Τέμπη: 3 χρόνια από τη στιγμή που χάσαμε το οξυγόνο μας μέσα από τα λόγια των συγγενών των θυμάτων

Το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου η χώρα βρίσκεται σε ρυθμούς γενικής απεργίας και μαζικών συλαλλητηρίων σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και πόλεις της επαρχίας. Ο Σύλλογος Πληγέντων Δυστυχήματος Τεμπών απηύθυνε κάλεσμα για συμμετοχή στις συγκεντρώσεις που στηρίζουν τα Εργατικά Κέντρα, τα Σωματεία Εργαζομένων, οι Φοιτητικοί Σύλλογοι και φορείς σε όλη την Ελλάδα. «Το έγκλημα δεν θα συγκαλυφθεί», διαμηνύουν κι είμαστε πάντα αδιαπραγμάτευτα στο πλευρό τους.

Πριν από 3 χρόνια επιβεβαιώθηκε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο σε όλους μας ότι σε αυτή τη χώρα, με τις υποδομές που διαθέτει, με τις πελατειακές σχέσεις της και την αδιαφάνεια που μοιάζει να καλύπτει σαν πέπλο ασάφειας τα πάντα, ζούμε από τύχη. Και πήραμε κάπως μέσα μας την απόφαση ότι αυτή θα είναι η τελευταία φορά που θα το διαπιστώσουμε. Βγήκαμε στους δρόμους και ενώσαμε τη φωνή μας με φωνές που θα έπρεπε να είναι σπασμένες από τους λυγμούς κι όμως μιλάνε πιο δυνατά απ’ όλες για δικαιοσύνη. Φωνές των συγγενών των θυμάτων των Τεμπών.

Ο Σύλλογος Πληγέντων Δυστυχήματος των Τεμπών συστάθηκε από την ανάγκη αυτών των φωνών των θυμάτων και των συγγενών τους να απαιτήσουν δικαιοσύνη εκεί που αντίκρυζαν μόνο προσπάθεια συγκάλυψης. Παράλληλα είχαν να αντιμετωπίσουν πολιτικά παιχνίδια που στήνονταν πάνω στον πόνο τους, είχαν να αντιμετωπίσουν ανεκδιήγητες δηλώσεις και σχόλια για χαροκαμένες μάνες και οικονομικά οφέλη στα οποία αποσκοπούσαν διεκδικώντας δικαιοσύνη. Δηλώσεις από δημόσια πρόσωπα, πολιτικούς, εν ενεργεία υπουργούς που τους κούνησαν το δάχτυλο. Ντροπή μεγάλη, όλα όσα αυτοί οι άνθρωποι έχουν αντιμετωπίσει. Θαυμασμός μεγάλος για το αστείρευτο θάρρος τους, τη δύναμη, τον τρόπο που ενώ λυγίζουν μπροστά στα μάτια μας, παραμένουν αμετακίνητοι σε αυτόν τον αγώνα για δικαιοσύνη.

Και 3 χρόνια μετά το τραύμα το συλλογικό και το αδιανόητο δυστύχημα των Τεμπών δεν έχουν πάψει, ευτυχώς, να ακούγονται όσο κι αν τα λόγια τους πονάνε. Με προσωπικό αγώνα άνθρωποι που ποτέ δεν θα ήθελαν να φανταστούν τον εαυτό τους σε ρόλο ερευνητή κατάφεραν να θέσουν ερωτήματα, να αποκαλύψουν εγκληματικές ελλείψεις, να ζητήσουν οι υπεύθυνοι να πληρώσουν. Τώρα βρίσκονται ενόψει του επόμενου μεγάλου κεφαλαίου της ιστορίας τους. Μίας ιστορίας που κάθε λεπτό δεν θα επιθυμούσε κανείς να γράφεται. Η δίκη για 36 μη πολιτικά πρόσωπα που κατηγορούνται για το δυστύχημα αναμένεται να αρχίσει στις 23 Μαρτίου 2026 και θα διεξαχθεί στη Λάρισα. Η φωνή μας και τότε θα είναι ενωμένη με τη δική τους.

Ως τότε θα δώσουμε χώρο στη δική τους έτσι όπως έχει εκφραστεί σε συνεντεύξεις, σε δημόσιες συγκεντρώσεις, σε μαύρες επετείους, σε τηλεοπτικές δηλώσεις, αναρτήσεις τους ακόμα και στις σελίδες ενός βιβλίου. Οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών μιλάνε κι αυτά που λένε πονάνε πολύ, αλλά πρέπει να τα ακούσουμε ξανά. 3 χρόνια μετά.

