ΤΑΙΝΙΕΣ

Οι καλύτερες ταινίες τρόμου που θα σε στοιχειώσουν το φετινό Halloween

AFP Photo/ 24MEDIA Creative Team

Μπορεί να μην είχαμε στο χωριό μας Halloween, ωστόσο πάντα ψάχνουμε μια αφορμή για μια καλή ταινία τρόμου.

Αν δεν ψήνεσαι για trick or treat, σκάλισμα κολοκύθας και τρομακτικές μεταμφιέσεις, ένα θριλεράκι θα βάψει με αίμα το κατάλληλο χρώμα τη βραδιά του Halloween. Και ενώ ταινίες όπως Ο Εξορκιστής, Η νύχτα με τις μάσκες, Παρασκευή και 13, Εφιάλτης στο δρόμο με τις λεύκες, Σε βλέπω, Το κάλεσμα κ.ά έχουν γράψει το δικό τους κεφάλαιο στο κινηματογραφικό είδος, παρακάτω επιλέγουμε ταινίες τρόμου, για ένα πιο εναλλακτικό Halloween. Ή τέλος πάντων για όποτε θελήσεις να ανεβάσεις παλμούς παρακολουθώντας μία ταινία.

American Psycho (2000)

Στο American Psycho της Mary Harron, ο Christian Bale υποδύεται έναν Νεοϋορκέζο γιάπι ο οποίος φαινομενικά τα έχει όλα. Το μόνο που τον απασχολεί είναι η εικόνα του και η εντύπωση που δίνει στους γύρω του. Επιφανειακός και ματαιόδοξος, χωρίς κανένα ουσιαστικό νόημα στη ζωή του. Αυτά όλα βέβαια μέχρι να ανακαλύψει την πραγματική του φύση και τι του χαρίζει απόλαυση. Textbook για μία ταινία τρόμου με πρωταγωνιστή έναν ψυχάκια sociopath, αλλά και μια ειρωνική ματιά απέναντι στο καπιταλιστικό αμερικανικό όνειρο των golden boys.

Οι άλλοι (The Others, 2001)

Ο Alejandro Amenábar σκηνοθετεί την Nicole Kidman σε μία από τις πρώτες ταινίες όπου η Αυστραλή ηθοποιός δείχνει ουσιαστικά, το υποκριτικό της ταλέντο. Ένα ατμοσφαιρικό, ψυχολογικό θρίλερ, που κερδίζει αμέσως τους θεατές, κάνοντάς τους να αισθάνονται άβολα, χωρίς ακριβώς να μπορούν να προσδιορίζουν τον λόγο. Μια καθόλου τυπική ιστορία φαντασμάτων, με ένα ανατρεπτικό φινάλε που ίσως μόνο ο M. Night Shyamalan να κατάφερε να μυριστεί.

Στη ράχη του διαβόλου (The Devil’s Backbone, 2001)

Ακροβατώντας ανάμεσα στον κόσμο του πραγματικού και του ονείρου ο Guillermo del Toro, έχει δημιουργήσει το δικό του είδος ταινιών τρόμου. Το The Devil’s Backbone τοποθετείται με φόντο τις τελευταίες μέρες του εμφυλίου πολέμου στην Ισπανία. Ένας 10χρονος βρίσκεται σ’ ένα ορφανοτροφείο που το διευθύνει ένας Αργεντινός γιατρός και μια Αριστερή δασκάλα. Το πρόβλημα είναι ότι ανάμεσα στα παιδιά κυκλοφορεί ένα φάντασμα. Αλληγορικός και με υποβλητική ατμόσφαιρα μυστηρίου ο Del Toro παρουσιάζει μια καλογραμμένη ιστορία τρόμου, επικαλυμμένη με την παιδικότητα ενός τρομακτικού παραμυθιού.

