Συμπεθέρα, αν δεν είσαι με την Ιωάννα Τούνη είσαι με τους κακοποιητές της
- 30 ΜΑΡ 2026
Αν αυτή τη στιγμή, διαβάζοντας για τη δίκη της Ιωάννας Τούνη, η πρώτη σου σκέψη είναι «ναι, αλλά κι αυτή…», αν ψάχνεις ελαφρυντικά στο αλκοόλ, στα ρούχα της ή στην τωρινή της επιτυχία, τότε κλείσε το tab. Αυτό το κείμενο δεν είναι για σένα. Αυτό το κείμενο είναι για την Ιωάννα που εδώ και 9 χρόνια παλεύει, ενώ η κοινωνία και η δικαιοσύνη την κοιτάζουν με το μικροσκόπιο μιας υποκριτικής ηθικολογίας. 9 χρόνια. Σκέψου το λίγο. 9 χρόνια από τη ζωή σου, από τα 23 μέχρι τα 32, να κουβαλάς ένα τραύμα χωρίς να μπορείς να κάνεις πρακτικά κάτι για αυτό. Είσαι απέναντι σε μια συνεχή διαπόμπευση και σε μια δικαιοσύνη που κινείται με ρυθμούς χελώνας. Μια δικαιοσύνη που μοιάζει να περιμένει να κουραστείς, να σωπάσεις ή ακόμα χειρότερα να πάψεις να ασχολείσαι.
Η υπόθεση της Ιωάννας Τούνη, που επέστρεψε στις 27 Μαρτίου 2026 στις δικαστικές αίθουσες της Θεσσαλονίκης, δεν είναι απλώς άλλη μια δίκη για revenge porn. Είναι ένα καλό crash test της κοινωνίας μας και ενός συστήματος που, ενώ ευαγγελίζεται την προστασία των θυμάτων, στην πράξη τα στήνει στον τοίχο και τα πυροβολεί με επαναλαμβανόμενα replay.
Η Ιωάννα Τούνη, 1 revenge porn και 8 «βιασμοί» αξιοπρέπειας
Στη δικαστική αίθουσα του Εφετείου, κεκλεισμένων των θυρών, το επίμαχο βίντεο προβλήθηκε 8 φορές. 8. Λόγω «τεχνικών προβλημάτων» και της «ανάγκης λεπτομερούς εξέτασης».
Αλήθεια τώρα; Σε ποιον αιώνα ζούμε; Πόσες φορές πρέπει μια γυναίκα να δει τον εαυτό της σε κατάσταση οξείας μέθης να γίνεται αντικείμενο εκμετάλλευσης από «κολλητούς» που γελούσαν στην κάμερα, για να πεισθεί ένα δικαστήριο για το αυτονόητο;
Αυτό δεν είναι απονομή δικαιοσύνης. Είναι δευτερογενής θυματοποίηση με σφραγίδα κράτους.
Είναι ένας θεσμικός επανατραυματισμός που αναγκάζει το θύμα να ξαναζεί τη φρίκη, τη ντροπή και την έκθεση μπροστά σε δικαστές, δικηγόρους και το πιο χυδαίο μπροστά στους ίδιους τους κατηγορούμενους που την κοιτούν στα μάτια.
Το «δικαστήριο» των social media
Θα σου φρεσκάρω λίγο τη μνήμη για το πώς ξεκίνησε όλο αυτό το 2020. Τα Μέσα το ονόμαζαν «ροζ βίντεο». Δεν υπάρχει τίποτα «ροζ» στην έμφυλη βία με βάση την εικόνα. Δεν υπάρχει τίποτα αισθησιακό σε μια λήψη χωρίς συναίνεση. Είναι ψηφιακός βιασμός. Τελεία.
Όμως, το σύστημα δεν είναι μόνο η δικαστική έδρα. Είναι και το «δικαστήριο» των social media. Εκεί όπου η Ιωάννα Τούνη και κάθε Τούνη αντιμετωπίζεται με το κλασικό, εμετικό victim blaming. «Ήθελε και τα έπαθε», «γιατί ήπιε;», «από αυτό έγινε γνωστή». Η χυδαιότητα των σχολίων, όχι μόνο αλλά κυρίως από άνδρες που νιώθουν την ανάγκη να ελέγξουν τη γυναικεία σεξουαλικότητα, είναι το πραγματικό πρόσωπο της πατριαρχίας το 2026.
