Αγγελική Γερόλυμου, Έλενα Κούβδου και Έλενα Ξενάκη υπάρχει «συστατικό» επιτυχίας στον πρωταθλητισμό και το πόλο;
- 6 ΑΠΡ 2026
Παγκόσμια Ημέρα Αθλητισμού σήμερα (6/4) και το μυαλό μου πήγε σε γυναίκες που έχουν χαράξει τη δική τους πορεία και που έχουν φτάσει στην κορυφή μέσα από σκληρές προπονήσεις, θυσίες, στοχοπροσήλωση και αγάπη γι’ αυτό που κάνουν. Όπως οι πρωταθλήτριες της Εθνικής ομάδας πόλο γυναικών.
Η Αγγελική Γερόλυμου, η Έλενα Κούβδου και η Έλενα Ξενάκη είναι 3 γυναίκες του πόλο που με έκαναν να καταλάβω τη διαφορά μεταξύ αθλητισμού και πρωταθλητισμού και πόση δουλειά χρειάζεται για να πετύχεις τους στόχους σου αλλά και πόση αφοσίωση και ψυχή χρειάζεται να βάλεις για αυτό που αγαπάς. Ο πρωταθλητισμός είναι μία εξαιρετικά δύσκολη πίστα, αλλά η ανταμοιβή δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο.
Βρεθήκαμε στο γυμναστήριο Street Workout Athens και μίλησα με την καθεμία χωριστά. Οι συμβουλές και οι εμπειρίες τους είναι τα «μαθήματα» που χρειαζόμαστε. Όχι για να γίνουμε απαραίτητα αθλήτριες/τές αλλά για να ζούμε πιο ουσιαστικά. Αγγελική Γερόλυμου, Έλενα Κούβδου και Έλενα Ξενάκη ποιο είναι το «συστατικό» της επιτυχίας σας;
Αγγελική Γερόλυμου: «Όταν σταματάς τον πρωταθλητισμό, είναι σαν να ξεκινάς κάτι από την αρχή, να απομακρύνεσαι από ένα προστατευμένο πλαίσιο».
Η Αγγελική Γερόλυμου είναι μια εμβληματική πρωταθλήτρια του πόλο. Και οι λόγοι είναι πολλοί. Το 2010 η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Πόλο την ανέδειξε ως μια από τις πιο κορυφαίες αθλήτριες. Αφού σταμάτησε το πόλο, έγινε γυμνάστρια και προπονήτρια. Σπούδασε σε ιδιωτικό κολλέγιο για την Επιστήμη της Φυσικής Αγωγής στον χώρο των γυμναστηρίων και απέκτησε ειδικότητες πάνω στην εκγύμναση μέσου ασκούμενου και αθλητών. Επιπλέον, έχει ολοκληρώσει και τις σπουδές της στο Τμήμα Μηχανικών Η/Υ & Πληροφορικής.
– ‘Ήσουν παγκόσμια πρωταθλήτρια το 2011, πρώτη σκόρερ το 2010 στο Πανευρωπαϊκό της Κροατίας, 8η Ολυμπιονίκης στο Πεκίνο το 2008 και έχεις αναδειχθεί σε πάρα πολλά ακόμη πρωταθλήματα και ευρωπαϊκά με τον Ναυτικό Όμιλο Βουλιαγμένης και την Εθνική ομάδα. Υπάρχει καποιο «συστατικό» επιτυχίας για σένα;
Βέβαια, υπάρχει συστατικό της επιτυχίας. Είναι η δουλειά. Πολλή δουλειά, πολλή προπόνηση και στοχοπροσήλωση. Αν υπάρχουν όλα αυτά, τότε ναι, ακολουθεί και η επιτυχία. Τελεία και παύλα.
