Jacquemus: Το φόρεμα με το εκτεθειμένο στήθος αλά Paloma Picasso και μια “meh” συλλογή-ωδή στα 80s

Και αυτό, από μόνο του, είναι ευφυές. Ο τρόπος με τον οποίο ο Jacquemus χειρίζεται την παρουσίαση των συλλογών του, αλλά και οι ιδιαίτερα επιτυχημένες καμπάνιες του, αξίζει να μελετηθεί και να διδάσκεται.

Ωστόσο, όταν εστιάζουμε στα ρούχα per se, εκεί είναι που ο Jacquemus φαίνεται να «χωλαίνει», τουλάχιστον τα τελευταία χρόνια. Εκεί εντοπίζω μια έλλειψη ξεκάθαρης ταυτότητας. Παρότι υπάρχουν αναγνωρίσιμα στοιχεία που καθιστούν τις δημιουργίες του αναμφισβήτητα “Jacquemus”, η συνοχή δεν είναι αρκετή ώστε να διαμορφώνεται μια σαφής και σταθερή αισθητική.

Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με το ότι οι πρόσφατες συλλογές του μοιάζουν να αντλούν έμπνευση από τις δημιουργίες εμβληματικών σχεδιαστών (βλ. Dior, Schiaparelli), με οδηγεί προσωπικά στο ερώτημα: είναι ο Simon Porte Jacquemus ένας σπουδαίος σχεδιαστής ή μήπως ένας εξαιρετικά ευφυής επιχειρηματίας με άριστη αίσθηση storytelling;

Η νέα του συλλογή για τη σεζόν Fall 2026, που παρουσίασε στο Musée Picasso στο Παρίσι, είχε αναμφίβολα δυνατές στιγμές. Παρ’ όλα αυτά, θεωρώ πως είχε χώρο για εξέλιξη.

Le Palmier: Η νέα συλλογή Jacquemus είχε καλές στιγμές, αλλά ήταν αρκετές για να μας «κρατήσουν»;

Ο Jacquemus για τη Fall/Winter 2026 συλλογή του, Le Palmier, επιστρέφει στο Musée Picasso μετά την παρουσίαση της La Bomba συλλογής που πραγματοποίησε στο μουσείο το 2018.

Μέσα σε ένα χώρο γεμάτο τέχνη, ο σχεδιαστής άντλησε έμπνευση από τα έργα εμβληματικών καλλιτεχνών που καθόρισαν τις τέχνες και, εν μέρει, και τη μόδα. Με ξεκάθαρες αναφορές από τη μόδα του ‘80, η συλλογή είχε τον γνωστό ανάλαφρο χαρακτήρα που έχουν πάντα οι συλλογές του, που αντιστέκεται στην συνηθισμένη αυστηρότητα που έχουν οι επιδείξεις μόδας.

Εκεί όμως που η συλλογή στερεί, είναι η έλλειψη ξεκάθαρων αναφορών. Σύμφωνα με τον σχεδιαστή, τα ρούχα λειτουργούν ως ένας διάλογος ανάμεσα στη δουλειά του Simon Porte Jacquemus στα πρώτα του χρόνια ως designer στο Παρίσι, αλλά και το «palm-tree ponytail» της κόρης του. Αυτός ο συνδυασμός είναι κάπως παράδοξος, ειδικά αν δει κανείς τα ρούχα των οποίων οι γεωμετρικές σιλουέτες που εμπνέονται από τα 50s, «μπλέχτηκαν» με την «υπερβολή» της μόδας των 80s.

Οι γεωμετρικές σιλουέτες κυριάρχησαν, με τους τονισμένους, «φουσκωτούς» ώμους και τονισμένες μέσες (η σιλουέτα αυτή είναι γνωστή και ως tulip), προσφέροντας μια ξεκάθαρη, φρέσκια αισθητική στη μόδα του ‘80.

Τα 80s κυριάρχησαν και στις φούστες αλλά και σε πολλά από τα ημιδιάφανα φορέματα που γιορτάζουν το γυναικείο σώμα, καθώς και τις γυναίκες με καμπύλες που ο Jacquemus προσπαθεί να συμπεριλαμβάνει στα shows του, με μοντέλα όπως την Devyn Garcia. Εμβληματικά στοιχεία του οίκου, όπως οι ρίγες και τα πουά, επανασυστήνονται με κωμικό τρόπο μέσα από oversized βούλες αλλά και πολύχρωμα polka dots που εμπνέονται από πίνακες του Damien Hirst.

