Αν έχεις κλάψει τον θάνατο του πιο αγαπημένου προσώπου σου, αυτή η παράσταση είναι φτιαγμένη για να μην νιώθεις μοναξιά

Η Ιεροτελεστία είναι μια παράσταση για τον θάνατο και τους πενθούντες

11 άτομα αφηγούνται την απώλεια ενός αγαπημένου προσώπου που τους επηρέασε βαθιά (αναμνήσεις θανάτου). Για να αντιμετωπίσουν την απουσία τους και να διώξουν το κενό, επινοούν μια παρηγορητική τελετή όπου η τελετουργία, η παράβαση και το γέλιο είναι όλα τρόποι εορτασμού της ύπαρξης.

Ο Guillaume Poix πήρε 300 συνεντεύξεις, σε διάστημα άνω των 6 μηνών, με ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα και όλοι είχαν έναν νεκρό που μπορούσε να εισβάλλει ακόμα στη ζωή τους. Και η Lorraine de Sagazan κατάλαβε ότι το θέατρο μπορεί να γίνει ο χώρος που θα ειπωθούν οι ιστορίες των νεκρών.

Μακριά από μια χορωδία πενθούντων, οι ηθοποιοί σχηματίζουν ένα φωτεινό σύνολο όπου παράλληλα με τους μονολόγους τους (σήμα κατατεθέν των παραστάσεων του Χρήστου Θεοδωρίδη), η γλώσσα του σώματος υπερισχύει των λέξεων. O σκηνοθέτης Χρήστος Θεοδωρίδης και η χορογράφος Ξένια Θεμελή, ιδρυτικά μέλη της Ορχήστρας των Μικρών Πραγμάτων, κάνουν πάντα πολιτικές παραστάσεις.

Μπορούμε να θρηνήσουμε τους νεκρούς μας στο θέατρο; 

Μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για τον θάνατο χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις; Αυτή η παράσταση μετατρέπει το κοινό σε μια ενεργό δύναμη, καθιστώντας τον θεατή μάρτυρα αυτής της τελετής. Θα ακούσεις ιστορίες θανάτου ανθρώπων που αγαπήθηκαν παθιασμένα, που θυσιάστηκαν για τους άλλους, που ταξίδεψαν στην άλλη άκρη της θάλασσας για ένα καλύτερο μέλλον, που τους έκλεψαν, που δεν τους αναζήτησε κανείς. Σε αυτήν την παράσταση θα ακούσεις και 3 νέες ιστορίες εμπνευσμένες από την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων χρόνων, γραμμένες από την τακτική συνεργάτιδα του σκηνοθέτη, Ιζαμπέλα Κωνσταντινίδου.

Η Ιεροτελεστία είναι μία παρέλαση ανθρωπινότητας

Θα δεις στην παράσταση την πληθωρική μοιρολογίστρα της Κορσικής (η Ιωάννα Μαυρέα είναι απολαυστική) τον φοιτητή που σώθηκε από πνιγμό, τον πρόσφυγα από την Παλαιστίνη που κλαίει τον παππού του, τη μητέρα που θέλει να φύγει από την ζωή με υποβοηθούμενο θάνατο, τον gay που αυτοκτόνησε γιατί δεν άντεχε τον πατέρα του, την κόρη που κάνει πάρτι όταν πέθανε ο κακοποιητικός πατέρας της και δεν μπορεί πλέον να της κλέβει τη ζωή (Μαρία Μπαγανά, σε αγαπώ), τον γιο που χάνει τον γονιό του από Covid, τον Ματία (αυτή την ιστορία θα την θυμάσαι για μέρες και σημείωσε κάπου το όνομά του Γιώργου Εξακοϊδη) και το παιδί με νοητική αναπηρία που πέφτει θύμα bullying. 

Τα λόγια των Ρανάτα, Κάλι, Τομά, Ασμά, Ζορζ, Ιμπραήμ, Πάνου, Ματιά, Ζαΐα, Λεό, Σάββα αναφέρονται όχι μόνο στον σωματικό θάνατο οικείων τους προσώπων αλλά έμμεσα και σε εκείνο βασικών αξιών, όπως της δικαιοσύνης, της ελευθερίας, της αξιοπρέπειας.

Θα ακουστεί και το Ne me quitte pas από τους Χρήστο Τζον Μούσσλι και τον Κωνσταντίνο Κρομμύδα (που, ευτυχώς, δίνει τη χιουμοριστική ένεση στην παράσταση). Η Ελευθερία Αγγελίτσα έχει γίνει η αγαπημένη μου νέα ηθοποιός. Το ομολογώ. 

Τι μου άρεσε στην παράσταση; 

Ότι μοιάζει σαν ομαδική ψυχοθεραπεία που μιλάμε για τα τραύματα του παρελθόντος και πώς ζούμε με αυτά στο παρόν μας. Ότι η απουσία δεν ξεπερνιέται. Ότι οι προσωπικές εξομολογήσεις μοιάζουν οικείες. Γιατί οι μικροιστορίες μας είναι συνυφασμένες με την Ιστορία μας. Τα σκηνικά των Λουκάς Μπάκα και Φιλάνθης Μπουγάτσου και τα υπέροχα κοστούμια του Άγγελου Μέντη.

Λάτρεψα τους ηθοποιούς (Ελευθερία Αγγελίτσα, Χαράλαμπος Αθανασόπουλος, Ειρήνη Δάμπαση, Γιώργος Εξακοΐδης, Γιώργος Κισσανδράκης, Κωνσταντίνος Κρομμύδας, Θάνος Μαγκλάρας, Ιωάννα Μαυρέα, Χρήστος Τζον Μούσλλι, Μαρία Μπαγανά, Ανδρέας Νάτσιος, Ηλίας Σγουραλής, Θωμάς Τσακνάκης). Κυρίως γούσταρα τόσο πολύ που η παράσταση μάς λέει ότι ο πόνος επιτρέπεται και είναι ανθρώπινο δικαίωμα.

Κάπου ώπα με την τοξική θετικότητα και κάθε παρλαπίπα των 50€ την ώρα. Αν δεν συγκινηθείς με καμία ιστορία, λυπάμαι. Δεν διδάσκεται η ενσυναίσθηση.

Info: Ιεροτελεστία, Νέα Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος»|Κτήριο Τσίλλερ, εισιτήρια εδώ. Η παράσταση είναι sold out αλλά τηλεφώνησε στα ταμεία του Εθνικού.