– Πώς αντιμετώπιζες τις δυσκολίες κατά τη διάρκεια των προπονήσεων ή των αγώνων;
Κάνουμε ό,τι κάνουμε από μεγάλη αγάπη. Γι’ αυτό και ποτέ δεν το βλέπουμε ως μεγάλη θυσία. Προφανώς θυσιάζεις πολλά από τον προσωπικό σου χρόνο, από τις σχέσεις σου αλλά αυτό που έχει σημασία είναι η αγάπη. Όταν υπάρχει αγάπη και θέληση, όλα ξεπερνιούνται.
Θεωρώ ότι οι αθλητές/τριες της υδατοσφαίρισης και κυρίως του ερασιτεχνικού αθλητισμού είμαστε οι «ρομαντικοί» του αθλητισμού. Σίγουρα έχουν αλλάξει πλέον τα πράγματα και οι αμοιβές είναι καλύτερες και για τις γυναίκες και για τους άνδρες στην ελληνική υδατοσφαίριση σε σχέση με 10 χρόνια πριν που σταμάτησα εγώ.
– Πόσο δύσκολη είναι η απόφαση που χρειάζεται να πάρεις για να σταματήσεις τον πρωταθλητισμό;
Είναι πράγματι πολύ δύσκολο. Όσο είσαι ακόμη εν ενεργεία, με 6-7 προπονήσεις την ημέρα και με στόχους όπως παγκόσμια πρωταθλήματα, Ολυμπιακοί Αγώνες και πανελλήνια πρωταθλήματα, ζεις μέσα σε μια «φούσκα». Βρίσκεσαι σε ένα περιβάλλον και σε έναν περίγυρο που σε προστατεύουν, ώστε να είσαι όσο το δυνατόν πιο δυνατός και έτοιμος να ανταποκριθείς στους στόχους που έχεις θέσει. Όταν, όμως, αυτό τελειώνει, είναι σαν να «σπάει» ξαφνικά αυτή η φούσκα και να βρίσκεσαι έξω στον κόσμο χωρίς εμπειρία και προϋπηρεσία.
Όχι ως προς το τι είναι η ζωή. Ο πρωταθλητισμός αποτελεί μια μικρή κοινωνία: όπως και στη ζωή, πέφτεις, σηκώνεσαι, αντιμετωπίζεις δυσκολίες και δύσκολους ανθρώπους. Πρέπει να συνεργαστείς, αλλά και να απορρίψεις καταστάσεις. Η διαφορά είναι ότι πριν συναναστρεφόσουν ανθρώπους με την ίδια αγάπη και το ίδιο πάθος. Στη συνέχεια, όμως, καλείσαι να αντιμετωπίσεις ανθρώπους που δεν έχουν ιδέα ποιος είσαι, τι έχεις κάνει ή τι αξίζεις. Μπορεί να σε βλέπουν ως έναν «άγνωστο» και χρειάζεται να αποδείξεις την αξία σου από την αρχή, ανεξάρτητα από όσα έχεις πετύχει μέχρι τότε.
Θέλει πολλή και σκληρή δουλειά με τον εαυτό σου, με τις επιθυμίες σου, και την ικανότητα να θέσεις νέους στόχους. Όταν, από μικρό παιδί —από τα 8 μου μέχρι τα 33 που σταμάτησα— τα πάντα περιστρέφονταν γύρω από έναν ξεκάθαρο στόχο, η μετάβαση δεν είναι εύκολη. Ξαφνικά βρίσκεσαι σε μια δουλειά και θέτεις νέους στόχους, αλλά δεν είναι το ίδιο άμεσοι ή απτοί. Σιγά σιγά αρχίζεις να αναρωτιέσαι «τι κάνω τώρα;», σαν να χάνεται το νόημα.
Γι’ αυτό απαιτείται ουσιαστική προσωπική δουλειά, ώστε να μπορέσεις να σταθείς ξανά στα πόδια σου και να νιώσεις εξίσου σημαντική και ολοκληρωμένη, ανεξάρτητα από τις προηγούμενες επιτυχίες σου.
