Η ILIA είναι απολύτως ΟΚ που δεν είναι «αρκετά εναλλακτική» γιατί πλέον είναι ο εαυτός της

Στο ρευστό τοπίο της σύγχρονης ηλεκτρονικής σκηνής, η ILIA μοιάζει με σταθερά που αρνείται να τυποποιηθεί. Έχοντας διανύσει μια πορεία διαρκών μεταμορφώσεων, το 2026 τη βρίσκει στην πιο ώριμη και «ζαμανφού» εκδοχή της: είναι η δημιουργός πίσω από το soundtrack της ταινίας Female, η παραγωγός που ενορχηστρώνει τα δικά της ηχητικά σύμπαντα και η φωνή που έδωσε νέα πνοή στην εμβληματική Ίριδα των Stereo Nova.

Με αφορμή την εμφάνισή της στα Panathēnea, το διεθνές φεστιβάλ καινοτομίας και πολιτισμού -με έμφαση στη μουσική και τον κινηματογράφο- στο ιστορικό Ζάππειο, η ILIA ξετυλίγει τη δική της αλήθεια. Μας μιλά για τη σχέση μαθητείας με τον Μιχάλη Δέλτα, την αναγκαιότητα να αναγνωριστούν οι γυναίκες συνθέτριες και την προσωπική της μάχη με το «ανήκειν». Σε έναν κόσμο που φλερτάρει με την τεχνητή νοημοσύνη, εκείνη επιλέγει να πορεύεται με πάθος «μέχρι τελικής πτώσης», υπενθυμίζοντάς μας ότι η τεχνολογία είναι απλώς το όργανο. Η ψυχή παραμένει ο μόνος αδιαπραγμάτευτος σολίστ.

– Από την Ilia Darlin στην Iota Phi και πλέον στην ILIA. Αυτή η διαρκής μετεξέλιξη φαίνεται να καθρεφτίζει μια βαθύτερη αναζήτηση. Πώς γράφει αυτό σήμερα στη μουσική σου;

Ναι, είναι τα σημάδια μιας πορείας η οποία τελικά φτάνει στην αρχή, γιατί ILIA (Ίλια) είναι το πραγματικό μου όνομα. Στη μουσική μου γράφει με ωριμότητα, τόλμη και «ζαμανφουτισμό» θα έλεγα.

– Το 2026 είναι μια χρονιά- σταθμός για σένα, με το soundtrack της ταινίας Female και το νέο σου άλμπουμ. Πώς ήταν η εμπειρία της συνεργασίας με έναν θρύλο της ηλεκτρονικής μουσικής όπως ο Μιχάλης Δέλτα; Υπάρχει ένα κοινό “DNA” που σας συνδέει;

Όταν ξεκίνησα έγραφα μόνο τους στίχους στα κομμάτια μου, αλλά από τον πρώτο δίσκο και μετά γράφω και τη μουσική και κάνω και την παραγωγή. Έγραψα το soundtrack του Female μόνη μου και ευχαριστώ τον Κωνσταντίνο Μενελάου, που με εμπιστεύτηκε. Για μένα είναι τεράστιο επίτευγμα, νιώθω πολύ περήφανη γιατί είναι κάτι που ήθελα πολύ. Καταλαβαίνω πως οι γυναίκες παραγωγοί ή συνθέτριες δεν έχουν περάσει στη συνείδησή μας σαν κάτι φυσικό.

ILIA: «Σε πολλά δημοσιεύματα ή podcast, ακόμα και στην ταινία που είμαι στα credits, ο κόσμος δεν δείχνει να καταλαβαίνει πως συνθέτω και κάνω και την παραγωγή. Θέλω να βοηθήσω και άλλες γυναίκες αντίστοιχα να διεκδικήσουν αυτή την ιδιότητα».

Ο Μιχάλης Δέλτα και θα το λέω πάντα, είναι ο δάσκαλός μου και με έχει βοηθήσει τρομερά σε αυτή την εξέλιξη από πολλές απόψεις. Ο πρώτος μου δίσκος ήταν ας πούμε οι «εργασίες» που είχα στη μουσική παραγωγή.

Ο Μιχάλης και σαν παραγωγός και σαν συμπαραγωγός μου με στήριζε πάντα και ενίσχυε με τον δικό του μοναδικό τρόπο τη δουλειά μου. Το κοινό DNA μας θα έλεγα πως είναι η μεγάλη αγάπη που έχουμε για τη μουσική.

-Έχεις χαρακτηριστεί ως “enfant terrible” της μεσογειακής σκηνής. Πώς ισορροπείς ανάμεσα σε αυτόν τον τίτλο της «επαναστάτριας» και στην πειθαρχία που απαιτεί ο ρόλος της παραγωγού των δικών σου έργων;

Δεν ξέρω ακριβώς, δύσκολα ανά φάσεις. Νιώθω πως έχω πολύ αντιφατικά στοιχεία, αλλά μάλλον όλοι μας είμαστε αντιφατικοί με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Έχω πολύ πάθος για τα πράγματα που κάνω και όλα τα άλλα μου χαρακτηριστικά, αδυναμίες ή δυσκολίες υποκύπτουν και υπακούουν σε αυτό.

