Ολυμπία Κρασαγάκη: «Πάντα κάπου υπάρχει ένα φως, ακόμα και στον καρκίνο»
- 10 ΦΕΒ 2026
Στο σημερινό επεισόδιο του Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια, φιλοξενούμε μια γυναίκα που δεν έμαθε απλώς να μετατρέπει τις πιο δύσκολες δοκιμασίες σε δύναμη, αλλά να τις φωτίζει με τρόπο που εμπνέει και τους γύρω της. Η Ολυμπία Κρασαγάκη, καταξιωμένη φωτογράφος με πολυετή πορεία και βαθιά καλλιτεχνική ματιά, μάς μίλησε πρόσφατα, ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας κατά του Καρκίνου για τη δική της μάχη με τον καρκίνο του μαστού, σε μια συζήτηση γεμάτη ειλικρίνεια, ευαισθησία και ουσιαστική αισιοδοξία.
Με λόγο γαλήνιο αλλά ταυτόχρονα διεισδυτικό, η Ολυμπία Κρασαγάκη περιγράφει τη στιγμή της διάγνωσης ως μια από εκείνες τις σιωπές που μοιάζουν να παγώνουν τον χρόνο. Όμως πολύ γρήγορα, όπως λέει, κατάλαβε ότι δεν ήθελε να επιτρέψει στον φόβο να γίνει ο πρωταγωνιστής της ιστορίας της. Επέλεξε να σταθεί απέναντι στην ασθένεια με καθαρό βλέμμα και θάρρος, όχι επειδή δεν φοβήθηκε, αλλά επειδή αρνήθηκε να αφήσει τον φόβο να καθορίσει τη ζωή της.
Η φωτογραφία, άλλωστε, ήταν πάντα ο τρόπος της να κατανοεί τον κόσμο. Μέσα από τον φακό της είχε μάθει να αναζητά το φως ακόμη και στις πιο απρόσμενες γωνίες· αυτή τη φορά όμως κλήθηκε να το ανακαλύψει μέσα της. Κατά τη διάρκεια των θεραπειών, μιλά για μια βαθιά εσωτερική μετατόπιση: άρχισε να βλέπει τον χρόνο διαφορετικά, να δίνει αξία στις μικρές στιγμές, να αναγνωρίζει τη δύναμη της φροντίδας και της ανθρώπινης σύνδεσης.
Δεν ωραιοποιεί τη διαδρομή. Αναφέρεται ανοιχτά στις δύσκολες μέρες, στην κούραση, στην ευαλωτότητα. Ταυτόχρονα όμως μιλά για μια νέα σχέση με τον εαυτό της, πιο τρυφερή, πιο υπομονετική, πιο αληθινή.
«Πάντα υπάρχει ένα φως, μια χαρά, ένα χαμόγελο».
Σήμερα, κοιτάζοντας πίσω, δεν βλέπει μόνο μια μάχη που δόθηκε. Βλέπει μια βαθιά μεταμόρφωση. Ο καρκίνος δεν της πήρε το φως, αντίθετα, την έκανε να το αναγνωρίσει πιο καθαρά και να το μοιράζεται πιο γενναιόδωρα. Έμαθε να επιβραδύνει, να ακούει περισσότερο, να αγαπά χωρίς αναβολές.
Η Ολυμπία Κρασαγάκη μάς θυμίζει ότι η δύναμη δεν βρίσκεται στην απουσία φόβου, αλλά στην απόφαση να προχωράς μαζί του. Και πως ακόμη και στις πιο σκοτεινές περιόδους, υπάρχει πάντα μια χαραμάδα φωτός, αρκεί να επιτρέψεις στον εαυτό σου να τη δει.