– Έχεις πετύχει τον μεγαλύτερό σου στόχο;
Η αλήθεια είναι ότι, μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2011, ήλπιζα πως το 2012 θα είχαμε την ευκαιρία να βρεθούμε ξανά στους Ολυμπιακούς Αγώνες και ίσως να διεκδικήσουμε ένα μετάλλιο. Θα έλεγα, λοιπόν, ότι το μεγαλύτερό μου όνειρο ήταν ένα Ολυμπιακό μετάλλιο. Παρ’ όλα αυτά, το ότι κατάφερα να συμμετάσχω έστω και σε μία Ολυμπιάδα αποτελεί μία από τις σημαντικότερες στιγμές της ζωής μου. Ήταν κάτι σπουδαίο, χωρίς καμία αμφιβολία — και πιστεύω πως κάθε αθλητής το ονειρεύεται.
Είναι ένα συναίσθημα που δεν πρόκειται να ξεχάσω ποτέ. Εξίσου έντονη, όμως, ήταν και η στιγμή που μπήκαμε στο γήπεδο το 2008, στους Ολυμπιακούς Αγώνες, με όλο τον κόσμο να χειροκροτεί. Εκείνη τη στιγμή καταλαβαίνεις ότι δεν έχει σημασία αν είσαι ερασιτέχνης ή επαγγελματίας, αν προέρχεσαι από την Ελλάδα ή από την Αμερική, αν είσαι το νούμερο ένα στον κόσμο ή ένας λιγότερο γνωστός αθλητής. Όλοι είναι ίσοι και αυτή είναι η πραγματική ομορφιά των Αγώνων. Δεν έχει σημασία ποιος αμείβεται περισσότερο — είσαι κι εσύ μέρος της ελίτ.
Αγγελική Γερόλυμου: «Θα ήθελα να έχω πάει σε ακόμη μία Ολυμπιάδα».
– Ο αθλητισμός δίνει ζωή;
Φυσικά. Το νιώθω πάρα πολύ και τώρα που έχω σταματήσει μετά από 10 χρόνια που εξακολουθώ και ασχολούμαι ως υπεύθυνη φυσικής κατάστασης του Ναυτικού Ομίλου Βουλιαγμένης που είναι υπέροχο σωματείο. Κάθε φορά που φεύγω από την πισίνα είναι λες και νιώθω πάλι η αθλήτρια που ήμουν. Μόνο και μόνο που συναναστρέφομαι πάλι με αθλήτριες που όταν εγώ τελείωνα και εκείνες ξεκινούσαν, μου δίνει ζωή. Μου δίνει πάλι όρεξη.
– Ο κόσμος επιλέγει να αθλείται;
Έχει αλλάξει λίγο η νοοτροπία απέναντι στο κομμάτι της φυσικής κατάστασης. Θα ήθελα όμως να αλλάξει κι άλλο. Η άθληση είναι υγεία. Ναι, θα νιώσω καλύτερα, θα ανέβω τα σκαλιά, θα μπορώ να παίξω με το παιδί μου χωρίς να λαχανιάζω και θα με προετοιμάσω για το μέλλον που αρχίζουν οι πιο δύσκολες καταστάσεις για όλους/ες μας.
Αγγελική Γερόλυμου: «Ο αθλητισμός είναι επένδυση στον εαυτό μας».
– Συνδυάζεται ο αθλητισμός με τη δουλειά;
Ο αθλητισμός συνδυάζεται με τη δουλειά και με την προσωπική ζωή. Ωστόσο, ο αθλητισμός και ο πρωταθλητισμός έχουν διαφορές. Ο πρωταθλητισμός δεν σου δίνει περιθώριο να κάνεις πολλά άλλα πράγματα. Θυσιάζεις από την προσωπική και κοινωνική σου ζωή. Δεν μπορείς να ακολουθήσεις τους φίλους σου, τις παρέες σου όταν βγαίνουν έξω για κρασί 11 το βράδυ και εσύ πρέπει την άλλη μέρα το πρωί να είσαι στην πισίνα.
