα, την Κατερίνα Γκιόκα και τη δισκογραφική σου συνάντηση με την Ελένη Τσαλιγοπούλου. Ήταν μια συνειδητή πρόθεση να ακουστούν αυτές οι γυναικείες φωνές ή προέκυψε οργανικά ως ανάγκη συνύπαρξης και καλλιτεχνικής συγγένειας;

Προέκυψε από την καλλιτεχνική τους ιδιοσυγκρασία, την οποία θαυμάζω. Τη Νεφέλη την παρακολουθώ χρόνια. Είναι ένα ελεύθερο μουσικό μυαλό. Η Κατερίνα, που αποτελεί καλλιτεχνικό δίδυμο με τον Λευτέρη Σαμψών, παραγωγό του δικού μου δίσκου, έγραψε ένα τραγούδι για τους φόβους που έχω βιώσει.

Η Ελένη Τσαλιγοπούλου, από την άλλη, με έχει εδώ και καιρό στην αγκαλιά της. Άκουσα το τραγούδι, που έχει γράψει επίσης μια πολύπλευρη προσωπικότητα, η Ευτυχία Κανάρη, και αμέσως ήξερα πως ήταν για τη φωνή της. Όπως τη βλέπω να μαγειρεύει με την ίδια αγάπη στο σπίτι της, έτσι την έβλεπα και στο στούντιο να ξεδιπλώνει το διάχυτο ταλέντο της.

– Το να αγγίξεις ένα κομμάτι όπως το To Be By Your Side του Nick Cave και μάλιστα με ελληνικό στίχο (από τη Δήμητρα Σιούκα) είναι ένα τολμηρό στοίχημα. Πώς διαχειρίζεσαι το ειδικό βάρος ενός τόσο εμβληματικού καλλιτέχνη ώστε να μην τον μιμηθείς, αλλά να κάνεις το τραγούδι να μιλήσει με τη δική σου ειλικρίνεια και γλώσσα;

Καταρχάς, εμπιστεύτηκα την απόδοση των στίχων στη Δήμητρα, που τη γνωρίζω χρόνια και είναι ποιήτρια και στιχουργός με τρομερή ικανότητα να δημιουργεί τις σωστές εικόνες. Διασκευάζω συχνά τραγούδια μεγάλων συνθετών μας, όπως ο Μίκης Θεοδωράκης και ο Θάνος Μικρούτσικος, συγκροτημάτων όπως τα Διάφανα Κρίνα και οι Μουσικές Ταξιαρχίες, αλλά και τραγουδοποιών όπως ο Παύλος Παυλίδης και ο Αλκίνοος Ιωαννίδης.

Θεωρώ πως το ειδικό βάρος το φέρουν πρωτίστως τα ίδια τα τραγούδια. Η δική μου ευθύνη είναι να μεταφέρω το σωστό συναίσθημα μέσα από τη δική μου ματιά και αλήθεια. Πιστεύω στη δύναμη των τραγουδιών και στον εαυτό μου, ώστε να τα βάλω στο στόμα και στα χέρια μου. Φροντίζω, όμως, ο εαυτός μου να βρίσκεται κάτω από αυτά και να μην τα καβαλάει. Αν τα καταφέρω, τότε αγαπιούνται. Δεν με απασχολεί η σύγκριση.

Η Μαρία Παπαγεωργίου είναι «Ο Τελευταίος Αναλογικός Άνθρωπος» και κάθε ρυτίδα της είναι μια στιγμή από μια υπέροχη ζωή

– Επιστρέφεις στην Κεντρική Σκηνή του Σταυρού του Νότου μετά από 3 χρόνια, και μάλιστα τις Δευτέρες, μια μέρα που ιστορικά στον συγκεκριμένο χώρο έχει τη δική της σημασία για το αθηναϊκό κοινό. Πώς είναι να επιστρέφεις στη σκηνή μετά από αυτό το διάλειμμα και τι σημαίνει για σένα να δίνεις «φόρα» στην αρχή της εβδομάδας των ανθρώπων που έρχονται να σε ακούσουν;

Πριν από λίγο επέστρεψα από τη γενική πρόβα που είχαμε εκεί. Κοίταζα τον Τάκη Βαρδή, υπεύθυνο των παραστάσεων στον Σταυρό του Νότου για περισσότερα από 25 χρόνια, του χαμογέλασα και του είπα: «Η άσωτη κόρη επιστρέφει». Ο Σταυρός του Νότου και ο Τάκης δεν είναι απλώς ένα στέκι. Είναι ένα σπίτι που μου έμαθε να μεγαλώνω.

