Ρένα Βλαχοπούλου: Η ζωή της μέσα από 15 αξέχαστες ατάκες της

Η Ρένα Βλαχοπούλου πέθανε σαν σήμερα, στις 29 Ιουλίου του 2024. Είχε προλάβει να μας χαρίσει κινηματογραφικούς ρόλους που θυμόμαστε ακόμα και ατάκες όπως το «Σούζη τρως. Και ψεύδεσαι και τρως», που ακόμα και σήμερα χρησιμοποιούμε. Ποιος θα ξεχάσει τον «Κυρ Θόδωρο» που «σάμπως είναι κι ο μόνος» από το μια Ελληνίδα στο χαρέμι, που μαζί με το «Πέθανε ο θείος» άφησε εποχή; Αν συστήνεσαι κι εσύ ως «Madame Pelagie de Paris, de combination, de κομπινεζόν, l’ escalier, toilette, very sex, ζαμανφού» όπως η Παριζιάνα, ξέρεις τι εννοώ.

H Ρένα Βλαχοπούλου γεννήθηκε στις 28 Ιουλίου 1917 στην Κέρκυρα από γονείς Μικρασιάτες. Είχε 8 αδέρφια και ήταν το 5ο παιδί. Έζησε φτωχικά, αλλά είχε τεράστιο ταλέντο κι όχι μόνο στο τραγούδι και το θέατρο αλλά και στη ζωή. Ένα ταλέντο που την έκανε από μικρή ηλικία πρώτα αστέρι της γειτονιάς της, στα 16 της (που τραγούδησε πρώτη φορά) της μουσικής και έπειτα με ένα σπρώξιμο του Τραϊφόρου στη σκηνή του θεάτρου.

Η Ρένα Βλαχοπούλου παντρεύτηκε 3 φορές. Ο πρώτος της γάμος ήταν με τον ποδοσφαιριστή της ΑΕΚ, Κώστα Βασιλείου με τον οποίο μετακόμισε από την Κέρκυρα στην Αθήνα. Ο 2ος σύζυγός της ήταν ο τραπεζίτης Γιάννης Κωστόπουλος. Το 1967 παντρεύτηκε τον τελευταίο σύζυγό της, Γιώργο Λαφαζάνη, κι έμειναν μαζί ως τον θάνατό της. Η Ρένα Βλαχοπούλου πέθανε στις 7 το απόγευμα της 29ης Ιουλίου μετά από νοσηλεία στη ΜΕΘ του Ιατρικού Κέντρου Αθηνών έπειτα από επέμβαση για διάτρηση στομάχου. Αιτία θανάτου της ήταν η ξαφνική ανακοπή καρδιάς.

Η καρδιά της σταμάτησε να χτυπάει και στον τόπο της, στην Κέρκυρα την ημέρα της κηδείας της όλα παρέμειναν κλειστά. Στην Κέρκυρα την τίμησαν μετονομάζοντας το παλιό θέατρο Μον Ρεπό σε θέατρο Ρένα Βλαχοπούλου. Ο τόπος όπου γεννήθηκε έγινε και ο τόπος της τελευταίας κατοικίας της από το 2023 αφού οι ανιψιές της τήρησαν την τελευταία της επιθυμία να αναπαυθεί στην Κέρκυρα.

Το φαινόμενο Ρένα Βλαχοπούλου το ξέρεις κυρίως μέσα από τους ρόλους που χάρισε στον ελληνικό κινηματογράφο. Τη ζωή της μπορείς να τη μάθεις λίγο καλύτερα μέσα από τα λόγια της που ακολουθούν. Οι φράσεις που ακολουθούν προέρχονται από τηλεοπτικές συνεντεύξεις της μέσα στα χρόνια στη Ρούλα Κορομηλά, τον Νίκο Χατζηνικολάου, τον Τέρενς Κουίκ, την Ελένη Μενεγάκη, καθώς και από τη συνέντευξή της στον Νίκο Νικόλιζα για το περιοδικό Εικόνες.

«Δυστυχώς, οι γονείς έφυγαν νωρίς από τη ζωή. Σκοτώθηκαν στον βομβαρδισμό της Κέρκυρας και δεν τους ευχαριστήθηκα όσο ήθελα. Τότε υπήρχε φτώχεια, δυστυχία. Έπρεπε να ζήσω και εγώ και τα αδέρφια μου. Έτσι, αποφάσισα να τραγουδήσω. Πρώτα σε κάποια μικρά κεντράκια της Κέρκυρας με διάφορα ελαφρά τραγουδάκια κι έπειτα άρχισα να λέω ευρωπαϊκά κομμάτια».