– Τι συμβουλές δίνεις στους αθλητές και στους ασκούμενούς σου;
Αυτό που προσπαθώ να περάσω στους ασκούμενους/ες και στους αθλητές/τριες μου είναι να αφιερώνουν μία ώρα στον εαυτό τους. Όπως θα πας μία ώρα για καφέ με έναν φίλο, έτσι πρέπει να βλέπεις και την προπόνηση. Η προπόνηση είναι αγχολυτική και απαραίτητη, για να είσαι πιο χαρούμενος/η μέσα στη μέρα αλλά και γενικότερα στη ζωή σου.
Έλενα Κούβδου: «Στον αθλητισμό πέρα από το σώμα εκπαιδεύεται η ψυχή και διαμορφώνεται ο χαρακτήρας».
Η Έλενα Κούβδου σταμάτησε να παίζει πόλο το 2018. Ήταν τερματοφύλακας της Εθνικής Ομάδας Πόλο γυναικών και του Ναυτικού Ομίλου Βουλιαγμένης. Αναδείχθηκε η κορυφαία τερματοφύλακας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2011 όπου η Ελλάδα είχε κατακτήσει το χρυσό μετάλλιο. Το 2015 ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο Αθηνών στο τμήμα Επιστήμης Διαιτολογίας – Διατροφής και σήμερα, μεταξύ άλλων, είναι διαιτολόγος- διατροφολόγος για την Εθνική Ομάδα Πόλο.
– Τι σημαίνει αθλητισμός για εένα;
Είναι από τους βασικούς πυλώνες που πρέπει να έχει κάθε χώρα. Είναι ένα «μέσο» εκπαίδευσης και βρίσκω απαραίτητο για κάθε παιδί να έχει κάποια επαφή με τον αθλητισμό από μικρό, είτε έχει, είτε δεν έχει ταλέντο.
Έλενα Κούβδου: «Είμαι πολύ υπέρ των ομαδικών αθλημάτων γιατί σε μαθαίνουν να συνυπάρχεις σε μια μικρή κοινωνία».
Υπάρχουν κοινά σημεία, υπάρχουν συμβιβασμοί που πρέπει να κάνεις. Υπάρχει σεβασμός που μαθαίνεις μέσα στην ομάδα. Υπάρχει ο κοινός στόχος που κυνηγάς για να πετύχεις κάτι. Η δουλειά, όλα αυτά είναι μια προσομοίωση της πραγματικότητας που βγαίνεις και πρέπει να αντεπεξέλθεις. Και θεωρώ ότι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει εκπαιδευτεί και έχει περάσει από τον αθλητισμό, κάποια από αυτά, του είναι γνώριμα νωρίτερα από ό,τι σε ένα παιδί που δεν έχει καμία επαφή με τον αθλητισμό.
– Στερήθηκες πράγματα σαν παιδί λόγω του πρωταθλητισμού;
Υπάρχουν σίγουρα πράγματα που στερήθηκα, αλλά τη δεδομένη στιγμή, επειδή αγαπούσα πάρα πολύ αυτό που έκανα, δεν με πείραζε καθόλου. Ίσα ίσα ένιωθα ότι είμαι και πιο μπροστά από τους άλλους. Τα παιδιά στο σχολείο μου να περίμεναν να πάνε μια εκδρομή, τριήμερη, πενταήμερη για να έχουν μια εμπειρία πρωτόγνωρη. Εγώ μπορεί να μην πήγαινα μαζί τους γιατί έπρεπε να είμαι στις προπονήσεις μου συνεπής, είχα όμως κάνει τόσα πολλά ταξίδια λόγω των αγώνων, που δεν ήταν κάτι που ένιωθα ότι μου έλειπε. Οπότε δεν μου κόστισε, πάντα χάνεις κάτι για να κερδίσεις κάτι άλλο.