 

Υπήρχε μια γενικότερη θεατρικότητα στη συλλογή, μέσα από τις υπερβολικές σιλουέτες και τα εντυπωσιακά παλτό, όπως ένα κόκκινο curved cape coat που συνοδεύτηκε από ένα two-toned καπέλο. Κάποια 80s κοστούμια, περιελάμβαναν φτερά στο τελείωμά τους, ενώ στα ανδρικά looks, είδαμε ασπρόμαυρα Pierrot καπέλα, που εμπνέονται από πορτραίτα του Picasso, να συνοδεύονται από τσάντες σε σχήμα μουτόν που εμπνέονται από τα εμβληματικά έπιπλα του καλλιτέχνη François-Xavier Lalanne.

Πολλά από τα ρούχα της συλλογής δε, ήταν αρκετά καλοφτιαγμένα, αν και άλλα, κατά τη γνώμη μου, χρειάζονταν λίγη παραπάνω δουλειά -τουλάχιστον στην εφαρμογή. Κάποια κομμάτια είχαν εξαιρετική κατασκευή, μιας και ο Jacquemus συνεργάστηκε με μερικά εμβληματικά γαλλικά ατελιέ, όπως το Maison Février και Maison Lemarié για τη δημιουργία τους. Περίτεχνα καπέλα-δίσκοι και σύνολα με στρουθοκαμήλου και ιδιαίτερα κεντήματα φασιανού, δείχνουν τη δεξιοτεχνία κάποιων συνόλων.

Κάποια πανωφόρια δε, φτιαγμένα με την τεχνική intarsia (ένα είδος πλεξίματος), γιόρτασαν τη δημιουργικότητα αυτής της συλλογής και «τίμησαν» το σύμπαν στο οποίο μας βάζει πάντα ο Jacquemus.

Αυτό επιβεβαιώθηκε και με το τελευταίο look της συλλογής, εμπνευσμένο από μια φωτογραφία της Paloma Picasso που τράβηξε ο Helmut Newton το 1973: ένα μαύρο φόρεμα με τιράντες, το οποίο καλύπτει το ένα στήθος και αφήνει το άλλο εκτεθειμένο, όπως ακριβώς και στη φωτογραφία, όπου το μοντέλο καλύπτει το γυμνό σημείο κρατώντας ένα ποτήρι. Παρ’ όλα αυτά, δυσκολεύομαι να κατανοήσω πώς αυτή η αναφορά συνδέεται ουσιαστικά με τις υπόλοιπες της συλλογής.

Αυτό με οδηγεί στο ερώτημα κατά πόσο η συλλογή, ως σύνολο, είχε ξεκάθαρο νόημα. Δεν υπήρχε συνοχή, ούτε στη ροή του show ούτε στα ίδια τα ρούχα. Οι αναφορές ήταν διάσπαρτες και, για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, δεν κατάλαβα τη σύνδεση με τον χώρο όπου πραγματοποιήθηκε η παρουσίαση. Επιπλέον, ορισμένα κομμάτια είχαν απλά κακή εφαρμογή.

Αν και εκτιμώ την παιδικότητα που συχνά έχουν οι συλλογές του Jacquemus, αυτή τη φορά, η απουσία ξεκάθαρου ύφους και η αδύναμη σχεδιαστική κατεύθυνση υπερίσχυσαν.

Πιστεύω ότι, όσο ο οίκος Jacquemus συνεχίζει να «μεγαλώνει» (υπάρχει ένα πλάνο να ανοίξει κάποιες μπουτίκ σε όλο τον κόσμο, όπου για να το καταφέρει αυτό έχει λάβει οικονομική ενίσχυση από εξωτερικούς επενδυτές), αυτό θα έχει αναπόφευκτες επιπτώσεις στις δημιουργίες του, αλλά και στις τιμές των προϊόντων του. Τιμές που κάποτε ήταν πιο προσβάσιμες σε ένα ευρύτερο κοινό, ενώ πλέον δεν είναι.