H Aurora Marion αγαπά τα συνεργεία αυτοκινήτων, την ανεξαρτησία της και να αλλάζει σκεπτικό σε φασίστες

Χρόνια μετά από εκείνη την απόφαση, η Aurora Marion έχει παίξει σε διεθνείς και ελληνικές παραγωγές, έχει διαρκή παρουσία στο ελληνικό θέατρο και αυτό το διάστημα πρωταγωνιστεί στην ταινία Gorgonà της Εύης Καλογεροπούλου. Στο δυστοπικό σκηνικό της Gorgonà υποδύεται την Ελένη, μία γυναίκα που φέρει και δικά της στοιχεία, όπως την ανάγκη της για ανεξαρτησία.

Με αφορμή την ταινία, η Aurora Marion μιλά στο LadyLike για όσα αγαπά στις 2 χώρες που όρισαν το μεγάλωμά της, την πυξίδα της ζωής της που είναι πάντα ρυθμισμένη να ακολουθεί το ένστικτό της και τα συνεργεία που αγαπά να περνά τον ελεύθερο χρόνο της. Ακολουθεί η συζύτησή μας.

– Μεγάλωσες στο Βέλγιο, ζεις στην Ελλάδα. Τι είναι αυτό που αγαπάς περισσότερο σε κάθε τόπο και τι θα ήθελες να αλλάξει σήμερα;

Στο Βέλγιο βρίσκονται τα περισσότερα μέλη της οικογένειας της μητέρας μου και, ακόμη κι αν δεν ζουν όλοι πια εκεί, παραμένει το μέρος όπου ξανασυναντιόμαστε. Για μένα είναι μια απαραίτητη στάση για να γεμίσω τις μπαταρίες μου. Αυτό που αγαπώ περισσότερο εκεί είναι η μητέρα μου. Μου λείπει όταν είμαι μακριά της, αλλά όταν μένω μαζί της για παραπάνω από μία εβδομάδα, γίνομαι ξανά παιδί — και καμιά φορά δεν με αντέχω ούτε εγώ.

Στη γειτονιά μου ζει και η «οικογένεια που διάλεξα», οι πιο παλιοί μου φίλοι. Είναι η δύναμή μου. Κάθε φορά που πάω στο Βέλγιο, υπάρχουν κάποια πράγματα που χρειάζομαι για να νιώσω πλήρης: να πάω για χαμάμ με την Alice, να πιω μια Kriek, να φάω βελγικές τηγανητές πατάτες, μύδια, Haribo Dragibus. Αν τα κάνω όλα αυτά, φεύγω πιο ήσυχη για τον επόμενο προορισμό.

Στην Ελλάδα, μπορεί να μην συμφωνούν όλοι μαζί μου, αλλά λατρεύω την ποιότητα ζωής. Έχοντας ζήσει και στο Βέλγιο και στην Αγγλία, το να βλέπεις ήλιο 300 μέρες τον χρόνο είναι ευλογία — αλλάζει εντελώς τη διάθεση.

Aurora Marion: «Η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα που μου έλειπε όταν ήμουν μικρή, παρόλο που την ήξερα λιγότερο. Η φύση της είναι απίστευτη: βουνά, ποτάμια, νησιά, χωριά — και πάνω απ’ όλα η θάλασσα. Δεν μπορώ να κολυμπάω σε άλλες θάλασσες και δεν θα τη χορτάσω ποτέ».

Αν μπορούσα να αλλάξω κάτι σήμερα, θα έκανα περισσότερα μακρινά ταξίδια. Ίσως έτσι να βρω ένα νέο μέρος που θα μπορέσω να αποκαλέσω σπίτι μου.

– Πότε είπες πρώτη φορά «εγώ θα γίνω ηθοποιός»;

Άργησα να το πω στους γονείς μου, αλλά το ήξερα από νωρίς. Ο πατέρας μου θυμάται ότι όταν ήμουν περίπου 15 χρονών, είχαμε πάει να δούμε μια παράσταση στην Επίδαυρο και, φεύγοντας, του είπα: «Μπαμπά, αυτό θέλω να κάνω».