Η Κατάρα (Ju-On – The Grudge, 2002)

H ταινία που απoφεύγαμε να νοικιάσουμε στο DVD club στο Λύκειο, λόγω του εξωφύλλου της #τρομακτικό_παιδάκι. Αγνοώντας κάθε ένστικτο αυτοπροστασίας ωστόσο, η ταινία νοικιάστηκε και παραμένει μέχρι και σήμερα ζωντανότατη στα μάτια και τα αυτιά μας. Ακριβώς όπως και στην περίπτωση του νοτιοκορεατικού κινηματογράφου, οι ιαπωνικές ταινίες τρόμου έχουν τη δική τους απόκοσμη αισθητική και καθηλώνουν τους θεατές τους. Από το Ringu (Hideo Nakata) και το Ju-On(Takashi Shimizu), μέχρι το Cold Fish (Sion Sono) και το Dark Water (Hideo Nakata) οι Ιάπωνες σκηνοθέτες θα παίξουν με το υποσυνείδητό σου και θα βρουν δρόμο να τρυπώσουν στους εφιάλτες σου. Αλλά θα σ΄ αρέσει.

[Rec] (2007)

Η Ισπανία μπορεί να υπερηφανεύεται για τα δικά κινηματογραφικά διαμάντια και αρκετές από αυτές ανήκουν στο συγκεκριμένο genre. Jaume Balagueró και Paco Plaza δίνουν στα ζόμπι τo κινηματογραφικό βάρος και την σκηνοθετική ατμόσφαιρα που τους αξίζει. Μια ρεπόρτερ κι ένας οπερατέρ τηλεοπτικού συνεργείου συνοδεύουν τρεις πυροσβέστες σε μια νυχτερινή αποστολή. Όταν, όμως, μπαίνουν στο κτίριο από το οποίο δέχτηκαν την κλήση, τους περιμένει μια δυσάρεστη έκπληξη. Μια κλειστοφοβική, αγωνιώδης ταινία τρόμου η οποία σε κρατά στην άκρη της καρέκλας σου από την αρχή μέχρι το τέλος.

Άσε το κακό να μπει (Let the Right One In, 2008)

Όταν μιλάμε για ταινίες με βαμπίρ, το Let The Right One In του Tomas Alfredson, σκαρφαλώνει στην κορυφή του είδους. Η παραδοσιακή σύγκρουση καλού – καλού, η αναζήτηση της αιώνιας ζωής πασπαλισμένη με την κατάλληλη δόση ενοχών για το κόστος που αυτή μπορεί να έχει στην ανθρώπινη ψυχή, μουλιασμένη σε μπόλικα λίτρα αίματος. Ο 12χρονος Όσκαρ, μεγαλώνει στη Σουηδία το 1982 με τη μητέρα του, ενώ βλέπει σπάνια τον πατέρα του. Οργισμένος, κλείνεται στον εαυτό του. Τα πράγματα όμως φαίνεται να αλλάζουν όταν γνωρίζει την Έλι, το κορίτσι της διπλανής πόρτας. Απόμακρη, μοναχική και ενδιαφέρουσα η Έλι τον ακούει και περνά ώρες μαζί του, ωστόσο κρύβει ένα μυστικό, που ο Όσκαρ θα ανακαλύψει γρήγορα.

Οι μάρτυρες (Martyrs, 2008)

Ακόμα κι αν δεν αντέχεις τις γαλλικές ταινίες, η συγκεκριμένη μπορεί να σε κάνει να αλλάξεις οπτική, ιδιαίτερα αν είσαι φαν των horror movies. Σε σκηνοθεσία Pascal Laugier η ταινία είναι μια πολύ δυνατή και πρωτόγνωρη εμπειρία που καθηλώνει τους θεατές τόσο για τις πολυάριθμες βίαιες σκηνές της, όσο και για τους φιλοσοφικούς προβληματισμούς που δημιουργεί σχετικά με τη μεταθανάτια ζωή. Splater αλά γαλλικά.

Καληνύχτα μαμά (Goodnight Mommy, 2014)

Δεν είναι τυχαίο που πρωταγωνιστές σε θρίλερ και ταινίες τρόμου, είναι συχνά μικρά παιδιά. Οι ενήλικες είναι συχνά καχύποπτοι απέναντι στην αθωότητα τους και πολλές φορές νιώθουν πως απειλούνται από αυτή.  Αλλά τα δίδυμα αγόρια σε αυτό το ανατριχιαστικό ντεμπούτο από το αυστριακό δίδυμο Veronika Franz και Severin Fiala, φτιάχνουν μια κατηγορία από μόνα τους. Όταν η μαμά τους επιστρέφει στο σπίτι, μετά από μια χειρουργική επέμβαση, τα αγόρια υποψιάζονται ότι δεν είναι η γυναίκα που ισχυρίζεται ότι είναι – σύνδρομο Capgras.   Αποφασίζουν έτσι αυτοσχεδιάσουν και να προχωρήσουν σε μια βίαιη ανάκριση. Τα ασυνήθιστα όπλα των αγοριών, δείχνουν την πρωτοτυπία των σκηνοθετών σε αυτό το μυθιστορηματικό έργο. Μην εμπιστεύεσαι κανένα δίδυμο.