-Η συμμετοχή σου στο κομμάτι Ίριδα των Stereo Nova ήταν μια εμβληματική στιγμή. Τι σημαίνει για μια σύγχρονη καλλιτέχνιδα να γίνεται η φωνή ενός συγκροτήματος που ουσιαστικά «γέννησε» τον ηλεκτρονικό ήχο στην Αθήνα;

Για μένα ήταν μαγικό γιατί ένιωσα πως καλλιτέχνες που εκτιμώ με «έβλεπαν» και εκείνοι. Πάντα με βασάνιζε το «ανήκειν» στην Ελλάδα. Δεν ήμουν αρκετά ποπ, δεν ήμουν αρκετά εναλλακτική, ή αρκετά «σοβαρή» και δεν ξέρω τι άλλο και δεν μπορούσαν να με κατατάξουν σε κάποια σκηνή. Πολλές φορές αναρωτήθηκα ποιος είναι ο χώρος μου. Η συνεργασία με τους Stereo Nova επειδή προσωπικά τους έχω τόσο ψηλά στη συνείδησή μου, λειτούργησε θεραπευτικά.

-Τα Panathēnea φέρνουν κοντά τον κόσμο των startups και των επενδυτών με τις τέχνες. Ως μια καλλιτέχνιδα που χρησιμοποιεί την τεχνολογία στην παραγωγή και το visual art, πώς βλέπεις αυτή τη συνύπαρξη; Είναι η τεχνολογία το νέο «όργανο» στην ορχήστρα του 21ου αιώνα; 

Ωραία το θέτεις, δεν ξέρω πως θα εξελιχθεί αυτή η συνύπαρξη. Ξέρω πως τίποτα δεν γυρίζει πίσω και γενικά είμαι υπέρ της εξέλιξης και της αλλαγής φιλοσοφικά, γι’ αυτό και πειραματίζομαι.

-Στο φεστιβάλ συμμετέχουν κολοσσοί όπως η OpenAI και η NVIDIA. Σε απασχολεί η άνοδος της Τεχνητής Νοημοσύνης στη μουσική δημιουργία; Τη βλέπεις ως απειλή για την ανθρώπινη αυθεντικότητα ή ως ένα νέο συνεργάτη στη σύνθεση;

Η τεχνολογία είναι ουσιαστικά ένα εργαλείο, το πώς το χρησιμοποιούμε και με τι στόχο είναι αυτό που πρέπει να εξετάσουμε και παράλληλα να οριοθετήσουμε.

ILIA:«Δεν είναι η τεχνολογία που απειλεί τη φωνή, τη δουλειά και το έργο των καλλιτεχνών και της ανθρωπότητας, είναι κάποιος που την έχει προγραμματίσει και τα κίνητρα πρέπει να αξιολογούνται».

Δεν έχω πειστεί για παράδειγμα με τη θεωρία πως το AI είναι ο ανώτερος εαυτός μας.

-Η Αθήνα περιγράφεται στο bio σου ως μια «πόλη δόξας και παρακμής». Πώς νιώθεις που  μετατρέπεται, έστω και για 3 μέρες, σε ένα παγκόσμιο hub καινοτομίας με φόντο το ιστορικό Ζάππειο;

Ναι, έτσι αντιλαμβάνομαι την Αθήνα, αντιφατική και αυτή. Ανυπομονώ να συμμετάσχω στα Panathēnea, να γνωρίσω ανθρώπους, να ανταλλάξουμε ιδέες και να προσφέρω με όποιο τρόπο μπορώ. Πιστεύω πάρα πολλοί άνθρωποι διψούν για μια επανεκκίνηση στην Αθήνα.

-Φέτος στα Panathēnea βλέπουμε ονόματα όπως ο Barry Jenkins. Πιστεύεις ότι η Αθήνα μπορεί όντως να γίνει ένας προορισμός όπου η τεχνολογία θα χρηματοδοτεί και θα προωθεί το ανεξάρτητο σινεμά και τη μουσική;

Όλα μπορούν να γίνουν και όλοι μπορούμε να επηρεάσουμε τα πράγματα γύρω μας, προσωπικά θα ήθελα πολύ. Στην Ελλάδα υπάρχουν τόνοι ανεκμετάλλευτου ταλέντου και αξίζει να αρχίσουμε να το εμπιστευόμαστε.

-Αν η ILIA του 2026 έπρεπε να δώσει μια συμβουλή στους «τρελούς που αλλάζουν τον κόσμο»  όπως υποστηρίζουν και τα Panathēnea, ποια θα ήταν αυτή;

Μέχρι τελικής πτώσης.