Είναι περίεργο, γιατί είχα ήδη δει πολλές παραστάσεις των γονιών μου. Κι όμως, χρειάστηκε αυτή η συγκεκριμένη στιγμή για να μοιραστώ το όνειρό μου. Ίσως γιατί ήθελα να πείσω πρώτα τον εαυτό μου ότι αυτή η επιλογή ήταν δική μου.

– Ήταν αναπόφευκτο, μεγαλώνοντας με γονείς ηθοποιούς, να γοητευτείς από την τέχνη;

Νομίζω πως ναι. Εκπαιδεύτηκα στο θέατρο από πολύ μικρή ως θεατής. Έμαθα παρατηρώντας τη μαγεία του να ξετυλίγεται μπροστά μου. Δεν μιλούσα πολύ — άκουγα, τόσο μέσα στο θέατρο όσο και έξω από αυτό.

Μπορούσα να δω την ίδια παράσταση ξανά και ξανά, να παρακολουθώ μαθήματα υποκριτικής, φωνής, γυρίσματα. Όταν δεν ήμουν στο σχολείο, οι γονείς μου με έπαιρναν μαζί τους στη δουλειά.

Aurora Marion: «Τα θέατρα ήταν τα σπίτια μου. Ήξερα όλες τις κρυφές διαδρομές — από το κοινό στα παρασκήνια, στα καμαρίνια, στο φουαγιέ. Όλοι με ήξεραν».

Θυμάμαι πολλά θερινά θέατρα στην Αθήνα που σήμερα δεν υπάρχουν πια. Έχω πολλές αναμνήσεις στα θερινά θέατρα.

– Σου έδωσαν κάποια συμβουλή που όντως να σου χρησίμευσε για να αντέξεις την αβεβαιότητα αυτής της δουλειάς;

Θυμάμαι πολύ καλά τα λόγια του πατέρα μου όταν ήμουν 18 και ξεκινούσα να δουλεύω παράλληλα με τις σπουδές μου. Μου είπε να υπολογίσω σωστά τις ώρες εργασίας ανά χρόνο για να έχω καλή σύνταξη. Δυστυχώς, σήμερα δεν έχει τη σύνταξη που του αρμόζει λόγω της οικονομικής κρίσης και των κουρεμάτων που έγιναν. Τραγικό που αυτό που μου συμβούλευε, το κράτος δεν το υποστήριξε. Ο πατέρας μου δούλεψε μια ζωή για να του κλέψουν τελικά χρόνια εργασίας, χρόνια ζωής.

Η μητέρα μου, από την άλλη, πάντα με έσπρωχνε να επενδύσω. Μέχρι τώρα, επενδύω κυρίως σε «τούβλα», όπως λέμε χαριτολογώντας.

– Μετά το σχολείο βρέθηκες στην Αγγλία για σπουδές. Ένιωσες κάποτε την ανάγκη να αποκτήσεις μία συγκεκριμένη βάση;

Όταν πήγα στην Αγγλία στα 18, δεν ήξερα τίποτα από την ενήλικη ζωή και τα έκανα όλα μόνη μου. Βρήκα δουλειά, δωμάτιο, μαθήματα αγγλικών, μετά καλύτερη δουλειά, καλύτερο σπίτι, σπουδές, υποτροφίες… Έκανα καινούριους φίλους.

Έκανα τη ζωή μου εκεί, πρώτα στο Bournemouth και μετά στο Λονδίνο. Το έλεγα σπίτι μου γιατί δεν ήταν ούτε η χώρα του πατέρα ούτε της μητέρας μου — ήθελα πρώτα να αποδείξω στον εαυτό μου ότι είμαι ανεξάρτητη.

Aurora Marion: «Μέχρι πρόσφατα, ένιωθα πάντα την ανάγκη να ξέρω πότε θα φύγω για το επόμενο ταξίδι. Σήμερα, δεν χρειάζομαι πια αυτό το εισιτήριο».

Ψάχνω ακόμα το καινούριο μου σπίτι, αλλά ξέρω ότι δεν μπορώ να μείνω μόνιμα μόνο σε ένα μέρος — πρέπει να περάσω από την Ελλάδα και το Βέλγιο.

