Φωτεινή Παντζιά: Το ρατσιστικό περιστατικό που βίωσε η κόρη της μαρτυρά το πιο μεγάλο μας πρόβλημα
- 21 ΜΑΙ 2026
Η επιχειρηματίας και ΛΟΑΤΚΙ+ ακτιβίστρια Φωτεινή Παντζιά δημιούργησε την οικογένεια που ονειρευόταν υιοθετώντας τον γιο της από την Αιθιοπία και την κόρη της από τη Σιέρα Λεόνε. Για την ίδια, η οικογένεια χτίζεται με αγάπη, αποδοχή και αλήθεια. Και παρόλο που έχει καταφέρει να προσφέρει στα παιδιά της ένα γεμάτο και ασφαλές σπίτι, εξακολουθεί να μετράει εκδηλώσεις ρατσισμού έξω από αυτό.
Σε πρόσφατη ανάρτησή της η Φωτεινή Παντζιά μοιράστηκε ένα περιστατικό που συνέβη όταν η κόρη της εξέφρασε την επιθυμία να ξεκινήσει μαθήματα χορού. Η ίδια δημοσίευσε μια φωτογραφία με την μικρή της κόρη να φοράει ροζ κορμάκι και τις μπαλαρίνες της. Στη λεζάντα της ανάρτησης, η επιχειρηματίας και ακτιβίστρια περιέγραψε το ρατσιστικό περιστατικό που βίωσε η κόρη της, πηγαίνοντας στη σχολή χορού.
«Η κόρη μου ήθελε να κάνει χορό. ”Μαμά, το αγαπώ πολύ”, μου είπε. Βρήκα μια σχολή που θεωρείται από τις καλύτερες. Σε “καλή περιοχή”. Με παιδιά από “καλά σχολεία”. Την πρώτη Δευτέρα πέρασε όμορφα. Ή έτσι μου είπε. Τη δεύτερη Δευτέρα, το βράδυ, έβαλε τα κλάματα.
Ένα κοριτσάκι είπε ότι δεν θέλει να κάθεται δίπλα της λόγω του χρώματός της. Και τα άλλα 2 κοριτσάκια το ακολούθησαν. Η Βασιλική το κράτησε μέσα της όλη μέρα. Γιατί έτσι κάνουν τα παιδιά αυτές τις στιγμές. Τις ενσωματώνουν σαν ντροπή. Σαν να φταίνε εκείνα για αυτό που είναι. Δεν θυμώνω με τα παιδιά. Τα παιδιά δεν γεννιούνται έτσι. Κάπου το ακούν. Κάπου το μαθαίνουν».
Αργότερα, η Φωτεινή Παντζιά είπε ότι ζήτησε συνάντηση με τους γονείς, αλλά η σχολή θέλησε να την κάνει μόνη της. Ωστόσο, όταν πήγε και εκείνη στη σχολή, αυτό που την συγκλόνισε περισσότερο ήταν η στάση των ίδιων των γονιών, αλλά και της δασκάλας.
«Πήρα τη σχολή. Ζήτησα συνάντηση με τους γονείς. Κατάλαβα όμως πολύ γρήγορα ότι προτιμούσαν να την κάνει η σχολή μόνη της. Και δυστυχώς το δέχθηκα. Δεν θα έπρεπε. Άκουσα όλα τα γνωστά: ”Δεν είμαστε ρατσιστές”. ”Έχουμε φίλους από τη Νιγηρία”. Ήρθε η επόμενη Δευτέρα. Πήγα κι εγώ και έμεινα εκεί. Και ξέρετε τι με συγκλόνισε περισσότερο; Όχι μόνο ότι καμία μητέρα δεν ένιωσε την ανάγκη να μου πει 2 λέξεις. Αλλά ούτε η δασκάλα».
Και πώς να μην συγκλονιστεί, από τη στιγμή που δεν κάθισε κανείς να μιλήσει στην Βασιλική που ένιωσε ανασφάλεια σε ένα μέρος που θα έπρεπε να συνδέεται μόνο με τον σεβασμό, την παιδεία, την συμπερίληψη, το ήθος και την ελευθερία, όλα αυτά που αφορούν την τέχνη.
«Κανείς δεν κάθισε να μιλήσει στη Βασιλική. Κανείς δεν είπε καθαρά: ”Αυτό δεν χωράει εδώ μέσα”. Κι εκεί καταλαβαίνεις ότι το πρόβλημα δεν είναι μόνο αυτό που είπε ένα παιδί. Το πρόβλημα είναι οι μεγάλοι που πιστεύουν ότι τέτοια πράγματα λύνονται με τη σιωπή. Υποχρέωση γονιών και σχολών δεν είναι μόνο να μαθαίνουν κίνηση στα παιδιά. Είναι να μεγαλώνουν ανθρώπους που σέβονται τους συνανθρώπους τους.
Τα παιδιά ζήτησαν συγγνώμη. Αλλά η κόρη μου δεν ήθελε πια να πάει. Γιατί το σώμα ενός παιδιού ξέρει πολύ πριν από εμάς πού δεν νιώθει ασφαλές. Το 2026 ακόμα δεν είμαστε έτοιμοι. Όχι για τη “διαφορετικότητα”. Για τον άνθρωπο δεν είμαστε έτοιμοι. Και δεν με σοκάρει το παιδί που είπε τη φράση. Με σοκάρουν οι μεγάλοι που ακόμα πιστεύουν ότι η σιωπή είναι διαχείριση.
Γιατί ένα παιδί μπορεί να ξεχάσει τις λέξεις. Δεν ξεχνά ποτέ όμως πώς ένιωσε μέσα σε ένα δωμάτιο. Και η κόρη μου μέσα σε εκείνο το δωμάτιο ένιωσε ξένη. ΥΓ: Συμπερίληψη δεν είναι απλώς να ανοίγεις την πόρτα για την εικόνα. Συμπερίληψη είναι να εξασφαλίζεις ότι κανένα παιδί δεν θα νιώσει ξένο μόλις μπει μέσα».
Το ρατσιστικό περιστατικό που βίωσε η κόρη της σε σχολή χορού αποκαλύπτει το πιο σημαντικό πρόβλημα
«Το πρόβλημα είναι οι μεγάλοι που πιστεύουν ότι τέτοια πράγματα λύνονται με μια συγγνώμη και λίγη σιωπή. Υποχρέωση γονιών και σχολών δεν είναι μόνο να μαθαίνουν χορό στα παιδιά. Είναι να μεγαλώνουν ανθρώπους ανοιχτούς και συμπεριληπτικούς» είπε χαρακτηριστικά η Φωτεινή Παντζιά στο κείμενό της.
Σε 2 προτάσεις η ακτιβίστρια επισήμανε το ίδιο το πρόβλημα της κοινωνίας αλλά και τη λύση του. Το να αποσιωπούμε τέτοιου είδους περιστατικά δεν σημαίνει ότι τα λύνουμε. Αντίθετα, τα διαιωνίζουμε μια κοινωνία που δυσκολεύεται να αποδεχτεί τη διαφορετικότητα. Τέτοιες στιγμές αποτελούν ευκαιρία για αυτοκριτική.
Τα παιδιά είναι η αντανάκλαση των μεγάλων. Κι αν δεν αλλάξουμε εμείς, κανένα μέλλον δεν θα δείξει ποτέ φωτεινό κι ελπιδοφόρο.
