Η πραγματικότητα πίσω από το dog walking στην Αθήνα
- 5 ΜΑΙ 2026
Προ τουλάχιστον μιας δεκαετίας, είχα ταξιδέψει στη Νέα Υόρκη, πληροφορία που δεν σε νοιάζει στο ελάχιστο μεν, αλλά πίστεψε με δεν στη δίνω για να κάνω flex. Ο λόγος είναι άλλος: ο θαυμασμός μου για τη νεαρή γυναίκα που περπατούσε σε μια διάβαση του SoΗo, με 10 πειθαρχημένους σκύλους για παρέα.
Και τότε είχα 2 σκύλους. Αυτό που δεν είχα ήταν η παραμικρή πληροφορία για τους dogwalkers. Την απέκτησα λοιπόν, σε αυτόν τον περίπατο και αυτομάτως σκέφτηκα πως βρήκαν την dream job μου. Ότι θα ήθελα κι εγώ να μπορώ να βιοπορίζομαι, αφιερώνοντας τον χρόνο μου στο αγαπημένο μου είδος.
Μετά θυμήθηκα τη χώρα στην οποία ζω και μεμιάς «έσκασε» η φούσκα που είχα μόλις φτιάξει στο κεφάλι μου.
Κάνω ένα fast forward στον Ιούλιο του 2025 και την υιοθεσία του Ρούνι (από το Γουρούνι), ενός εγκαταλελειμμένου, αποστεωμένου pointer που μόλις βρήκε λίγη αγάπη και φροντίδα θυμήθηκε τη φύση του. Αυτή θέλει, μεταξύ πολλών άλλων, να μην τελειώνει ποτέ η ενέργειά του. Συν το γεγονός ότι είχε μάθει να τα κάνει όλα στο crate του, έπρεπε να βρω έναν τρόπο να μάθει τι κάνουμε και κυρίως τι ΔΕΝ κάνουμε μέσα στο σπίτι.
Αυτό σήμαινε πως περπατούσαμε ώρες ατελείωτες, μέχρι να βρει τη… φάση του. Ο εκπαιδευτής με διαβεβαίωνε ότι είναι θέμα χρόνου, αφού είναι στη φύση του να κάνει τις ανάγκες του στο χώμα -και όχι στο πάτωμα του σαλονιού, το κρεβάτι κλπ, κλπ.
Τότε λοιπόν, περπατούσαμε καμια ώρα το πρωί, μισή το απόγευμα και άλλη μισή το βράδυ. Σύντομα, τακτοποιήθηκε το Νο1. Στο Νο2 χρειάστηκε περισσότερη δουλίτσα, αφού πολλές φορές ο Ρούνι κρατιόταν έως ότου επιστρέψουμε στο σπίτι. Ο εκπαιδευτής μού εξήγησε ότι χρειάζεται άλλη μια βόλτα μέσα στην ημέρα. Και κάπως έτσι ανακάλυψα πως αυτό που είχα δει στη Νέα Υόρκη, υπήρχε πια και στην Ελλάδα.
Ο κύριος λόγος που δεν τα έχω εγκαταλείψει όλα για να αφοσιωθώ στο dog walking είναι πως στην ημεδαπή δεν συμβαίνει ό,τι στο εξωτερικό. Κυρίως, δεν έχουμε στην κουλτούρα μας τη βασική εκπαίδευση για τα ζωάκια μας, ώστε να γίνει καλύτερη η συμβίωση μας. Όχι για να κάνει ο σκύλος ό,τι μας βολεύει, αλλά για να είμαστε και οι δυο καλά.
Συνήθως, αυτό γίνεται με αμοιβαίες υποχωρήσεις. Εν προκειμένω, συμβαίνει με το να καταλάβουμε πως ο σκύλος δεν είναι ζώο και ότι στο μυαλό του υπάρχει ένα χάος, μέχρι να του βάλουμε όρια. Αυτά τον βοηθούν να νιώθει ασφαλής και να μην εκτονώνει το χάος του μυαλού του και το άγχος του σε έπιπλα, παπούτσια κλπ, κλπ.
Dog walking ή μια απώλεια που έγινε πηγή ζωής και χαράς
Mια αναζήτηση στο Instagram θα σε πείσει πως πια οι dog walkers είναι πολλοί και υπάρχουν σε κάθε γειτονιά της Αθήνας.
Στο πλαίσιο της ενέργειας που γίνεται για τους χνουδωτούς μας συγκατοίκους από LadyLike και το Oneman, επικοινώνησα με τον Βασίλη Βόσινα, ο οποίος δραστηριοποιείται στα βόρεια προάστια.
Τον ρώτησα πώς άρχισαν όλα.
Εξήγησε πως «πριν έρθει στη ζωή μου το dog walking, έχασα ένα από τα μεγαλύτερα στηρίγματά μου: τον σκύλο μου, τον αδελφό μου, τον Μαξ. Ήταν δίπλα μου στις πιο δύσκολες, αλλά και στις πιο όμορφες στιγμές της ζωής μου. Η απώλειά του άφησε ένα μεγάλο κενό.
