Η Χριστίνα Τεξανού κάνει κουμάντο όχι με οπαδιλίκια, αλλά με αυτοέλεγχο

Γύρος πρώτος

– Χριστίνα, «περπάτησες» από την τυφλή βία στην πειθαρχία του ρινγκ. Τι είναι αυτό που βρίσκει ένας άνθρωπος μέσα στο γυμναστήριο, που η οργή του δρόμου δεν μπορεί ποτέ να του προσφέρει;

Στον δρόμο εκτονώνεις ό,τι έχεις μέσα σου, χωρίς όρια. Στο γυμναστήριο, όμως, μαθαίνεις να το ελέγχεις και εκεί βρίσκεται η ουσία. Η οργή από μόνη της δεν προσφέρει τίποτα, σε καταναλώνει και σε αφήνει στάσιμο. Αντίθετα, η προπόνηση εισάγει κανόνες, πειθαρχία και πάνω απ’ όλα, σεβασμό. Σε διδάσκει να δουλεύεις με τον εαυτό σου, όχι να ξεσπάς πάνω στους άλλους. Η πραγματική δύναμη δεν είναι η σκληρότητα, αλλά ο αυτοέλεγχος.

-Έχεις μιλήσει για τους άγραφους κανόνες του παρελθόντος που σήμερα μοιάζουν να έχουν χαθεί. Tι πιστεύεις ότι λείπει από τη σημερινή οπαδική κουλτούρα ώστε να σταματήσουμε να θρηνούμε θύματα;

Σήμερα, η ένταση έχει μετατραπεί σε τυφλή αντίδραση και ο εγωισμός, συχνά βαφτίζεται δύναμη. Αυτό που λείπει είναι το όριο και η αίσθηση ευθύνης. Όταν αυτά απουσιάζουν, η βία γίνεται ανεξέλεγκτη. Εκεί που τελειώνει ο σεβασμός, ξεκινά η καταστροφή. Και δυστυχώς, τότε αρχίζουμε να μετράμε απώλειες.

-Κινήθηκες σε 2 κόσμους βαθιά ανδροκρατούμενους: τον χουλιγκανισμό στη δεκαετία του ’80 και τον κόσμο των μαχητικών αθλημάτων. Πώς επιβλήθηκες σε αυτά τα περιβάλλοντα χωρίς να χάσεις τη δική σου γυναικεία ταυτότητα και πώς σε αντιμετωπίζουν σήμερα οι άντρες μαθητές σου;

Στην αρχή ήταν δύσκολο, γιατί έπρεπε να αποδείξω πράγματα που για άλλους θεωρούνταν αυτονόητα.

Χριστίνα Τεξανού: «Δεν προσπάθησα ποτέ να αλλάξω για να ταιριάξω, ούτε να επιβληθώ με το ζόρι. Έμεινα συνεπής σε αυτό που είμαι, δουλεύοντας με πειθαρχία και σεβασμό».

Σήμερα, οι μαθητές μου, άντρες και γυναίκες, με σέβονται γιατί γνωρίζουν ότι δεν κάνω «εκπτώσεις». Είμαι δίκαιη, αυστηρή όταν χρειάζεται, αλλά πάντα παρούσα δίπλα τους. Αυτό είναι που εκτιμούν περισσότερο.

Γύρος 2ος

-Ο σύζυγός σου άνοιξε κλαμπ οπαδών για να σώσει τα παιδιά της γειτονιάς. Νιώθεις ότι το “Underground Fighting Texanou Team” είναι η συνέχεια εκείνης της υπόσχεσης; Τι θα ήθελες να ξέρουν τα παιδιά σου για τη διαδρομή που επέλεξες να ακολουθήσεις;

Η σχολή δεν είναι απλώς μια δουλειά για ‘μένα, είναι κομμάτι της ζωής μου. Έχει κόπο, πίεση και στιγμές που δοκιμάζεσαι, αλλά συνεχίζεις γιατί έχεις ευθύνη απέναντι σε ανθρώπους που σε εμπιστεύονται.

Ναι, αποτελεί συνέχεια μιας υπόσχεσης, όπως την είχε οραματιστεί ο σύζυγός μου. Προσπαθώ καθημερινά να κρατήσω ζωντανές τις αξίες και τις αρχές του, μεταφέροντάς τες στις επόμενες γενιές.

