Η πρώτη couture συλλογή του Jonathan Anderson για τον οίκο Dior είναι homage στην κληρονομιά του οίκου

Σε αυτή τη συλλογή, ο χώρος του show ήταν στολισμένος με φρέσκα λουλούδια (ο Dior είχε ιδιαίτερη αγάπη στα φυτά και τα λουλούδια και διατηρούσε τον δικό του κήπο στο σπίτι του) και τα ρούχα -πολλά από αυτά στολισμένα με πανέμορφα απλικέ λουλουδιών- είχαν την σωστή δόση ρομαντισμού, δυναμισμού και θηλυκότητας, έτσι όπως τουλάχιστον αυτή εκπροσωπούνταν πάντα από τον οίκο Dior. Από το πρώτο κιόλας look της πρώτης couture συλλογής του Jonathan Anderson για τον οίκο Dior, καταλαβαίνει κανείς τη σύνδεση του σχεδιαστή με την κληρονομιά που άφησε ο Simons, αλλά και με όλους τους σημαντικούς δημιουργούς που έχουν περάσει από τον οίκο και τον καθόρισαν.

Μια couture συλλογή που έμοιαζε περισσότερο με homage στην κληρονομιά του ιστορικού brand που αναμείχθηκε έξυπνα με την προσωπική του αισθητική ως σχεδιαστή, γιορτάζοντας ταυτόχρονα την τέχνη της υψηλής ραπτικής -μια τέχνη που είναι απαραίτητο να συνεχίζεται στην εποχή της υπερκατανάλωσης και της παραγωγής «γρήγορων» και «εύκολων» ρούχων.

Ο Jonathan Anderson λοιπόν, για την πρώτη του couture συλλογή Dior για την σεζόν Spring 2026, πειραματίζεται με το ένδυμα μέσα από ιδιαίτερες τεχνικές, δοκιμάζει νέες σιλουέτες και παραδίδει τελικά ρούχα που δεν είναι μόνο όμορφα, αλλά εξάπτουν και την περιέργεια.

Τα λουλούδια σε πρώτο πλάνο, οι αναφορές στην κληρονομιά Dior και η καθοριστική συνάντηση του Jonathan Anderson με τον John Galliano

Η πρώτη couture συλλογή του Jonathan Anderson για τον οίκο Dior για τη σεζόν Spring 2026, που παρουσίασε στο Musée Rodin, μοιάζει σαν να συνεχίζει το έργο του Raf Simons. Συνδυάζοντας την τέχνη του χειροποίητου ενδύματος με μια σύγχρονη προσέγγιση, η συλλογή ήταν φρέσκια και μοντέρνα -όπως ήταν και οι συλλογές του Simons για τον οίκο.

Αν και υπάρχει μια τάση προς πειραματισμό (κάτι για το οποίο ο Anderson είναι γνωστός) η συλλογή είναι πολύ πιο συγκροτημένη από όσες έχουμε δει ως τώρα από εκείνον για τον γαλλικό brand.

Υπάρχει μια ξεκάθαρη προσέγγιση προς μια πιο κομψή, ladylike, αισθητική η οποία όμως δεν είναι καθόλου επιτηδευμένη και απόλυτα ουσιαστική. Κάθε κόψιμο, κάθε γραμμή, κάθε κέντημα, κάθε διαφάνεια και πλέξη έχει λόγο «ύπαρξης», με τους εντυπωσιακούς και δραματικούς όγκους στις σιλουέτες να απογειώνουν το φαντασιακό στοιχείο στο οποίο μάς έβαλε ο σχεδιαστής σε αυτό το show.

Η συλλογή είναι σαν ένα «παιχνίδι αναζήτησης» όλων των αναφορών που έχει χρησιμοποιήσει ο Jonathan Anderson από την πλούσια κληρονομιά του οίκου Dior. Εμπνέεται από την αγάπη του Christian Dior για την Belle Époque, η οποία όμως παρουσιάζεται μέσα από μια πολύ πιο σύγχρονη ματιά μέσα από τα ίδια τα ρούχα, όπως τα σατέν tuxedo jackets αλλά και τις ασύμμετρες ογκώδεις σιλουέτες όπως και τα γούνινα στράπλες κομμάτια που φορέθηκαν σαν tops, με τις κομψές μακριές flowy φούστες.