Και κάπως έτσι, σχεδόν τυχαία, ήρθε το dog walking. Δεν ήταν κάτι που είχα ποτέ φανταστεί. Ένας κύριος, ο Πέτρος, έψαχνε κάποιον να βγάζει βόλτα τον σκύλο του και να τον φροντίζει κάποιες ώρες μέσα στη μέρα. Έτσι γνώρισα τον μοναδικό Χίκο, τη “μασκότ” της Κηφισιάς. Χικο μου, αγόρι μου!!! Αυτό ήταν η αρχή. Μετά την απώλεια του δικού μου σκύλου, το να μπορώ να φροντίζω έναν άλλο σκύλο με αγάπη, χωρίς να είναι δικός μου, ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να μου συμβεί.
Μέσα στον πρώτο χρόνο συνειδητοποίησα πόσο πολύ μου άρεσε αυτό που έκανα. Μου έδινε ζωή, χαρά και τη δυνατότητα να φροντίζω, να δίνω και να παίρνω αγάπη. Σιγά σιγά, ήρθαν και άλλα σκυλιά στη ζωή μου: η Καραντίνα, ο Πάρης, η Κανέλα, η Λάρα, ο Μαξ, η Μπονίτα, ο Ζορό και πολλά ακόμη. Ακόμα και μια μοναδική γάτα, η Μπλου Μπλου, η οποία βγαίνει βόλτα με λουράκι».
Pet sitter walking the dogs in the city / iStock
Η ελληνική εκδοχή του dog walking
Όπως σου «είπα» και νωρίτερα, στη Νέα Υόρκη η λεπτοκαμωμένη κοπέλα περπατούσε με δέκα σκύλους, όλων των φυλών -και των κιλών. Δεν την τραβούσε κανένα, μηδέ τσακώνονταν μεταξύ τους, καθώς όπως φαινόταν είχαν περάσει από το στάδιο της βασικής εκπαίδευσης.
Στην Ελλάδα, όπως λέει ο Βασίλης, η πραγματικότητα είναι κάπως διαφορετική.
«Η αλήθεια είναι πως όταν κάποιος ακούει τον όρο “dog walker”, φαντάζεται έναν άνθρωπο με πολλά σκυλιά μαζί, να τα βγάζει βόλτα ταυτόχρονα. Στην χώρα μας, όμως, κάτι τέτοιο δεν είναι τόσο εύκολο, καθώς τα περισσότερα σκυλιά δεν είναι πλήρως εκπαιδευμένα, οπότε απαιτείται διαφορετική προσέγγιση.
Υπάρχουν εύκολα και δύσκολα σκυλιά. Αυτό που θέλω να πω είναι πως τα πράγματα δεν είναι όσο απλά φαίνονται. Αρκεί μια στιγμή απροσεξίας για να συμβεί κάτι. Κάθε ζώο έχει τον δικό του χαρακτήρα και τις δικές του ανάγκες, γι’ αυτό δεν μπορείς να λειτουργείς μηχανικά. Πρέπει να είσαι παρών, συγκεντρωμένος, να προσαρμόζεσαι συνεχώς. Οι εναλλαγές των χαρακτήρων μέσα σε λίγες ώρες μπορεί να είναι τεράστιες».
H πιο δύσκολη στιγμή για έναν dog walker
Οι ιδιαιτερότητες των ζώων δεν είναι ό,τι πιο δύσκολο έχει να διαχειριστεί ο Βασίλης στην καθημερινότητα του. Υπάρχει κάτι άλλο που τον «διαλύει».
«Από τα πιο δύσκολα κομμάτια αυτής της ενασχόλησης δεν είναι μόνο η διαχείριση ενός σκύλου που τραβάει ή είναι έντονος — εκεί χρειάζεται να είσαι συνεχώς σε εγρήγορση. Το πιο δύσκολο είναι οι στιγμές που αυτοί οι μικροί φίλοι φεύγουν από τη ζωή. Το δέσιμο που δημιουργείται είναι βαθύ και η λέξη «φίλος» αποκτά την πραγματική της σημασία.
Από την άλλη, κάτι πολύ όμορφο είναι ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που δεν γνωρίζουν τη ιδιότητα μου, θεωρούν πως ο σκύλος που έχω μαζί μου είναι δικός μου. Αυτό δείχνει την αγάπη και τη φροντίδα που υπάρχει μεταξύ μας. Φυσικά, η δουλειά αυτή έχει και τις δυσκολίες της. Είσαι εκτεθειμένος σε όλα τα καιρικά φαινόμενα ζέστη, βροχή, κρύο. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι κάτι που με σταματά».
Ομολογεί ότι έχει προσπαθήσει αρκετές φορές να κάνει κάποια άλλη «πιο κλασική», όπως λέει, δουλειά. «Καμία όμως, δεν κατάφερε να με κρατήσει. Πάντα επιστρέφω στο dog walking. Είναι κάτι που με τραβάει, κάτι που μου δίνει κάτι μοναδικό: αγάπη, όμορφες στιγμές και, κυρίως, μια αίσθηση ελευθερίας, χωρίς την πίεση που δυστυχώς υπάρχει σε πολλές άλλες δουλειές.
Δεν θα το άλλαζα. Αντίθετα, θα ήθελα να το εξελίξω στο μέλλον, ίσως με ένα ξενοδοχείο σκύλων ή κάτι σχετικό με pet shop. Η ιδέα δεν έχει διαμορφωθεί πλήρως ακόμη, αλλά ξέρω ότι θα έρθει η κατάλληλη στιγμή».