Στα παιδιά μου θα ήθελα να μείνει ότι, όσο δύσκολη κι αν είναι η διαδρομή, αξίζει να παλεύεις με αξιοπρέπεια και συνέπεια.

-Έχεις δηλώσει ότι η απώλεια του συζύγου σου σε άφησε μόνη με 2 μωρά και μια τεράστια εσωτερική ένταση. Ώσπου κάποιος σου πρότεινε την πυγμαχία. Θυμάσαι πώς ένιωσες μετά από εκείνες τις πρώτες μπουνιές; Τι ήταν αυτό που σε έκανε να πεις “εγώ με αυτό θα ασχοληθώ”.

Ήταν περισσότερο θέμα συγκυριών. Η απώλεια του συζύγου μου με συγκλόνισε, ένιωσα να χάνω τη γη κάτω από τα πόδια μου. Υπήρχε ένταση και βάρος, αλλά δεν είχα την πολυτέλεια να καταρρεύσω. Έπρεπε να σταθώ στα πόδια μου για εμένα και τα παιδιά μου.

Χριστίνα Τεξανού: «Η πυγμαχία ήταν κάτι οικείο λόγω της οπαδικής μου κουλτούρας και έγινε ο τρόπος να διοχετεύσω αυτή την ένταση, χωρίς να διαλυθώ. Κάπως έτσι, σχεδόν αθόρυβα, μετατράπηκε στον δρόμο μου».

Γύρος 3ος

-Πώς προσεγγίζεις ένα παιδί που μπορεί να έρθει στη σχολή σου με σφιγμένες γροθιές επειδή είναι θύμα bullying, αντιμετωπίζει προβλήματα στο σπίτι ή με παιδιά που μπορεί να φλερτάρουν με την παραβατικότητα;

Αυτά τα παιδιά κουβαλούν πάντα κάτι μέσα τους, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Από την πρώτη στιγμή θέτω σαφή όρια, αλλά παράλληλα τους δίνω χρόνο να καταλάβουν ότι εδώ δεν είναι δρόμος, είναι κάτι διαφορετικό.

Σταδιακά, προσπαθώ να τα «ξεκλειδώσω» με ειλικρίνεια, αποδοχή και ουσιαστικό ενδιαφέρον, ώστε να νιώσουν μέλη μιας ομάδας, μιας οικογένειας. Να καλύψουν κενά που ίσως κι εγώ κάποτε ένιωσα.

Χριστίνα Τεξανού: «Μόνο όταν έχεις έρθει αντιμέτωπος με το σκοτάδι, μπορείς πραγματικά να αναγνωρίσεις και να χτίσεις το φως μέσα σου».

-Πώς «ξεκλειδώνεις» γυναίκες που έχουν υποστεί κακοποίηση, βοηθώντας τες να βρουν τη δύναμη να αλλάξουν τη ζωή τους. Τι ήθελες να πεις σε θύματα κακοποίησης που νιώθουν ότι δεν έχουν τη δύναμη να αντιδράσουν;

Δεν «ξεκλειδώνεις» κανέναν άνθρωπο, ο καθένας ανοίγει μόνος του, όταν νιώσει πραγματική ασφάλεια. Ο δικός μου ρόλος είναι να στέκομαι δίπλα τους σταθερά, με συνέπεια και χωρίς περιττά λόγια, δίνοντάς τους τον χρόνο και τον χώρο που χρειάζονται για να ξαναβρούν τον εαυτό τους. Αυτό που θέλω να τους θυμίζω είναι να μην ξεχνούν ποτέ την αξία τους, όσο κι αν κάποιος προσπάθησε να τους την αφαιρέσει.

Χριστίνα Τεξανού: «Στο τέλος της ημέρας το πιο σημαντικό είναι να σταθείς απέναντι σε αυτό που σε πονάει, να το παλέψεις και να το κλείσεις οριστικά».

Γι’ αυτό και το σύνθημά μας στο Underground Fighting Club είναι: Face it – Fight it – Finish it.

-Στη σχολή σου στα Πετράλωνα λες ότι “δεν βλέπεις πορτοφόλια, αλλά ανθρώπους”. Πώς καταφέρνεις να χωρέσεις μέσα στον ίδιο χώρο διάσημους, παιδιά από φτωχογειτονιές και γυναίκες που έχουν υποστεί βία, δημιουργώντας ένα καταφύγιο;

Προσωπικά, δεν πιστεύω σε διαχωρισμούς όπως «άσημοι» και «διάσημοι». Υπάρχουν μόνο άνθρωποι, ο καθένας με τα βιώματά του, τις εμπειρίες του, τις δυσκολίες και τις ιδιαιτερότητές του. Μέσα στη σχολή δεν έχουν σημασία τα ονόματα, ούτε το ποιος είσαι ή τι έχεις. Αυτό που μετράει είναι πώς στέκεσαι και τι είσαι διατεθειμένος να δουλέψεις μέσα σου.

