Η Ιωάννα Τούνη λέει τη μόνη αλήθεια που ισχύει για τη σύλληψή της
- 6 ΑΠΡ 2026
Ζούμε σε έναν κόσμο που μια γυναίκα χρειάζεται 9 ολόκληρα χρόνια για να ακούσει τη λέξη «ένοχος». Και όταν επιτέλους τη δικαιώνουν, η ίδια καταλήγει στο αυτόφωρο γιατί τόλμησε να δείξει το πρόσωπο του ανθρώπου που την κακοποίησε ψηφιακά. Η σύλληψη της Ιωάννας Τούνη το Σάββατο 4 Απριλίου 2026, μετά από μήνυση του καταδικασθέντος για το revenge porn, δεν είναι απλώς μια είδηση. Είναι η απόλυτη απόδειξη ότι ο νόμος, μερικές φορές, γίνεται το καλύτερο καταφύγιο του θύτη.
Η Ιωάννα Τούνη βγαίνει να γιορτάσει την πρωτόδικη καταδίκη των ανθρώπων που διέσυραν την ιδιωτική της ζωή στo διαδίκτυο. Στο διπλανό τραπέζι, ο ένας εκ των δραστών διασκεδάζει επιδεικτικά. Η ποινή του; 3 χρόνια με αναστολή. Είναι ελεύθερος. Όταν το μαγαζί αρνείται να απομακρύνει τον καταδικασμένο κακοποιό, η Ιωάννα αποχωρεί, δημοσιοποιώντας το βίντεο με το πρόσωπό του. Η αντίδραση του συστήματος; Ακαριαία. Το αυτόφωρο κινήθηκε για την influencer μέσα σε λίγες ώρες, ενώ για την ταυτοποίηση των δραστών του revenge porn χρειάστηκαν χρόνια ερευνών.
Το μεσημέρι της Δευτέρας 6 Απριλίου, η Ιωάννα Τούνη δημοσίευσε στα social media το παρακάτω βίντεο, για να λύσει μερικές απορίες:
Στη λεζάντα της ανάρτησής της η Ιωάννα Τούνη γράφει: «Υπάρχουν γυναίκες που δεν μιλάνε. Όχι γιατί δεν έχουν φωνή, αλλά γιατί ξέρουν τι θα ακολουθήσει όταν μιλήσουν…. Αμφισβήτηση, επίθεση, διασυρμός ή ακόμη και φυλάκιση!
Ζούμε σε έναν κόσμο που το θύμα περιμένει 9 ολόκληρα χρόνια να δικαιωθεί. Και όταν αυτό τελικά συμβαίνει, συλλαμβάνεται και περνάει αυτόφωρο επειδή τόλμησε να αποκαλύψει το όνομα του κακοποιητή του. Έναν κόσμο που οι πραγματικοί θύτες χορεύουν στα μπουζούκια ανενόχλητοι… και αντί να ζητήσουν μια ΣΥΓΓΝΩΜΗ, προσπαθούν να στείλουν το θύμα τους φυλακή…
Και έτσι πολλές ιστορίες δεν θα ειπωθούν ποτέ. Πολλές γυναίκες θα μείνουν στο περιθώριο, όχι απλά γιατί ατιμάστηκαν και διασύρθηκαν, αλλά γιατί φοβήθηκαν ότι η δικαιοσύνη θα τις πληγώσει περισσότερο από την ίδια την αδικία.
Το πιο τρομακτικό δεν είναι το έγκλημα.
Είναι όταν το θύμα φοβάται να μιλήσει.
Όταν η δικαιοσύνη δεν το προστατεύει»
Νόμος vs ηθικά δίκαιο: Η μεγάλη αντίφαση (και) στην περίπτωση της Τούνη
«Υπάρχουν γυναίκες που δεν μιλάνε… γιατί ξέρουν τι θα ακολουθήσει: Αμφισβήτηση, επίθεση, διασυρμός ή ακόμη και φυλάκιση», υπογραμμίζει η Ιωάννα Τούνη στην ανάρτησή της. Και έχει δίκιο.
Νομικά, ο καταδικασμένος άνδρας είχε το δικαίωμα να κάνει μήνυση. Ο νόμος περί προσωπικών δεδομένων και συκοφαντικής δυσφήμισης είναι σαφής: δεν μπορείς να διαπομπεύεις κάποιον δημόσια, ακόμα κι αν είναι ένοχος. Όμως εδώ υπάρχει η ουσία: Όταν ένας θύτης χρησιμοποιεί τον νόμο ως «όπλο» για να εκδικηθεί το θύμα που τον εξέθεσε, ο νόμος χάνει την ηθική του νομιμοποίηση. Μετατρέπεται σε εργαλείο δευτερογενούς κακοποίησης. Και κάπου εδώ γεννιέται ένα κάποιο κρίσιμο ερώτημα: Είναι ο νόμος δίκαιος επειδή «έτσι είναι»; Ναι, τα προσωπικά δεδομένα προστατεύονται για όλους. Ναι, η αυτοδικία και η διαπόμπευση απαγορεύονται. Αυτό λέει το γράμμα του νόμου. Αλλά ποια είναι η ουσία του;
Όταν ένας νόμος χρησιμοποιείται από έναν καταδικασμένο εγκληματία για να σύρει το θύμα του στο αστυνομικό τμήμα, τότε ο νόμος παύει να προστατεύει τον πολίτη και αρχίζει να προστατεύει την αδικία.
Ηθικά δίκαιο είναι το θύμα να έχει δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και στην ασφάλεια. Το να κάθεσαι δίπλα στον θύτη σου σε δημόσιο χώρο τη στιγμή που γιορτάζεις μετά από 9 χρόνια έστω την πρωτόδικη καταδίκη του, είναι δευτερογενής θυματοποίηση. Το ότι ο θύτης έχει δικαίωμα στην «προσωπική του εικόνα», ακόμα κι αν την χρησιμοποίησε για να καταστρέψει τη δική σου, είναι νομικό παράθυρο.
Η ανάγκη για έναν νόμο με «ψυχή»
Η περίπτωση της Ιωάννας Τούνη αναδεικνύει μια παθογένεια: Σε εγκλήματα σεξουαλικής κακοποίησης ή εκδικητικής πορνογραφίας, το σύστημα εθελοτυφλεί μπροστά στο ψυχικό τραύμα. Ο νόμος πρέπει να είναι κοινός για όλους, αλλά όχι τυφλός. Δεν μπορεί να εξισώνεται η ανάρτηση ενός βίντεο από ηθική αγανάκτηση, με τη συστηματική καταστροφή μιας ζωής μέσω του διαδικτύου.
Όταν η δικαιοσύνη «πληγώνει» το θύμα περισσότερο από την ίδια την πράξη, τότε το σύστημα αποτυγχάνει. Όσο τα νομικά παράθυρα μένουν ανοιχτά για να «χορεύουν» οι θύτες και να μπαινοβγαίνουν στα αυτόφωρα τα θύματα, η ερώτηση «γιατί δεν μιλάς;» θα παραμένει μια υποκριτική απορία μιας κοινωνίας που αρνείται να δει την αλήθεια.
Πραγματική δικαιοσύνη θα έχουμε μόνο όταν ο φόβος αλλάξει στρατόπεδο. Μέχρι τότε, η Ιωάννα Τούνη και κάθε «Ιωάννα» θα συνεχίζουν να παλεύουν μόνοι τους, απέναντι σε έναν νόμο που ξέρει να μετράει παραγράφους, αλλά ξεχνάει να μετράει πληγές.