Εκεί άνοιξα τις πόρτες μου στους πρώτους ακροατές μου, εκεί κάθε Δευτέρα από λίγοι γίναμε πολλοί. Κάναμε μια άτυπη συμφωνία ότι θα κάνουμε την εβδομάδα να ξεκινάει με μουσική και αγάπη. Τα τελευταία 3 χρόνια έπαιζα σε χώρους με όρθιους θεατές, δημιουργώντας μια διαφορετική συνθήκη. Τώρα επιστρέφω για να ξαναπούμε τις ιστορίες μας μέσα στον χρόνο που περνά. Φεύγοντας από την πρόβα, γύρισα και είδα την αφίσα μου έξω από το μαγαζί.

Θυμήθηκα το πρώτο μικρό αφισάκι στον διπλανό χώρο του Σταυρού, στο Club, και σκέφτηκα πως μεγάλωσα. Αλλά κάθε ρυτίδα που έρχεται είναι και μια στιγμή από την υπέροχη ζωή που ευλογήθηκα να έχω.

– Στο δελτίο τύπου διαβάζουμε για την «αναζήτηση εκείνης της αόρατης γραμμής που ενώνει όσους αντιλαμβάνονται τον κόσμο μέσα από ένα κοινό πρίσμα». Νιώθεις ότι η ζωντανή μουσική λειτουργεί πια περισσότερο σαν καταφύγιο ή σαν τόπος αφύπνισης και συλλογικής αντίστασης;

Η μουσική λειτουργεί με όλους τους τρόπους που αναφέρεις. Δυστυχώς, στον μεγαλύτερο βαθμό της λειτουργεί ως διασκέδαση φθηνής κατανάλωσης, δημιουργώντας χαμηλές και όχι υψηλές δονήσεις. Υπάρχει, ωστόσο, ακόμη αυτός ο αντίποδας, καθώς και ένας κόσμος που τον αναζητά και θέλει να ανήκει σε μια ομάδα ανθρώπων που επιθυμούν να αφυπνιστούν.

Μαρία Παπαγεωργίου: «Η τέχνη δεν πρέπει μόνο να σε παρηγορεί, πρέπει και να σε μετακινεί. Πρέπει να είναι ένα βήμα πριν από εσένα, για εσένα, ώστε να μη σκοντάψεις».

– Είσαι μια καλλιτέχνιδα που δεν φοβήθηκε ποτέ να αλλάξει ηχοχρώματα, να πειραματιστεί, να κινηθεί αυτόνομα και να διατηρήσει τον απόλυτο έλεγχο της καλλιτεχνικής της ταυτότητας. Πόσο εύκολο ή μοναχικό ήταν να υπερασπιστείς αυτή τη διαδρομή χωρίς να κάνεις εκπτώσεις σε όσα σε καθορίζουν ως γυναίκα και δημιουργό;

Θέλησα πολλές φορές να σταματήσω. Είναι παράδοξο, τόσο για την ψυχή όσο και για το μυαλό σου, να βλέπεις πως αυτό που κάνεις έχει ανταπόκριση, αλλά να μην μπορείς να ζήσεις από αυτό. Να χρειάζεται να κάνεις άλλες εργασίες για να αμείβεσαι ή να διαπιστώνεις πως η μαζική αποδοχή περνά από συγκεκριμένους μονόδρομους, όπως συμβαίνει κατά βάση στην Ελλάδα. Ένιωσα μοναξιά και φόβο.

Πάντα, όμως, πίστευα πως με την αγάπη, την ομαδικότητα και την εργατικότητα, όταν θέτεις ως στόχο να κάνεις τέχνη και όχι καριέρα, σε έναν μακροπρόθεσμο ορίζοντα όλα έρχονται. Αρκεί να δουλεύεις πολύ πάνω στην ίδια την τέχνη και όχι πάνω στην προβολή του εαυτού σου μέσα από αυτή.

– Αν τα τραγούδια λειτουργούν πράγματι σαν πυξίδες, όπως αναφέρεις, προς ποια κατεύθυνση νιώθεις ότι δείχνει η δική σου πυξίδα αυτή την περίοδο; Τι είναι αυτό που λαχταράς να κρατήσει μέσα του ο άνθρωπος που θα φύγει από τον Σταυρό του Νότου αργά το βράδυ της Δευτέρας;

Η πυξίδα μου βρίσκεται μέσα στο μυαλό μου και δείχνει νότια, προς την καρδιά. Θέλω ο κάθε ακροατής να φεύγει πιο ερωτευμένος. Ερωτευμένος με κάτι.

Μαρία Παπαγεωργίου- Πληροφορίες Εμφανίσεων

Πού: Σταυρός του Νότου – Κεντρική Σκηνή (Φραντζή & Θαρύπου 35-37, Νέος Κόσμος)

Πότε: Από Δευτέρα 23 Νοεμβρίου και κάθε Δευτέρα, για λίγες παραστάσεις

Μαζί της: Η σταθερή ομάδα των συνεργατών της και τα πνευστά του Vahan Galystian

Κλείσε το εισιτήριό σου εδώ