Ένας χώρος γίνεται πραγματικό καταφύγιο όταν βασίζεται στην ισότητα, την αλληλεγγύη και την αποδοχή. Έχω δει ανθρώπους εντελώς διαφορετικούς να στέκονται δίπλα-δίπλα και να καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον χωρίς πολλά λόγια. Γιατί εκείνη τη στιγμή δεν τους ενώνει το παρελθόν ή η ταυτότητά τους, αλλά η κοινή προσπάθεια.

-Είναι αλήθεια ότι ζητάς από τους μαθητές σου να έχουν καλούς βαθμούς στο σχολείο για να συνεχίσουν την προπόνηση; Γιατί θεωρείς ότι η πνευματική ανάπτυξη ενός αθλητή είναι πιο κρίσιμη από την ικανότητά του να δίνει ένα καλό direct;

Ναι, είναι κάτι που το επιδιώκω συνειδητά.

Χριστίνα Τεξανού: «Για μένα ο αθλητισμός δεν αφορά μόνο το σώμα, αλλά και το μυαλό. Το ένα δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς το άλλο. Το “νους υγιής εν σώματι υγιεί” δεν είναι απλώς μια φράση, είναι στάση ζωής».

Ένα καλό ντιρέκτ μπορεί να το μάθει κανείς μέσα από την προπόνηση. Το να σκέφτεσαι σωστά, όμως, να έχεις κρίση, πειθαρχία και μέτρο, είναι κάτι που σε συνοδεύει σε όλη σου τη ζωή. Δεν θέλω παιδιά που να μαθαίνουν απλώς να χτυπούν. Θέλω να μάθουν πότε να απομακρύνονται, πότε να παίρνουν υπεύθυνες αποφάσεις. Γιατί αυτά δεν τα δίνει η δύναμη, τα καλλιεργεί το μυαλό.

Τελευταίος γύρος

-Αν ο αθλητισμός είναι μια γλώσσα που μπορεί να φέρει την ειρήνη, ποιο είναι το μεγαλύτερο στοίχημα που θέλεις να κερδίσεις ως προπονήτρια και ως άνθρωπος στα χρόνια που έρχονται; 

Το μεγαλύτερο στοίχημα για μένα δεν είναι να αναδείξω πρωταθλητές, αλλά ανθρώπους που ξέρουν πώς να στέκονται στη ζωή. Αν κάποιος φύγει από εδώ πιο ήρεμος απ’ ό,τι μπήκε, αν μάθει να ελέγχει τον εαυτό του, να σέβεται και να σκέφτεται πριν πράξει, τότε αυτό έχει πραγματική αξία.

Χριστίνα Τεξανού: «Ο στόχος μου είναι να δείξω ότι η δύναμη δεν είναι επίδειξη, είναι ευθύνη. Κι αυτή ακριβώς η κατανόηση είναι που δίνει ουσιαστικό περιεχόμενο στην έννοια της ειρήνης στον αθλητισμό».

-Τι είναι αυτό που σε κάνει να κλείνεις την πόρτα της σχολής το βράδυ και να λες «σήμερα ήταν μια καλή μέρα»;

Οι πιο δυνατές στιγμές για μένα είναι απλές: όταν ένα παιδί έρχεται να με αγκαλιάσει και να μου πει «καληνύχτα» φεύγοντας από τη σχολή. Όταν βλέπω κάποιον να καταφέρνει να σταθεί στα πόδια του, να βρίσκει δύναμη εκεί που πριν φοβόταν ακόμη και να προσπαθήσει.

Αυτό δεν αφορά εμένα προσωπικά, αφορά το αποτύπωμα που αφήνεις στους ανθρώπους γύρω σου. Αν μπορώ να τους κάνω να νιώθουν λίγο πιο δυνατοί, λίγο πιο ήρεμοι, λίγο πιο χαμογελαστοί, τότε ξέρω ότι η μέρα μου ήταν μία καλή μέρα.