Είδα το “Fjord” και κατάλαβα ότι αυτή η ταινία τα βάζει και με θρησκόληπτους και με τη woke agenda
- 21 ΑΥΓ 2026
Οκ, όταν μια ταινία βγαίνει στις αίθουσες φλεξάροντας ότι πήρε τον Χρυσό Φοίνικα του 79ου Φεστιβάλ Καννών, σίγουρα δεν είναι μια ταινία που θα δεις στο θερινό για να περάσει άλλη μια καλοκαιρινή βραδιά με καύσωνα προ των πυλών.
Το Fjord, η διχαστική ταινία (πολλοί την χαρακτηρίζουν υποτονική, σε απλά ελληνικά βαρετή κι άνευρη) του Cristian Mungiu μιλάει για όλα όσα φοβάσαι. Αυστηροί χριστιανοί γονείς vs προοδευτικοί ΛΟΑΤΚΙ+ κρυφορατσιστές, σημειώσατε Χ.
Πόση φιλελεύθερη προκατάληψη κουβαλάς;
Μήπως έχουμε πολλές αποψούλες για το πώς πρέπει να μεγαλώνει ο γείτονάς μας τα παιδιά του; Μήπως πιστεύουμε ότι γνωρίζουμε τι είναι καλύτερο για την κοινωνία; Αυτή η ταινία μετά από σχεδόν 150 λεπτά σε αφήνει μόνο με ερωτήματα. Γιατί σου λέει ότι πρέπει να προστατέψεις τα δικαιώματα και να νοιαστείς για κάποιον άνθρωπο με τον οποίο διαφωνείς σε όλα.
Ο υποψήφιος για Όσκαρ Sebastian Stan και η επίσης υποψήφια για Όσκαρ Renate Reinsve έχουν 5 παιδιά. Εκείνος είναι Ρουμάνος, εκείνη Νορβηγίδα. Και οι 2 είναι φονταμενταλιστές Χριστιανοί, μελετούν την Αγία Γραφή κάθε μέρα, πιστεύουν αποκλειστικά στην παραδοσιακή οικογένεια με πατέρα και μητέρα (οι ΛΟΑΤΚΙ+ οικογένειες είναι του σατανά) και μεγαλώνουν τα παιδιά τους με αυστηρότητα, τιμωρία και ενίοτε ξύλο.
Δεν μεγαλώνουν τα παιδιά τους με ξυλοδαρμούς, αλλά σπάνια με ελαφρά χαστούκια όταν κάνουν αταξίες. Αυτό στη μικρή και μάλλον μισαλλόδοξη σκανδιναβική πόλη της Νορβηγίας που μετανάστευσαν, είναι σωματική κακοποίηση.
Η πολιτισμική μετακίνηση της Ευρώπης στο στόχαστρο
Τι συμβαίνει όταν η πίστη σου και η κουλτούρα του τόπου σου, δεν ευθυγραμμίζεται με την κουλτούρα του τόπου που μετανάστευσες; Οι καθημερινές προσευχές είναι υποχρεωτικές για την οικογένεια του Mihai Gheorghiu και η ομοφυλοφιλία θεωρείται σοβαρή αμαρτία. Δεν αφήνουν τα παιδιά τους να έχουν κινητά τηλέφωνα ή να παρακολουθούν βίντεο στο YouTube.
Είναι η Πρόνοια πάντα σωστή όταν μιλάμε για οικογενειακά δικαιώματα μεταναστών;
SPENTZOS FILM
Οι γονείς από τη Ρουμανία είναι ύποπτοι για κακοποίηση των παιδιών τους. Πριν η οικογένεια καταλάβει τι συμβαίνει, τα παιδιά μεταφέρονται σε ανάδοχες οικογένειες, συμπεριλαμβανομένου και του μωρού. Το ζήτημα της ανατροφής των παιδιών γίνεται ζήτημα νόμου, ενσωμάτωσης και κρατικής εξουσίας. Έχουν δίκιο οι αρχές που προστατεύουν τα παιδιά του από αυτόν τον αυστηρό πατέρα; Το Fjord μετατρέπεται σε ένα δικαστικό δράμα.
Υπάρχει ένα είδος δυσοίωνης και σουρεαλιστικής αδικίας σε όλη τη δικαστική υπόθεση, μια δίκη που εξετάζει τις πολιτισμικές διαφορές μεταξύ Νορβηγίας και Ρουμανίας, όχι κραυγαλέα αλλά αναμφισβήτητη. Πειθαρχία, κακοποίηση, ελευθερία, προστασία, πίστη, αυτονομία: κάθε όρος αλλάζει νόημα ανάλογα με το ποιος μιλάει. Είναι η οικογένεια Gheorghiu ένοχη; Ή μήπως βρίσκονται στην κορυφή μιας εκστρατείας δυσφήμισης που τους αφήνει ένοχους ό,τι και να γίνει;
Η ταινία έχει μια άβολη ατμόσφαιρα από την αρχή μέχρι το τέλος. Αν σου αρέσουν οι ταινίες του Roy Andersson, θα το λατρέψεις. Να δώσεις σημασία σε κάθε λεπτομέρεια ξενοφοβίας: τα αστεία με τον Δράκουλα, τη λάθος προφορά των ονομάτων, την απαγόρευση να παίζουν πιάνο. Το φινάλε είναι ο ορισμός του «τι συμβαίνει εδώ που δεν λέγεται».
Τι κατάλαβα; Ο Ρουμάνος σκηνοθέτης είναι απογοητευμένος από την ιδέα μιας ενιαίας Ευρώπης.
Υ.Γ: Κι όμως, η ταινία είναι εμπνευσμένη από την αληθινή ιστορία της οικογένειας Bodnariu (μετονομάστηκε Gheorghiu στην ταινία), της οποίας τα παιδιά αφαιρέθηκαν βίαια από τις αρχές της Νορβηγίας.