– Πόσο δύσκολο είναι να σταματάς τον πρωταθλητισμό;
Είναι πολύ δύσκολη απόφαση και εγώ την πήρα σε μια ηλικία που θα είχα και την δυνατότητα να συνεχίσω να παίζω. Είναι μια αλλαγή ταυτότητας. Από εκεί που με αντιμετώπιζαν ως πρωταθλήτρια, ξαφνικά δεν ήμουν. Είναι όμως απαραίτητο να συμβεί, γιατί αν δεν συμβεί, μένεις κολλημένος/η σε κάτι που πέρασε, τελείωσε και δεν υπάρχει παρακάτω.
Έλενα Κούβδου: «Ο πρωταθλητισμός κάποτε τελειώνει. Ο αθλητισμός όμως δεν έχει ημερομηνία λήξης ούτε και ηλικία».
Σε εμάς που κάναμε πρωταθλητισμό είναι κάτι το οποίο πρέπει να υπάρξει, γιατί και οι απολαβές δεν είναι τόσο μεγάλες για να πεις ότι σου εξασφαλίζουν κάτι. Οπότε πρέπει να κοιτάζουμε μόνο μπροστά, ό, τι κι αν πετυχαίνουμε.
– Τι συμβουλές δίνεις στους/ις αθλητές/τριες ώστε να έχουν μια ισορροπημένη διατροφή;
Επειδή έχω περάσει κι εγώ από αυτή τη θέση, ξέρω πως το σώμα τους ότι είναι το εργαλείο τους. Αν δεν το σέβεσαι, αν δεν το ξεκουράσεις, αν δεν του δίνεις το σωστό «καύσιμο», αν δεν το κρατάς σε ηρεμία, δεν μπορεί να του ζητάς να αποδώσει 100%. Από εκεί και πέρα, γενικά πριν από τους αγώνες εννοείται ότι πρέπει να υπάρξει μια διατροφική προετοιμασία. Είναι πολύ σημαντική η ενυδάτωση. Στους αθλητές πολλές φορές παραμελείται αυτό. Το άλλο που είναι πολύ σημαντικό πριν τους αγώνες είναι να υπάρξει μια «φόρτωση» υδατανθράκων, αλλά τα πάντα εξαρτώνται από το άθλημα και τις απαιτήσεις του.
– Παίζει ρόλο η διατροφή στις αθλητικές επιδόσεις;
Έλενα Κούβδου: «Προφανώς παίζει ρόλο η διατροφή, ακόμα και αν πας μόνο στο γυμναστήριο. Φαντάσου ένα αυτοκίνητο που του δίνεις ένα κακό καύσιμο. Πόσο αποδοτικό μπορεί να είναι;».
Έλενα Ξενάκη: «Στην Ελλάδα έχουμε την τάση να μετράμε την επιτυχία με μετάλλια και όχι με διοργανώσεις».
Η Έλενα Ξενάκη είναι εν ενεργεία πρωταθλήτρια της Εθνικής ομάδας πόλο γυναικών και έχει ξεχωρίσει από πολύ νωρίς. Το 2025 ανακηρύχθηκε MVP του τελικού αγώνα όταν η Ελλάδα κατέκτησε το χρυσό στη Σιγκαπούρη. Το 2013 ήταν η πρώτη σκόρερ στο Ευρωπαϊκό Νεανίδων, το 2016 ήταν η καλύτερη παίκτρια του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Νέων Γυναικών και το 2017 ήταν η καλύτερη παίκτρια και πρώτη σκόρερ του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Νέων Γυναικών.
– Τι ξεχωριστό έχει το πόλο και το επέλεξες για άθλημα;
Η αλήθεια είναι ότι δεν το επέλεξα. Το πόλο είναι ένα οικογενειακό άθλημα και το ζούσα έντονα από τότε που ήμουν πολύ μικρή. Τα προηγούμενα χρόνια, τα παιδιά που έπαιζαν πόλο, το έκαναν λόγω της οικογένειας, δηλαδή, κάποιος γονιός ασχολούταν με αυτό. Εγώ ασχολήθηκα λόγω της μητέρας μου και των αδελφών μου. Δεν το αγαπούσα στην αρχή.