Παρ’ όλα αυτά, η πρώτη αίσθηση που βγάζει αυτή η συλλογή είναι οι όχι-και-τόσο-κυριολεκτικές αναφορές στη δουλειά του Raf Simons για τον οίκο Dior.

Από την ατμόσφαιρα που είχε όλη η συλλογή, την ανεπιτήδευτη κομψότητα που παρουσιάστηκε μέσα από τις καθαρές γραμμές των ρούχων αλλά και τα αψεγάδιαστα tailored κομμάτια, όπως τα εντυπωσιακά μάλλινα παλτό (άλλοτε σε ίσια γραμμή και άλλοτε σε ντραπέ, oversized εκδοχές), έμοιαζε να διατηρήθηκε μια «γλώσσα» που επικοινωνεί το παλιό με το σύγχρονο και που δίνει έμφαση στο συναίσθημα μέσα από μια διακριτική θεατρικότητα.

Αυτή η θεατρικότητα πάντως δεν είναι καθόλου τυχαία, κατά τη γνώμη μου. Αποτελεί το βασικό χαρακτηριστικό της αισθητικής του John Galliano, ενός από τους πιο εμβληματικούς σχεδιαστές μόδας που είχε τεράστια συμβολή στην κληρονομιά του οίκου Dior, ο οποίος επηρέασε και ολόκληρη τη συλλογή.

Οι αναφορές στη δουλειά του σε αυτή τη συλλογή ήταν ξεκάθαρες. Η εμμονή του Galliano με την chinoiserie όπως την είχε εκφράσει μέσω της Dior Spring 1997 couture συλλογής του, έκανε την εμφάνισή της και στη συλλογή του Anderson μέσα από την χρήση του σατέν αλλά και την τεχνική του ντραπέ στα εκπληκτικά ασύμμετρα φορέματα που είχαν το σχήμα φύλλων.

Φυσικά, ο ρόλος του Galliano ήταν και συμβολικός στη συλλογή και μιας και ο εμβληματικός σχεδιαστής επισκέφθηκε τον Anderson πριν 1 χρόνο (λίγο αφού ανακοινώθηκε η νέα του θέση ως καλλιτεχνικός σχεδιαστής του οίκου Dior). Κατά την επίσκεψή του, ο Galliano δώρισε στον Anderson ένα κουτί με 2 μικρές ανθοδέσμες από κυκλάμινα δεμένες με μαύρες μεταξωτές κορδέλες, καθώς και μια σακούλα γεμάτη με γλυκά για την ομάδα του ατελιέ.

Αυτή η «παράδοση της σκυτάλης», ήταν μια άκρως συμβολική κίνηση την οποία ο Anderson δεν προσπέρασε. Τα λουλούδια αυτά ήταν που αποτέλεσαν βασική αναφορά για την πρόσκληση του show αλλά και τη συλλογή. Πανέμορφα ροζ κυκλάμινα με μαύρες μεταξωτές κορδέλες εμφανίστηκαν ως σκουλαρίκια αλλά και σε πολλά από τα παπούτσια που είδαμε στην πασαρέλα.

Τα λουλούδια, που πρωταγωνίστησαν σε όλη την couture συλλογή, λειτούργησαν ως αντανάκλαση της γυναίκας Dior: μια ύπαρξη δυναμική και ανθεκτική, αλλά ταυτόχρονα ευάλωτη, που επαναδιεκδικεί με περηφάνια την ευαλωτότητα ως αρετή και στοιχείο που την καθιστά βαθιά πολύπλευρη, όχι αδυναμία.

Τα λουλούδια, λοιπόν, είναι κάτι παραπάνω από ένα διακοσμητικό στοιχείο, αλλά περισσότερο μια «συναισθηματική άγκυρα» που συνδέει το παλιό με το καινούργιο (την κληρονομιά του οίκου Dior με το παρόν), γεφυρώντας με ανάλαφρο τρόπο την ιστορία του οίκου Dior με το νέο κεφάλαιο στο οποίο έχει εισέλθει με τον Jonathan Anderson στο τιμόνι.

Η γυναίκα Dior δεν είναι εύθραυστη αλλά «ήρεμα δυναμική», συγκροτημένη και σίγουρη για τον εαυτό της.

«Όταν αντιγράφεις τη φύση, πάντα μαθαίνεις κάτι», αναφέρει ο σχεδιαστής στις σημειώσεις του για την πρώτη, πετυχημένη, couture συλλογή του για τον οίκο Dior.