Στο συγκλονιστικό show του Matières Fécales, η ελίτ αποδομείται και τα BDSM παπούτσια γίνονται σύμβολο εξουσίας.
- 5 ΜΑΡ 2026
Τις τελευταίες 3 σεζόν, στο πρόγραμμα της Εβδομάδας Μόδας στο Παρίσι, υπάρχει ένα show που όλοι οι λάτρεις και insiders της μόδας, ανυπομονούμε να δούμε: αυτό του Matières Fécales, το brand που ίδρυσαν οι Hannah Rose Dalton και Steven Raj Bhaskaran. Το ζευγάρι και σχεδιαστικό δίδυμο, που πριν από μία 10ετία είχε ήδη τραβήξει το κοινό του κόσμου στα social media, με το όνομα Fecal Matter, με τα προσθετικά κέρατα, τους μαύρους φακούς επαφής και την alienesque αισθητική του, έχει μετατρέψει την υψηλή grotesque αισθητική του (τα προεόρτια του Alexander McQueen), σε έναν πολυτελή οίκο με ξεκάθαρη, θεατρική ταυτότητα.
Οι παρουσιάσεις του Matières Fécales, όπως και αυτές του McQueen και του John Galliano από τους οποίους εμπνέονται πολύ για τα shows τους, δεν είναι απλές επιδείξεις ρούχων. Είναι περφόρμανς με κάθαρση, όπου κάθε look λειτουργεί ως ένα κοστούμι με ένα ευρύτερο, συχνά «προκλητικό» avant-garde αφήγημα, χρησιμοποιώντας εικόνες που αποδομούν τα στερεοτυπικά πρότυπα ομορφιάς. Αυτό επιβεβαιώνει και η νέα συλλογή του οίκου Matières Fécales, που μας υπενθυμίζει την «ασχήμια» του καπιταλισμού και τη δύναμη που συγκεντρώνουν οι λίγοι σε βάρος των πολλών.
Μάσκες από δολάρια και παπούτσια για τους/ις λάτρεις του S&M στο show του οίκου Matières Fécales
Στο επιβλητικό Palais Brongniart, το πρώην χρηματιστήριο επί Ναπολέοντα, ο οίκος Matières Fécales παρουσίασε τη Fall 2026 συλλογή του, με τίτλο The One Percent. Η επιλογή του χώρου δεν ήταν τυχαία. Έπαιξε βασικό μέρος στο storytelling, που είχε ένα ξεκάθαρο σατιρικό POV πάνω στην ελίτ του «βρώμικου πλούτου». Σύμφωνα με μελέτη της Oxfam, το 1% του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει σχεδόν τον μισό παγκόσμιο πλούτο, μια ανισορροπία που αποτέλεσε την έμπνευση για τη συλλογή.
«Η εξουσία μάς αφορά όλους», αναφέρουν οι Dalton και Bhaskaran. «Είτε διαφθείρεται από όσους μας κυβερνούν είτε μας λείπει, όλοι έχουμε μια σχέση μαζί της». Αυτό επηρέασε την ροή του show, με τα looks που περπάτησαν στην πασαρέλα να παρουσιάζονται ως αρχέτυπα που εξέταζαν αυτή τη σχέση: μοντέλα με «αυστηρά» δερμάτινα σύνολα και ladylike πανωφόρια, φορούσαν γάντια λερωμένα με αίμα και δερμάτινα opera gloves που έβγαζαν κάτι το βίαιο σχεδόν. Μάσκες από χαρτονομίσματα που κάλυπταν τα μάτια τοποθετήθηκαν στο πρόσωπο και συνοδεύτηκαν με hoodies που είχαν τυπωμένα πάνω τους τη φράση «Αγαπώ την εξουσία». Ταυτόχρονα, ένα κολιέ από μαργαριτάρια φορέθηκε στο στόμα, σαν BDSM αξεσουάρ, υπονοώντας την απληστία που έχει κυριεύσει το ανθρώπινο ον.
Το πρότυπο της «καλής» οικογένειας είχε κι αυτό κυρίαρχο ρόλο στη συλλογή και αποδόθηκε μέσα από διαχρονικές σιλουέτες στη μόδα, όπως το κλασικό κοστούμι Chanel, που όμως εδώ, δεν εκπροσώπησε απαραίτητα τη χλιδή, αλλά την παρακμή της υψηλής κοινωνίας.
Ιδιαίτερη μνεία αξίζουν τα παπούτσια, που και γι’ αυτή τη συλλογή, οι Matières Fécales συνεργάστηκαν με τον Christian Louboutin. Αν στην προηγούμενη συλλογή κυριάρχησαν οι μαύρες μπότες με την sculptural καμπύλη και signature κόκκινη σόλα, αυτή τη φορά τα σχέδια θυμίζουν τα προσθετικά ποδιών που φορούσαν οι σχεδιαστές, όταν πρωτοεμφανίστηκαν στο προσκήνιο της μόδας. Τα γλυπτικά σχέδια sans τακούνι δε, (που δυσκόλεψαν αρκετά το περπάτημα των μοντέλων και των υπόλοιπων προσωπικοτήτων που περπάτησαν στην πασαρέλα, όπως την Daphne Guinness που έπεσε στην πασαρέλα), ήταν ξεκάθαρο homage στα εμβληματικά Armadillo shoes του Alexander McQueen. Μόνο που εδώ, οι σχεδιαστές εξέλιξαν κι άλλο το design, προκαλώντας σχεδόν ταραχή βλέποντάς τα.
Σε έναν κόσμο που διοικείται από το «1%», ένα τακούνι που γίνεται «ένα» με το σώμα λειτουργεί ως ένα καυστικό σχόλιο πάνω στην εμμονή με το χρήμα και με την τελειοποίηση της εικόνας. Στην περίπτωση των Matières Fécales, η μόδα δεν είναι απλώς ένδυμα, αλλά ένα πολιτικοκοινωνικό μέσο με υψηλή αισθητική ακρίβεια.