– Γιατί δεν το αγαπούσες;
Γιατί ήταν ένα άθλημα ανδροκρατούμενο. Σαν κοριτσάκι ήθελα να κάνω άλλα αθλήματα, πιο γυναικεία. Όμως, το αγάπησα και το εκπροσωπώ σχεδόν 20 χρόνια. Είναι ένα άθλημα πάρα πολύ δυναμικό. Αρχικά είσαι στο νερό που από μόνο του το κάνει πάρα πολύ δύσκολο γιατί ο άνθρωπος έχει μάθει να περπατάει και όχι να κολυμπάει. Το πόλο συνδυάζει πάρα πολλά πράγματα μέσα σε ένα άθλημα και νομίζω ότι αυτό με τράβηξε.
Το αγάπησα κυρίως λόγω των φίλων που έκανα μέσω αυτού του αθλήματος. Δηλαδή πήγαινα προπόνηση και ήταν σαν να πηγαίνω βόλτα. Και αργότερα, όσο περνούσαν τα χρόνια, ήταν και η διαφυγή μου. Ας πούμε, από το σχολείο που ποτέ δεν περνούσα καλά. Με βοήθησε πάρα πολύ να ξεφύγω και να είμαι σε ψυχοθεραπεία, να είμαι ψυχολογικά καλά.
– Ανακηρύχθηκες ως MVP το 2025 όταν κατακτήσατε το χρυσό μετάλλιο στη Σιγκαπούρη και το ίδιο έτος άναψες τον βωμό στο Παναθηναϊκό στάδιο για τους χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες. Τι θυσίες χρειάζονται για να φτάσεις στην κορυφή;
Άπειρες θυσίες χρειάζονται. Ένας αθλητής για να φτάσει σε επίπεδο να πει ότι το βιογραφικό του είναι μεγάλο, πρέπει να περάσουν πάρα πολλά χρόνια και στην Ελλάδα έχουμε την τάση την επιτυχία να τη μετράμε με μετάλλια και όχι με διοργανώσεις. Θέσεις που μπορεί να μην είναι στα μετάλλια.
Έλενα Ξενάκη: «Ο πρωταθλητισμός μού έχει δώσει αξίες, εμπειρίες και αρετές που δεν διδάσκονται ούτε στο σχολείο».
– Έχεις αναφέρει ότι δεν έζησες όπως έπρεπε τα παιδικά και εφηβικά σου χρόνια λόγω του πρωταθλητισμού.
Ναι, χάνεις τα παιδικά σου χρόνια. Αν γυρίσω τον χρόνο πίσω, δεν μετανιώνω γιατί ο αθλητισμός μού έχει δώσει άλλες αρετές, μου έχει δώσει άλλες εμπειρίες. Και μου έχει δώσει και αξίε και ήθος που δεν διδάσκονται ούτε στο σχολείο. Ακόμα και η οικογένεια το διδάσκει με διαφορετικό τρόπο από ό,τι ο αθλητισμός. Στον αθλητισμό μαθαίνεις να μην έχεις όρια. Εκεί που νομίζεις ότι δεν αντέχεις άλλο, πρέπει να δώσεις παραπάνω είτε για να κερδίσεις έναν αγώνα, είτε για να βγάλεις μια προπόνηση και να γίνεις καλύτερη. Όταν ένα παιδί κάνει πρωταθλητισμό και όχι απλά αθλητισμό, έχει πρόγραμμα στα πάντα. Η μητέρα μου σταμάτησε τη δουλειά της για να μπορεί να με πηγαίνει στην προπόνηση γιατί μέναμε στο Μαρούσι και έπαιζα στη Βουλιαγμένη.