Οι συγγενείς των θυμάτων των Τεμπών δεν έχουν πάψει να μιλάνε 3 χρόνια τώρα. Ακούει κανείς;

• Ηλίας Παπαγγελής- πατέρας Αναστασίας Παπαγγελή

«Ούτε ο πόνος έχει μειωθεί, ούτε η οργή έχει μειωθεί και δεν μας επιτρέπουν οι συνθήκες να πενθήσουμε. Η καλύτερη στιγμή της ημέρας είναι όταν πάμε για ύπνο και σκέφτομαι ότι θα έρθει στον ύπνο μου».

«Η χειρότερη είναι όταν ξυπνάω όταν από τα πρώτα δευτερόλεπτα συνειδητοποιώ τι έχει συμβεί… Δεν ξεχνιέται αυτό, είναι μια βαθιά πληγή που θα μας ακολουθεί».

• Άλμα Λάτα- μητέρα Κλαούντιας Λάτα

«Γι’ αυτούς τους νεκρούς αξίζει μία πατρίδα που να τους δικαιώσει και μία ιστορία που να τους θυμάται για πάντα. Θέλω να ακούσω από τον κύριο Εισαγγελέα ότι όποιος έφταιγε για τον χαμό της κόρης μου, να μπει 57 φορές ισόβια».

«Εμείς θα μείνουμε δυνατές το οφείλουμε στα παιδιά μας. Μου λείπει κάθε μέρα, μου λείπει η αγκαλιά της και σήμερα είναι μία μαύρη επέτειος».

• Σταυρούλα Μασσάλη- μητέρα Δημήτρη Μασσάλη

«11 από τα 57 θύματα ήταν εργαζόμενοι. Είμαι από εκείνους που παρότρυνα το παιδί μου ως μηχανολόγο μηχανικό που λάτρευε τα τρένα να πάρει μέρος σε αυτή την προκήρυξη. Κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί όλα αυτά που μαθεύτηκαν, ότι δεν υπήρχε καμία δικλείδα ασφαλείας ούτε για τους εργαζόμενους ούτε για τους επιβάτες. Έτσι κληθήκαμε πέρσι τέτοιο καιρό να προσπαθούμε να μαζέψουμε αποδείξεις για να βγάλουμε αυτή τη ρετσινιά πάνω από το παιδί. Ο Δημήτρης ήταν ένα τέλειο παιδί, ευσυνείδητος, χαρούμενος, είχε μία πολύ καλή γνωριμία και ετοιμάζανε γάμο με την κοπέλα του. Σκεφτόμουν σήμερα που ντύναμε το εγγονάκι ότι θα έπρεπε να το ντύνουμε να πάει στον γάμο του θείου του, το ντύναμε για να τιμήσει τη μνήμη του. Έχασα την πίστη μου, δεν πήγα ούτε στην εκκλησία ούτε πουθενά. Κάθε φορά που λύγιζα ζητούσα βοήθεια μόνο από το παιδί μου»

• Μαρία Καρυστιανού- μητέρα Μάρθης Ψαροπούλου

«Δεν θα φύγουν ποτέ τα πράγματά της από το σπίτι. Δεν θα φύγει τίποτα από το δωμάτιό της. Τίποτα. Θέλω να χαρίσω κάποια ρούχα της. Αλλά, αισθάνομαι περίεργα να ανοίξω την ντουλάπα της και να την αδειάσω

• Παύλος Ασλανίδης- πατέρας Δημήτρη Ασλανίδη 

«27 παιδιά κάηκαν ζωντανά από αυτή την έκρηξη, ένα από αυτά ήταν ο γιος μου. Τώρα εδώ πιο κάτω συζητάνε για τον Τριαντόπουλο, αυτόν τον εγκληματία. Τα αποτελέσματα του Τριαντόπουλου είναι αυτές οι πράσινες σακούλες. Αυτές είναι οι πράσινες σακούλες που πήραμε τα παιδιά μας. {…} Εμείς που πήραμε τα παιδιά μας σε σακούλες, μόνο οι γονείς από την Παλαιστίνη -που παίρνουν τα παιδιά τους σε σακούλες, μπορούν να μας καταλάβουν»

• Δημήτρης Μπέζας- πατέρας Φραντζέσκας Μπέζα 

«Το κοριτσάκι μου, η φωνή της ήταν το “Δεν έχω οξυγόνο” στην απέλπιδα προσπάθειά της να επιβιώσει. Δεν τα κατάφερε, όπως δεν τα κατάφεραν πολλοί που ήταν μαζί της»

«Εγώ έχω μόνο μια ευχή. Αυτό το σλόγκαν, το “Δεν έχω Οξυγόνο” να είναι το οξυγόνο στα μυαλά όλων μας για να αλλάξουμε λογικές και νοοτροπίες».

