Μια κόκκινη κάρτα για τις γυναίκες που δεν θα πάνε ποτέ γήπεδο

Με αφορμή το μουντιάλ της Ρωσίας το κίνημα "OpenStadiums" έβγαλε στη σέντρα ένα ακόμα καταπατημένο δικαίωμα των γυναικών στο Ιράν.

Να έχεις καλυμμένο το κεφάλι σου ώστε να μη φαίνεται ούτε μία τρίχα από τα μαλλιά σου. Η φούστα σου να φτάνει μέχρι εκεί που το δέρμα παραμένει ερμητικά κρυφό. Τα μακρυά μανίκια σου πρέπει να φτάνουν στο μηρό. Δεν έχει καμία απολύτως σημασία που είναι καλοκαίρι. Η θρησκευτική αστυνομία παραμονεύει. Όποια δεν ακολουθεί το νόμο και κυκλοφορεί με ακατάλληλα ντυσίματα και χαλαρή χιτζάμπ, θα υποστεί τις συνέπειες. Τα περιοδικά, η μουσική, ο δυτικός κινηματογράφος είναι παράνομα για σένα. Το ίδιο και η παρακολούθηση ποδοσφαιρικών αγώνων. Για τη φυσική παρουσία σου στο γήπεδο ούτε λόγος, κι ας συνοδεύεσαι από τον άντρα σου. Θα τιμωρηθείς με συλλήψεις, πρόστιμα και φυλάκιση. Εδώ είναι Ιράν, δεν είναι παίξε γέλασε.

Το μουντιάλ που πραγματοποιείται αυτή την εποχή στα γήπεδα της Ρωσίας, άθελά του έφερε στο φως ένα ζήτημα που έρχεται με φόρα και πονάει πιο πολύ κι από βαθιά μπαλιά του Μέσι. Το ότι οι γυναίκες σε χώρες όπως το Ιράν δεν έχουν καμία ατομική ελευθερία είναι μία διαπίστωση που γίνεται συχνά στο Δυτικό Κόσμο, με απέραντη στωικότητα. Όταν όμως φτάνεις στο σημείο να μην φρικάρεις στο άκουσμα του αποτρόπαιου γιατί το συνήθισες, τότε οι λεπτομέρειες έρχονται ως η τελευταία ευκαιρία για ξεβόλεμα. Το αμέσως επόμενο στάδιο που θα σε κάνει να ευαισθητοποιηθείς επιτέλους είναι να μπεις εσύ στη θέση του θύματος, αφού μόνο έτσι καταλαβαίνουμε τελικά. Φαντάσου λοιπόν να θες να πας στο γήπεδο αλλά να μην έχεις το δικαίωμα. Η αντρική ατμόσφαιρα που επικρατεί εκεί, να σου λένε πως δεν είναι η κατάλληλη για μια γυναίκα. Κι όταν τελικά πηγαίνεις, να αντιμετωπίζεις ποινή φυλάκισης.

 Αυτό που στα δικά μας μέρη ακούγεται λίγο- πολύ σαν αστείο (με σεξιστική χροιά, αλλά πάντα στο πλαίσιο ενός χιούμορ επιπέδου καφενείου), στην Τεχεράνη και σε αντίστοιχες κοινωνίες έμφυλης ανισότητας επικρατεί σαν τη μία και μοναδική πραγματικότητα. Οι γυναίκες δεν χρειάζεται να βλέπουν ποδόσφαιρο. Κι ακριβώς επειδή για κάποιες γυναίκες εκεί έξω δεν είναι αστείο, αλλά η ζωή τους, λογικό είναι τη στιγμή που διαβάζεις αυτές τις γραμμές να νιώθεις εκείνο το γνωστό αίσθημα εκνευρισμού και αδικίας.

Oι θρησκευτικές Αρχές της Ισλαμικής Δημοκρατίας έχουν απαγορεύσει στις γυναίκες εδώ και 37 χρόνια να πηγαίνουν στο γήπεδο. Είναι γνωστό πως στο Ιράν, όπως και στην κοινωνία του Αφγανιστάν, τα πράγματα έχουν συμβεί εντελώς ανάποδα. Πριν την Ισλαμική Επανάσταση και την επιβολή του θεοκρατικού συντάγματος της χώρας, το 1979, στα χρόνια του Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί, οι εικόνες που μας έρχονται από εκεί δείχνουν γυναίκες με κοντές φούστες, με το δέρμα τους γυμνό και τα μαλλιά τους ακάλυπτα κι όσο επιφανειακές κι αν είναι αυτές οι περιγραφές, μόνο τέτοιες δεν είναι, γιατί υποδηλώνουν ατομική ελευθερία. Δικαιώματα.