– Είναι δύσκολο για μια γυναίκα να κάνει πόλο;
Από πολλές απόψεις ναι, σίγουρα είναι καλύτερα τα πράγματα από τα προηγούμενα χρόνια. Οι γυναίκες κερδίζουν περισσότερο χώρο στον αθλητισμό. Το βασικότερο είναι ο μισθός. Οι απολαβές που έχει μια γυναίκα σε σχέση με έναν άνδρα είναι πολύ λιγότερες. Ακόμα και αν είμαστε στο ίδιο επίπεδο, έχουμε τα ίδια μετάλλια, τις ίδιες διοργανώσεις, μπορεί να παίρνει και τριπλάσιο και τετραπλάσιο μισθό από μένα. Ακόμα και η αντιμετώπιση που έχεις από τους ανθρώπους εντός κι εκτός τους αθλήματος.
Έλενα Ξενάκη: «Πρέπει και οι γυναίκες να στηρίζουν παραπάνω το γυναικείο αθλητισμό. Το παρατηρώ ακόμα και σε μένα και δεν ντρέπομαι να το πω. Είναι κάτι που προσπαθώ να διορθώσω. Δεν θα πάμε να δούμε εύκολα έναν αγώνα μπάσκετ γυναικών όσο έναν ανδρικό».
Ο αθλητισμός έχει πιο πολλές αποτυχίες παρά επιτυχίες. Για να φτάσεις σε ένα σημείο να πεις ότι κέρδισα, πήρα το χρυσό μετάλλιο, έχουν έρθει πολλές αποτυχίες στη σειρά. Κάθε φορά στεναχωριέσαι και απορείς πολλές φορές και λες «γιατί το κάνω αυτό; Γιατί προπονούμαι τόσο, γιατί θυσιάζω τόσα και στο τέλος δεν παίρνω αυτό που αξίζω;». Θεωρώ ότι οι αποτυχίες πολλές φορές είναι και επιτυχία. Σε βοηθούν πολύ να εξελιχθείς.
– Συνδυάζεται ο πρωταθλητισμός στο πόλο με την προσωπική ζωή;
Συνδυάζεται μέχρι το επίπεδο που σου επιτρέπει ο πρωταθλητισμός. Δηλαδή προφανώς και όταν είσαι σε μικρότερη ηλικία θες να βγεις, να πιεις, να φας. Δεν είναι ότι δεν τα κάνουμε αυτά. Απλά ξέρουμε πάντα ότι αν ξενυχτήσεις ή αν κάνεις «κακή» ζωή, μετά θα βγει στην προπόνηση. Οπότε, όσο μεγαλώνεις και όσο οι στόχοι σου είναι μεγαλύτεροι, αποφεύγεις να τα κάνεις. Από ‘κει και πέρα η προσωπική ζωή συνδυάζεται όπως εσύ την διαμορφώνεις. Δεν μπορείς να φύγεις ένα σαββατοκύριακο, να πας ένα διήμερο. Εμείς δεν μπορούμε να το κάνουμε γιατί είτε έχουμε αγώνες είτε έχουμε ταξίδια. Όμως, τα όρια τα βάζουμε εμείς.
Θεωρώ ότι αν θέλεις κάτι να κάνεις, θα το κάνεις. Μπορεί να βρίζεις από μέσα σου μετά αλλά δεν είναι κακό να ξεφεύγεις λίγο από την καθημερινότητα και από τον αθλητισμό και να μη σκέφτεσαι λίγο την προπόνηση, την επίδοση, το μετάλλιο, τον στόχο. Είναι πάρα πολύ σημαντικό για την υγεία ενός αθλητή. Είναι πάρα πολύ δύσκολο να το κάνεις. Είμαι 29 χρόνων και δεν έχω καταφέρει να τα «ζυγίσω», να βγάλω από το μυαλό μου εντελώς ότι έχω προπόνηση. Οπότε θέλοντας και μη, ναι, είναι οι θυσίες που λέγαμε.
Ευχαριστούμε για τη φιλοξενία το Street Workout Athens και το Εθνικό Γυμναστήριο Ιωάννη Φωκιανού.