 «Δεν πρέπει να αφήσουμε στις επόμενες γενιές αυτό το χάλι. Δεν το αξίζουμε σαν λαός, δεν το αξίζουν τα παιδιά μας».

• Σμαρώ Οικού- αδελφή Δημήτρη Οικού

«Σκέφτομαι έναν διαρκή αγώνα, σωματικό και ψυχολογικό. Καταρχάς ατελείωτο ξενύχτι, ατελείωτη προσπάθεια, διάβασμα, συγκεντρώσεις. Δηλαδή δεν είχαμε χρόνο οι συγγενείς να καθίσουμε λίγο στον καναπέ και να βουλιάξουμε στο πένθος. Εμείς βρεθήκαμε με έναν ξαφνικό θάνατο αντιμέτωποι, το οποίο από μόνο του θέλει χρόνο. Όμως από την πρώτη στιγμή, δηλαδή περίπου από τις δέκα πρώτες μέρες, καταλάβαμε ότι το θηρίο έχει πρόσωπο».

• Νίκος Πλακιάς: Πατέρας Θώμης και Χρυσής Πλακιά, θείος Αναστασίας Πλακιά

«Για μένα είναι σύντροφος η οργή. Και δεν είναι μόνο οργή, αλλά και θυμός και μίσος. Ήμασταν οικογένεια όχι μόνο που δεν είχαμε μίσος, είχαμε τόση αγάπη και δίναμε τόση στα παιδιά μας, στους διπλανούς μας και λόγω της επαγγελματικής μας δραστηριότητας. Ήμασταν οικογένειες ταπεινές».

«Δυστυχώς, σε αυτό το στάδιο η οργή, το μίσος κι ο θυμός υπερτερεί απ’ όλα τα άλλα συναισθήματα και δεν ξέρω κι αν ποτέ θα μου φύγει. Είναι οργή για τον τρόπο που χάθηκαν τα παιδιά. Αυτός ο τρόπος, το αδιανόητο γιατί; Μήπως κάναμε λάθος κάπου;».

• Σωτήρης Μήτσκας- πατέρας Ιφιγένειας Μήτσκα

«Τις τελευταίες μέρες από θύματα κινδυνεύουμε να γίνουμε θύτες. Βγαίνει ο υπουργός και μας κατηγορεί ότι πίσω από τις κινήσεις μας κρύβονται οικονομικά οφέλη. Σε πληροφορώ κύριε Γεωργιάδη ότι λεφτά έχουμε, παιδιά δεν έχουμε. Όταν το καταλάβεις αυτό, ίσως καταλάβεις τι ζούμε εμείς αυτά τα χρόνια».

• Πάνος Ρούτσι- πατέρας Ντένις Ρούτσι 

«Αντί να σβήσουν τα ονόματά τους, να φροντίσουν να μην ξαναυπάρξουν ονόματα. Δεν σβήνεις τόσο απλά τη μνήμη».

«Φοβάμαι ότι θα σβήσουν τα ονόματα, γιατί είδαμε τις τελευταίες τρεις ημέρες ότι προσπαθούν να διώξουν τα παιδιά από την ομάδα “Μέχρι Τέλους”.

Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί και εγώ από σήμερα θα είμαι στο Σύνταγμα. Καλώ τον κόσμο που με υποστήριξε στις 23 ημέρες της απεργία πείνας μου, να είμαστε όλοι μαζί, γιατί το χρωστάμε στα παιδιά που χάσαμε, το χρωστάμε στους εαυτούς μας, γιατί αυτό που κάνουν είναι μία εκδικητική πράξη και δεν θα περάσει.

Εγώ θα βρίσκομαι κάθε βράδυ στο Σύνταγμα, ακριβώς στο σημείο που γράφτηκε με κόκκινη μπογιά το όνομα του γιου μου».