Ρένα Βλαχοπούλου: «Στα 16, 17 ήμουν διάολος. Στα 15 ήμουν ακόμα πιο διάολος και μικρή άστα μην τα ρωτάς. Ήμουν ανήσυχο πλάσμα, πείραζα τον κόσμο μετά τους φιλούσα»

«Τράβαγα τις κουρτίνες της μάνας μου για φουστάνια, φορούσα τα τακούνια της. Κακή μαθήτρια κάκιστη ήμουν. Κι ήμουν και μια ψεύτρα μικρή απαπα».

«Έχω πάρει το στιλ της μάνας μου. Από 5 χρονών με έβαζε να πλένω τα πιάτα, με ανέβαζε σε ένα μπαουλάκι. Έπειτα στην Κέρκυρα είχαμε ξύλινα πατώματα και μου έδινε τη βούρτσα και τα έτριβα. Μήπως από τότε έκανα καλά πόδια δεν ξέρω, από το πολύ καθάρισμα; Είμαι νοικοκυρά τρομερή».

«Τραγούδαγα στο Πάνθεο, έμενα πλατεία Κάνιγγος. Πήγαινα σπίτι μου, γδυνόμουν και με ξαναγύριζαν πίσω γιατί “έπεφτε” το θέατρο. Τραγουδούσα jazz».

«Μέχρι το ’54, μόνο τραγουδούσα και τίποτε άλλο. Κάποια στιγμή στο θέατρο της Βέμπο, σε μια παράσταση των Τραϊφόρου Θεοφανίδη, μου έδωσαν ένα μικρό νουμεράκι να κάνω παράλληλα με τα τραγούδια που έλεγα. Ήμουν μαζί με τον Σταυρίδη στο. νούμερο “Κάνε μου τέτοια”. Ντρεπόμουν να βγω στη σκηνή με νούμερο. Δεν είχα σκεφτεί ποτέ ότι θα γίνω ηθοποιός. Απλά έτυχε να με δουν. Πίστεψαν οπό την αρχή ότι είμαι καλή, εγώ δεν το πίστευα.

«Δεν ξέρω τι κάνω. Μόλις βγω στη σκηνή τα έχω ξεχάσει όλα».

Ρένα Βλαχοπούλου: «Δεν υπάρχει άνθρωπος σε αυτόν τον τόπο που να μην με αγαπάει. Εγώ τον κόσμο δεν τον βλέπω ως θεατές, τους βλέπω ως συγγενείς».

«Ποτέ δεν ρώτησα τι νούμερο θα κάνω. Μου έφερναν ένα χαρτί το διάβαζα, το έπαιζα. Είχα και χάλια νούμερα, τα έφτιαχνα σιγά- σιγά. Δεν μπορώ να πω ότι ήμουν τέλεια πάντα, άλλα ό,τι μου έδινες το έφτιαχνα».

«Αγάπησα, έκλαψα, ξέχασα, ξανά αγάπησα. Ήμουν όχι σκληρή, αλλά αδιάφορη μου φαίνεται. Ενώ αγαπούσα, δεν έδειχνα την αγάπη μου όπως έπρεπε. Δινόμουν, μετά ίσως βαριόμουν. Θέμα χαρακτήρος ίσως».

«Δεν ήμουν η ωραία, δεν ήμουν η απρόσιτη. Ήμουν η Ρένα. Ωραία ήταν η Αλίκη, η Τζένη, εγώ ήμουν η Ρένα τους. Και δεν ήθελα κάτι παραπάνω».

«Απλή, απλούστατη είμαι. Και στον δρόμο θα βγω να σκουπίσω και την άλλη θα βρίσω που πετάει τα νερά και δεν κάνει οικονομία, έρχεται σήμερα μου λέει η διπλανή “Αχ κυρία Ρένα, 45.000 μου ήρθε το νερό”. “Εμ”, της λέω “μωρή δεν σου είπα να μην πλένεις το αμάξι και αφήνεις το νερό να τρέχει; Και λίγα σου ήρθαν”».

«Οι δημοσιογράφοι με κουράζουν. Παίρνουν παίρνουν τηλέφωνο κι εγώ κάνω τη Φιλιππινέζα. Θα το ακούσουν από τις εφημερίδες και θα με βρίζουν».

«Βασανίσθηκα 50 χρόνια και τι έκανα; Ένα μέτριο σπίτι, διαμέρισμα και δούλευα νυχθημερόν. Αλλά δεν το μετάνιωσα».

«Αν έμενα μόνη μου σε ένα νησί θα έπαιρνα μόνο μια πετονιά να ψαρεύω. Είμαι άρρωστη με το ψάρεμα. Μόνο που δεν έχω βάρκα. Είχα κάποτε, αλλά χανόμουν συχνά και τις πούλησε ο άντρας μου τις βάρκες».