Η μάγισσα (The Witch, 2015)

Από τα πρώτα κιόλας λεπτά της ταινίας ο Robert Eggers καλωσορίζει τους θεατές στον σκοτεινό κόσμο της μαγείας, με έναν καθόλου τυπικό τρόπο. Το The Witch είναι μια ψυχολογική ταινία τρόμου και ένα χαρακτηριστικό πρώτο δείγμα της αισθητικής ματιάς του Eggers. Οι σκοτεινές δυνάμεις του Rosemary’s Baby και του Suspiria, αποκτούν άλλη διάσταση πίσω από τον φακό του Eggers, που σίγουρα δεν αφήνει αδιάφορους τους θεατές.

Ωμότητες (Raw, 2016)

Η φετινή νικήτρια του Χρυσού Φοίνικα, Julia Ducournau σκηνοθετεί μια πανέξυπνη, προβακατόρικη, κυνική και ταυτόχρονα διεστραμμένα sexy ταινία τρόμου για γερά στομάχια. Το Raw είναι ποτισμένο με βία και αίμα, αλλά και δηλητηριώδεις ατάκες, στίχους που ξερνούν οχετούς ανωμαλίας, σαδιστικές τελετές φοιτητικής μύησης, σε μια παρανοϊκή ενορχήστρωση που σοκάρει. Μια ταινία που έρχεται να ταράξει την μονοτονία στα μέχρι τώρα δεδομένα για τις gore ταινίες τρόμου.

Τρέξε! (Get Out, 2017)

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Jordan Peele, είναι μια κλειστοφοβική ταινία τρόμου, που απέσπασε διθυραμβικές κριτικές και χάρισε με το «καλημέρα» στον Peele 4 βραβεία Όσκαρ. Η πλοκή της ταινίας επικεντρώνεται σε ένα διαφυλετικό ζευγάρι, όπου ο άνδρας επισκέπτεται το πατρικό της κοπέλας του,  όπου και θα ανακαλύψει τα σχέδια των πλούσιων λευκών, οι οποίοι εκμεταλλεύονται νεαρούς ενήλικες μαύρους άνδρες και γυναίκες. Σήμα κατατεθέν της ταινίας, τα γεμάτα αγωνία και απελπισία μάτια των θυμάτων.

Η διαδοχή (Hereditary, 2018)

Αν ο Polanski έκανε παιδί με τον Hitchcock , το όνομά του θα ήταν Ari Aster. O αμερικανός σκηνοθέτης και σεναριογράφος υπογράφει τη πιο ανατριχιαστική ταινία τρόμου της τελευταίας δεκαετίας. Εξίσου δυνατό και το Midsommar (2019), ωστόσο αν δεν έχεις δει καμία από τις δύο ξεκίνα με το Hereditary και ετοιμάσου να χάσεις τον ύπνο σου για κάποιες μέρες.

O Jordan Peele φαίνεται πως ανακάλυψε τη συνταγή για την επιτυχία και ποια συστατικά χρειάζονται για μια δυνατή ταινία τρόμου. Εφευρετικό και καθηλωτικό μέχρι την τελευταία σεκάνς του, το Us διηγείται την ιστορία μιας γυναίκας που επιστρέφει στο παραλιακό παιδικό της σπίτι μαζί με την οικογένειά της και η ηρεμία της διαταράσσεται όταν τέσσερις απρόσκλητοι επισκέπτες φτάνουν σε αυτό. Ο τρόμος μπλέκεται με την πολιτική και την ψυχανάλυση, δημιουργώντας μια υβριδική πολιτική ταινία τρόμου.