Είδα τη «Μεγάλη Σφαγή των Β΄ ΚΑΠΗ Αλίμου» και θέλω να δώσω συγχαρητήρια στις λεσβίες Pasolini
- 12 ΑΥΓ 2026
Μπορούν δημότες του Αλίμου, μέλη του ΚΑΠΗ του δήμου, μαθητές των σχολείων του Αλίμου, ερασιτέχνες ηθοποιοί από το εργαστήρι ηθοποιίας του Δήμου Αλίμου, ο δήμαρχος του Αλίμου και μια εκπαιδεύτρια σκύλων να γίνουν οι ιδανικοί πρωταγωνιστές για την πιο αστεία κι ακομπλεξάριστη ελληνική ταινία του καλοκαιριού (με συνεργείο ελάχιστων ατόμων); Αν δεν έχεις ήδη δει τη Μεγάλη Σφαγή των Β’ ΚΑΠΗ Αλίμου, η απάντηση είναι «βγάλε εισιτήρια και θα καταλάβεις».
Ο Ανδρέας Κονδύλης βρήκε τον Τόμμυ Σκλάβο που έκανε την πιο συγκινητική ταινία για ΚΑΠΗ
Ο Αθανάσιος Τόμμυ Σκλάβος υπογράφει σενάριο, σκηνοθεσία, μοντάζ κι έκανε και το casting. O Ανδρέας Κονδύλης έγινε από δήμαρχος, παπάς στην ταινία. Δική του ήταν η ιδέα για μια ταινία γυρισμένη στον Άλιμο που κατέληξε να είναι α) μαύρη κωμωδία, β) mockumentary, γ) ΛΟΑΤΚΙ+ δράμα, δ) μια αντισυμβατική πολιτιστική δράση του δήμου.
Τι είναι Η Μεγάλη Σφαγή των Β’ΚΑΠΗ Αλίμου και τι υπόθεση έχει;
Είναι μια ταινία που αγαπήθηκε από το κοινό του 66ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, πρωτοβουλία της δημοτικής αρχής του Αλίμου γυρισμένη αποκλειστικά σε τοποθεσίες της περιοχής. Όλοι οι χαρακτήρες έχουν το όνομα των ηθοποιών που τους υποδύονται.
Ένα αντισυμβατικό συνεργείο ντοκιμαντέρ (η σκηνοθέτιδα, η βοηθός της, η καμεραγούμαν και το σκριπτ γκερλ -ο Μπάμπης και ο Λάμπης- είναι όλες λεσβίες και μάλλον άσχετες με την παραγωγή ντοκιμαντέρ), αποφασισμένο να βρει απαντήσεις για ένα ανεπίλυτο δράμα με 3 βασικούς υπόπτους (το βλέπεις και ως whodunit) είναι σε μια πρόταση η υπόθεση της ταινίας που δεν προσποιείται ότι είναι κινηματογραφικό έπος.
Tanweer
Σκηνοθέτρια του ντοκιμαντέρ είναι η Λυδία Μπαγεώργου (η οποία είναι διαπιστευμένη εκπαιδεύτρια σκύλων). 5 χρόνια μετά τη μεγάλη έκρηξη που στοίχισε τη ζωή σε 68 ανθρώπους, το μυστήριο που τάραξε την τοπική κοινωνία του Αλίμου και την «ήρεμη ομορφιά της αθηναϊκής Ριβιέρας», παραμένει. Θα καταφέρει το συνεργείο με τις λεσβίες να λύσει το έγκλημα;
Αλλά, πίσω από το ντοκιμαντέρ κρύβεται μια υπέροχη ταινία που μιλά για τα γενεαλογικά τραύματα, τη γεροντική άνοια, τη διαφορετικότητα, τη μοναξιά των ηλικιωμένων, τις παθογένειες της ελληνικής οικογένειας και καταλήγει να είναι μια αντιπροσωπευτική μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας.
Τι θα δεις στη low budget ταινία χωρίς επαγγελματίες ηθοποιούς;
Αληθινές ιστορίες. Μπορείς να το δεις και ως σπονδυλωτό δράμα. Για τη θλίψη, την απομόνωση, τον συντηρητισμό μας, τον φασισμό και την κουλτούρα της ακύρωσης (την τρολάρει μοναδικά).
Γιατί δεν μπορώ να πω πολλά;
Γιατι το σουρεαλιστικό φινάλε θα το συζητάς με την παρέα σου για ώρες.
Τι μου άρεσε 100%;
Δεν υπάρχει καμία απολύτως πολιτική ορθότητα, είναι όλα αλογόκριτα. Δώσε μου 89 λεπτά χωρίς σοβαροφάνεια και πάρε μου ό,τι θες.