– Πού σου αρέσει να δουλεύεις περισσότερο; Στο Βέλγιο, σε διεθνείς παραγωγές, στην Ελλάδα;

Δεν έχω προτίμηση. Το σημαντικότερο για μένα δεν είναι η γεωγραφία ή η παραγωγή, αλλά η πρόταση δουλειάς να με ιντριγκάρει. Η κατάρα είναι ότι τα πιο ελκυστικά projects δυστυχώς δεν αμείβονται σωστά. Στην Ελλάδα, λίγοι ηθοποιοί τα καταφέρνουν οικονομικά.

Έχω αναγκαστεί να κάνω και διαφημίσεις, ειδικά στα χρόνια της πανδημίας, όταν τα θέατρα ήταν κλειστά. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ ότι το θέατρο στην Ελλάδα έχει πολύ υψηλό επίπεδο και ο μέσος Έλληνας είναι τρελά θεατρόφιλος — ιδανικό μέρος για να παίξει κανείς θέατρο.

Μία παραγωγή όμως, όπως το Doctor Who ήταν τρομακτικά επαγγελματική και πολύτιμη εμπειρία.

– Τι είναι αυτό που αγαπάς πιο πολύ στον ρόλο σου στην ταινία Gorgonà ;

Στον ρόλο της Ελένης, αγαπώ στοιχεία που υπάρχουν και στη δική μου ζωή, αλλά σε εκείνη είναι πιο έντονα και τραβηγμένα. Όπως η ανεξαρτησία της, δεν βασίζεται σε κανέναν. Ανήκει πια σε μια νέα κοινωνία, περιτριγυρισμένη από πολλά άτομα, αλλά είναι μόνη της και το ξέρει.

Μου άρεσε να εξερευνήσω την αγριότητα που την κινεί, την ικανότητά της να αντιμετωπίζει γεγονότα με χιούμορ αλλά και με βαθύ συναίσθημα. Η λογική και η έκφραση της μοιάζουν με ενός ζώου, ακατέργαστες, δυνατές, υπερβολικές, είναι όλα θέμα ζωής και θανάτου.

– Η ηρωίδα που υποδύεσαι αντιμετωπίζει τη σεξουαλικότητα με έναν πολύ empowering τρόπο. Πόσο σημαντικό είναι να υπάρχουν ταινίες που μιλούν έτσι για τη γυναικεία σεξουαλικότητα;

Όπως λέει και ο Slavoj Žižek, οι ταινίες μάς επηρεάζουν βαθιά. Μεγαλώνοντας, μας έμαθαν πώς να ερωτευόμαστε, πώς να αγαπάμε, πώς να φλερτάρουμε, πως να κάνουμε σεξ…

Στην πραγματική ζωή δεν είναι τίποτα σαν τις ταινίες κι όμως αυτό ψάχνουμε. Η Ελένη έχει μια πιο μητριαρχική αντιμετώπιση της σεξουαλικότητάς της. Ικανοποιεί τον εαυτό της πρώτα. Η σεξουαλικότητά της είναι ζωτική ανάγκη, όπως το φαγητό ή ο ύπνος. Αυτό το μήνυμα από μια γυναίκα είναι σημαντικό να υπάρχει στις σύγχρονες ταινίες. Ας το συνηθίσουμε και αυτό.

– Η ελευθερία είναι σαν πυξίδα στη ζωή της. Στη δική σου ζωή τι λειτουργεί ως πυξίδα που σου δείχνει πάντα τον δρόμο;

Η πυξίδα μου είναι το ένστικτο ή μια διαίσθηση. Αρκεί να αφιερώσω λίγο χρόνο και να ακούσω πραγματικά τι μου λέει το σώμα μου (that feeling in your guts). Προσπαθώ να είμαι όσο πιο ειλικρινής γίνεται με τον εαυτό μου, γιατί αυτό δεν είναι δεδομένο. Πολλοί ζουν με ζωτικά ψέματα, και εγώ τα αποφεύγω όσο μπορώ. Δεν ξέρω ποτέ πού θα καταλήξω, αλλά νιώθω ότι υπάρχει μια γενική κατεύθυνση. Δεν παίρνω αποφάσεις εύκολα· συχνά, και δεν το λέω με περηφάνεια, αφήνω τα πράγματα να πάρουν τη δική τους τροπή.