Αναρωτιέται η Ιωάννα Τούνη σε σχετική ανάρτησή της: «Πρέπει να οδηγηθούν σε απομόνωση και αυτοχειρία για να αποδείξουν ότι όντως κακοποιήθηκαν;». Και η απάντηση της κοινωνίας, δυστυχώς, συχνά είναι «ναι». Γιατί αν η γυναίκα δεν είναι «σπασμένη», αν τολμά να δουλεύει, να βγάζει χρήματα, να είναι όμορφη και να στέκεται όρθια, τότε στα μάτια του όχλου δεν είναι θύμα. Είναι «πόρνη». Αν όμως γινόταν μια άλλη Λίνα Κοεμτζή, που δεν άντεξε τον εκβιασμό και πήδηξε στο κενό, τότε ίσως ίσως να της χαρίζαμε ένα δάκρυ συμπόνιας. Και αναρωτιέμαι;
Πρέπει να δώσουν τέλος στη ζωή τους τα θύματα revenge porn για να τα πιστέψουμε; Απαιτούμε να είναι δυστυχισμένα για να τα συγχωρήσουμε;
Η ασπίδα αλληλεγγύης και η «ιερή» ανωνυμία των θυτών
Είναι παρήγορο που υπάρχουν φωνές όπως του Μάνου Καμαράκη, που λειτουργούν ως ασπίδα απέναντι στον οχετό του διαδικτύου. Αλλά η αλληλεγγύη δεν αρκεί αν δεν αλλάξει ο νόμος και η πρακτική.
Γιατί προστατεύονται τα ονόματα των κατηγορουμένων; Γιατί 9 χρόνια μετά, η Ιωάννα Τούνη και η κάθε Τούνη κινδυνεύει με μηνύσεις αν πει ποιοι της κατέστρεψαν τη ζωή, ενώ οι ίδιοι κυκλοφορούν ανάμεσά μας «καθαροί»;
Γιατί η δικαιοσύνη εξαντλεί την αυστηρότητά της στο να εξετάζει 8 φορές ένα βίντεο revenge porn μέσα σε δικαστική αίθουσα και όχι στο να βάλει τέλος σε μια υπόθεση που σέρνεται 9 χρόνια τώρα;
Η Ιωάννα Τούνη σήμερα είναι 32. Δεν είναι το κοριτσάκι των 23. Είναι μια γυναίκα που επέλεξε να μην γίνει η σκιά του τραύματός της. Αλλά το ότι η Ιωάννα Τούνη «αντέχει» δεν δίνει σε κανέναν το δικαίωμα να την χτυπάει. Το ότι «πέτυχε» δεν ακυρώνει το γεγονός ότι κακοποιήθηκε.
Με κάθε Τούνη
Σε λίγες μέρες, η δίκη φτάνει στο τέλος της. Η Ιωάννα Τούνη περιμένει τη δικαίωση. Εμείς περιμένουμε να δούμε αν το δικαστικό σύστημα θα στείλει ένα μήνυμα: Ότι το σώμα μιας γυναίκας δεν είναι δημόσιο κτήμα. Ότι η έλλειψη συναίνεσης είναι έγκλημα. Ότι το revenge porn καταστρέφει ζωές και πρέπει να τιμωρείται παραδειγματικά.
Και κάτι ακόμα. Δεν είναι μόνο η Ιωάννα Τούνη. Είναι κάθε κοπέλα σε κάθε επαρχία, σε κάθε σχολείο, σε κάθε γραφείο που μπορεί να τρέμει μήπως το δικό της «προσωπικό υλικό» γίνει το επόμενο viral θέμα.
Η φεμινιστική αλληλεγγύη δεν είναι hashtag. Είναι η άρνησή μας να δεχτούμε ότι μια γυναίκα πρέπει να «πληρώνει» για 9 χρόνια την αρρώστια κάποιων άλλων.
Ιωάννα, δώσ’ τους να καταλάβουν. Για σένα, για τη Λίνα, για όλες μας.