«Στις 5 Οκτωβρίου 1981, οι Ιρανές είδαν για τελευταία φορά ποδοσφαιρικό αγώνα. Επρόκειτο για το παραδοσιακό ντέρμπι Περσέπολις- Εστεγκλάλ. Έκτοτε, τους απαγορεύεται η είσοδος στα γήπεδα» αναφέρει το tweet του κινήματος OpenStadiums, το οποίο μάχεται για το δικαίωμα των γυναικών στο Ιράν να παρακολουθούν ποδόσφαιρο, βόλεϋ και όποιο άλλο άθλημα  θέλουν. Ένα μέλος του εν λόγω κινήματος βρέθηκε στον αγώνα του Ιράν με το Μαρόκο και κρέμασε στο προστατευτικό τζάμι της κερκίδας ένα πανό που έλεγε «Στηρίξτε τις Ιρανές γυναίκες για να έχουν πρόσβαση στα γήπεδα, καμία απαγόρευση για τις γυναίκες».

H FiFA από πλευράς της καταδικάζει την κατάσταση και σύμφωνα με τον πρόεδρό της έχουν γίνει συζητήσεις με τον πρόεδρο της χώρας, Hassan Rouhani αλλά όπως είπε, «το ζήτημα αφορά στις θρησκευτικές Αρχές του Ιράν».

Τον αγώνα του Ιράν στη Ρωσία παρακολούθησαν αρκετές γυναίκες. Μεταξύ αυτών και αυτή η νεαρή Ιρανή που γράφει: «Πόσταρα μία φωτογραφία μου στα social media με τη διαπίστευση κρεμασμένη στο λαιμό μου και άρχισαν να έρχονται σχόλια από φίλες μου πίσω στο Ιράν. ''Υπέροχο. Μακάρι να ήμουν κι εγώ εκεί. Να με σκέφτεσαι όταν θα είσαι εκεί''. Πώς θα μπορούσα να μην το κάνω;». 

Η νίκη του Ιράν απέναντι στο Μαρόκο πήρε έναν ακόμα συμβολισμό όπως η κάθε μικρή και μεγάλη νίκη ενός λαού. «Το αποτέλεσμα μου έδωσε ελπίδα», είπε μία από τις Ιρανές που βρέθηκαν στο γήπεδο. Ελπίδα ότι κάποια μέρα το Παγκόσμιο Κύπελλο θα γίνει στο Ιράν. Και ότι όλοι θα μπορούν να το δουν από κοντά, ακόμα και οι γυναίκες».

Οι Ιρανές που βρέθηκαν στις κερκίδες του σταδίου στην Αγία Πετρούπολη έσπασαν κάθε κανόνα. Μπήκαν μόνες τους στο μετρό, κοίταξαν στα μάτια άγνωστους άντρες που βρίσκονταν στον ίδιο συρμό. Γέλασαν δυνατά. Σιχτίρισαν για το γκολ που δεν μπήκε ποτέ. Άναψαν τσιγάρο, ήπιαν μπίρα. Απαθανάτισαν τις στιγμές αυτές στα κινητά τους σαν κάτι μοναδικό, σαν μια εμπειρία που μπορεί να μην ζήσουν ποτέ ξανά γυρνώντας στην πατρίδα. Και δεν αναφέρομαι στο μουντιάλ, αλλά στην ίδια την ελευθερία.

 

Κεντρική φωτογραφία: AP Photo/Osama Faisal

TAGS:

Μαριλέλλα Αντωνοπούλου

Τη βάφτισε μεθυσμένος παπάς (σε προχωρημένη ηλικία), γι' αυτό και το όνομα πέρασε χωρίς ενστάσεις. Κατόπιν μεγάλωσε με γαλλικά και πιάνο, αλλά πλέον δεν θυμάται τίποτα από τα δύο. Τελείωσε Επικοινωνία και Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, είναι Ζυγός αγνώστου ωροσκόπου, για κάποιον ανεξήγητο λόγο απεχθάνεται τις πεταλούδες, δεν έχει αδέρφια μα πολλές αδερφικές φίλες και κάθε Δευτέρα ξεκινάει δίαιτα. Έχει τον πιο όμορφο άσχημο σκύλο του κόσμου, βρίζει παραπάνω απ' όσο θέλει και τη βρίσκει με τα τραγούδια που παραείναι λυπητερά. Ονειρεύεται μία ζωή μόνο με ταινίες, φαΐ, ποτό, έρωτα, ταξίδια και μουσική. Μέχρι να την κάνει πραγματικότητα, απολαμβάνει να γράφει γι' αυτά. Επί δέκα χρόνια ήταν ταμένη στα περιοδικά αλλά τώρα τελευταία το 'χει ρίξει στον Ηλεκτρονικό Τύπο. Από τον Ιούνιο του 2017 είναι αρχισυντάκτρια στο Ladylike.gr.

SHARE

ΕΓΓΡΑΦΗ

LADYLIKE NEWSLETTER

Όσα θέλει μία γυναίκα στο email της

ΜΗΝ ΤΑ ΧΑΣΕΤΕ