• Νίκος Χατζηβασιλείου- πατέρας Ελισάβετ Χατζηβασιλείου

«Δύσκολες είναι όλες οι ώρες. Ειλικρινά το ότι έχουν περάσει 3 χρόνια είναι σαν να έχουν περάσει 3 μήνες, 3 μέρες. Ο χρόνος δεν έχει καμία σημασία τελικά. Δεν είναι εύκολο να συνεχίσεις έτσι. Όλα τα παιδιά όχι μόνο η Ελισάβετ ήταν αθώα παιδιά, οι αθώοι είναι παιδιά όλων μας. Είναι άγγελοι όλων μας. Ήταν εθνική καταστροφή αυτό που συνέβη στα Τέμπη. Χάθηκαν παιδιά αξιόλογα από ανθρώπους διεφθαρμένους, διαπλεκόμενους, κρατικοδίαιτους. Ένα ανιστόρητο έγκλημα απίστευτα. Κι ερχόμαστε 3 χρόνια μετά και δεν είναι κανένας στη φυλακή. Αυτά τα παιδιά χαθήκανε και όλοι είναι στα σπίτια τους».

• Πάτερ Χριστόδουλος- πατέρας Κυπριανού Παπαϊωάννου 

«Αν ήξερα όλες αυτές τις ελλείψεις θα του έλεγα παιδί μου μην σκεφτείς να μπεις μέσα σε τρένο. Πριν λίγες μέρες που ήρθα στην Ελλάδα, σκέφτηκα να κάνω αυτή τη διαδρομή που έκανε ο Κυπριανός, από την Αθήνα στη Λάρισα. Δείλιασα και είπα να ενοικιάσω αυτοκίνητο».

• Λυσίμαχος Παπάζογλου- πατέρας Γεώργιου Παπάζογλου

«Είναι δύσκολες ημέρες για όλους τους συγγενείς των θυμάτων, αλλά από την άλλη θα πρέπει να δούμε και το θετικό κομμάτι που είναι η απόδοση της δικαιοσύνης για όλους, όχι μόνο στα 43 άτομα που βρήκε ο ανακριτής. Υπάρχουν και άλλοι υπεύθυνοι οι οποίοι είναι πολιτικοί. Εδώ δεν υπάρχει ασυλία, σκοτώθηκαν 57 νέοι και πρέπει η απάντηση να είναι πολύ δυναμική. Ελπίζω ότι μετά από αυτό το γεγονός, δεν θα ξαναγίνει κάτι τέτοιο, αυτό θα είναι η σημαία μας».

«Ο κόσμος έχει καταλάβει ότι κάτι γίνεται εδώ πέρα, δεν είναι απλή υπόθεση, θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι καλύτερα, αν από την αρχή οι υπουργοί που ήταν υπεύθυνοι για την κατάσταση, πήγαιναν στον ανακριτή και ήθελαν να καταθέσουν και όχι να κρύβονται πίσω από τις ασυλίες».

• Ασημίνα Χούπα- μητέρα Ελπίδας Χούπα

«Μου λείπει η Ελπίδα, τα πειράγματά της, η αγκαλιά της, όλα. Αυτά τα χρόνια είναι πάρα πολύ δύσκολα, με πάρα πολλή λύπη, πόνο, κλάμα, στενοχώρια. Έτυχε και ήμουν στο νοσοκομείο στο Καρπενήσι, ήταν μια φίλη μου άρρωστη και το έμαθα στις 6 το πρωί στο νοσοκομείο. Ήξερα ότι η Ελπίδα θα φύγει εκείνη την ημέρα, δεν ήξερα ακριβώς τι ώρα. Στην αρχή είχα κάποια ελπίδα, ότι κάπου θα υπάρχει, κάπου θα την βρουν, αλλά περνώντας οι ημέρες…».

• Κα. Άννα- γιαγιά Τάσου Κουτσόπουλου 

«Το κλαίμε κάθε μέρα το παιδάκι μας. Είχε ένα στόμα που έβγαζε μέλι, γιατί έφυγε άδικα; Γιατί; Τα μοτοσακό και τα αυτοκίνητα φοβόμασταν. Το έφαγαν το παιδί μας. Εμάς πέρασαν τα χρόνια θα κλείσουμε τα μάτια μας, τον γιο μου σκέφτομαι και τη νύφη μου που θα ναι εδώ μια ζωή. Εμείς δουλέψαμε, φτιάξαμε, είχαμε μια καλή οικογένεια. Τώρα πάει, σακατεύτηκε η οικογένεια. Είναι πόνος αγιάτρευτος αυτός. Πού να τον βρω τον Τασούλη μου, να τον αγκαλιάσω;».