– Πότε κατάλαβες συνειδητά ότι υπάρχουν έμφυλες διακρίσεις στον κόσμο μας;

Από μικρή ηλικία παρατηρούσα ότι τα κορίτσια αντιμετωπίζονται διαφορετικά από τα αγόρια. Παρ’ όλα αυτά, πάντα μου άρεσε το μπλε, έπαιζα και με Barbie και με αυτοκίνητα.

Aurora Marion: «Ακόμα και σήμερα, το αγαπημένο μου χρώμα είναι το μπλε ρουά και τον ελεύθερο χρόνο μου τον περνάω σε ένα συνεργείο, δουλεύοντας το αυτοκίνητό μου. Δεν υπολογίζω ποτέ τη γνώμη των άλλων όταν αφορά αυτά που αγαπώ».

Έτσι δεν γνωρίζω αν βοηθάω την κατάσταση ή όχι, πρέπει να δείχνεις με το δάχτυλο κατηγορώντας μια κατάσταση ή να συνεχίζεις με τη ζωή σου και έτσι θα προχωρήσουμε παρέα με σταθερά βήματα προς μια γενική κατανόηση. Επέλεξα το δεύτερο.

– Η γυναικεία αλληλεγγύη και φιλία τι ρόλο παίζει κόντρα σε αυτές τις διακρίσεις στη δική σου ζωή;

Για να είμαι ειλικρινείς από μικρή έκανα παρέα κυρίως με αγόρια και λιγότερο με κορίτσια. Οι φίλοι μου δεν με έβλεπαν ως «κορίτσι», και ο σεξισμός δεν με επηρέασε ιδιαίτερα μεγαλώνοντας στις Βρυξέλλες.

Θα έλεγα ότι, σε μεγάλο βαθμό, η θέση μου ως γυναίκα με βοήθησε να αντιμετωπίσω τον ρατσισμό. Ένα αγόρι με τα ίδια χαρακτηριστικά θα είχε πολύ περισσότερα εμπόδια στη ζωή του από ό,τι είχα εγώ. Αν ήμουν λευκή θα αισθανόμουν τον σεξισμό πολύ διαφορετικά. Στη δική μου περίπτωση κυριαρχεί ο ρατσισμός.

– Τι είναι αυτό που λέτε πιο συχνά με τις φίλες σου και μόνο γυναίκες το 2026 μπορούν να καταλάβουν;

Λέξεις όπως: «κρυοσυντήρηση», «καλή κότα», “red flag”, «ναρκισσιστής», “botox”, «τοξικός/ή», «κακοποίηση», «βια», «άλλο κρασί-εγώ προσέκο επειδή προσεκω», “white male supremacy”.

Και θα προσθέσω κάτι:

«Αν οι άντρες είχαν περίοδο και έβλεπαν λίτρα αίμα κάθε μήνα, πιθανότατα θα είχαμε λιγότερους πολέμους. Θα είχαμε χορτάσει όλοι να βλέπουμε αίμα».

– Πώς αντιδράς απέναντι στον καθημερινό σεξισμό;

Αν πιστεύω ότι υπάρχει χώρος για συζήτηση, προσπαθώ να καταλάβω το σκεπτικό του άλλου και να το αλλάξω — όπως κάνω με φασίστες ταξιτζίδες. Αν δεν είναι εφικτό, αδιαφορώ για να μην χάσω άλλο πολύτιμο χρόνο ακούγοντας ασυναρτησίες.

– Τι θα ήθελες να ακούσεις το κοινό να λέει βγαίνοντας από την αίθουσα αφού δει τη Gorgona;

Θα ήθελα να λένε: «Δεν έχω ξαναδεί κάτι τέτοιο. Θα την ξαναέβλεπα!».

Info: Η ταινία “Gorgonà” παίζεται τώρα στις κινηματογραφικές αίθουσες από τη Feelgood.