• Άννα Καρατζόγλου- μητέρα Κέλλυς Πορφυρίδου 

«Είναι πολύ δύσκολο αυτό που καλούνται οι γονείς να κάνουν σε τέτοιες περιπτώσεις. Τρομακτικά δύσκολο, γιατί είναι πολύ αντιφατικό και πονάει πολύ το να βλέπεις απλά τη φωτογραφία του παιδιού σου μέσα σε ένα χαρούμενο κλίμα, μέσα στα νιάτα, μέσα σε φοιτητές… Εκεί έρχεσαι αντιμέτωπος ακόμα περισσότερο με την πραγματικότητα και σε πνίγει ακόμα περισσότερο το γιατί και το τι ακολούθησε όλο αυτό το τελευταίο διάστημα. Κυρίως όμως το γιατί. Από τη μία μαχαίρια που βλέπεις την φωτογραφία του παιδιού σου και από την άλλη θυμός».

«Ο θυμός δεν καταλαγιάζει, κάθε άλλο θα έλεγα, ο θυμός μεγαλώνει. Όσο περνάει ο καιρός και συνειδητοποιείς και κυρίως εμείς που ήρθαμε αντιμέτωποι με όλη αυτή την φρίκη και την πραγματικότητα, ο θυμός μεγαλώνει, γιγαντώνεται».

• Βαγγέλης Βλάχος- αδερφός Βάιου Βλάχου 

«Αν θέλουμε να προχωρήσουμε στην ζωή μας πρέπει να βρούμε την αλήθεια στα ερωτήματα που έχουμε, τι και γιατί συνέβη. Με γεμίζει οργή η αδικία, το να νιώθεις ότι κάποιος δεν θέλει να σε βοηθήσει να συνεχίσεις την ζωή σου. Υπάρχει και θλίψη, έρχονται οι αναμνήσεις, θες να είσαι με την οικογένειά σου και εγώ δεν μπορώ γιατί ζω στο εξωτερικό, μακριά. Έχω παρατήσει την δουλειά μου, την οικογένεια μου… Νιώθω ότι έτσι μπορώ να προσφέρω…Αλλιώς θα ήταν μαρτύριο να είμαι μακριά και μην κάνω τίποτα γι’ αυτήν την υπόθεση».

• Αντώνης Δουρμίκας- πατέρας Ελένης Δουρμίκα

«Τα παιδιά δεν είναι καλά, ο μικρός σηκώνεται τα βράδια, ζητάει την μαμά του, έχουμε προβλήματα. Ζούσαμε όλοι μαζί οικογενειακώς. Δεν περνιέται αυτό. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι χάθηκε η Έλενα. Νομίζω ότι θα έρθει από τη δουλειά. Τα παιδιά πάνε σχολείο, τα πηγαίνουμε βόλτα, για να μπορέσουν να ξεχνάνε και αυτά. Γιατί όταν είναι μέσα στο σπίτι είναι λυπημένα.

Τι μπορούμε να πούμε στα παιδιά; Τι να τους πούμε ακριβώς; Φοβόμαστε μήπως τους πούμε κάτι και κάνουμε κανέναν λάθος και τα κάνουμε χειρότερα τα πράγματα. Παιδοψυχολόγοι δεν έχουν πάρει ακόμη τηλέφωνο».

• Θοδωρής Ελευθεριάδης- γιος Μαρίας Εγούτ

«Από τις πρώτες κιόλας μέρες, όλοι οι συγγενείς των θυμάτων ήρθαμε αντιμέτωποι με οργανωμένες προσπάθειες συγκάλυψης του εγκλήματος και καταλάβαμε ότι πρέπει να δώσουμε μάχη για να αποδοθεί δικαιοσύνη. Δύο χρόνια μετά, με τη βοήθεια των πραγματογνομώνων, των δικηγόρων μας, αλλά και με πολλή προσωπική έρευνα το τι έχει συμβεί και τι δεν έχει συμβεί, το ξέρουμε. Την ακολουθία των γεγονότων, καθώς και πώς μοιράζονται οι ευθύνες, τα γνωρίζουμε».

«Μαζί μπορούμε να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη και να προχωρήσουμε με δύναμη κι ελπίδα».

 

• Νίκος Ζήσης- σύζυγος Αθηνάς Κατσαρά

«Θα μετατρέψω τον εφιάλτη μου σε όνειρο σήμερα αγάπη μου. Θα σου διηγηθώ μια ιστορία, μια αληθινή ιστορία που στο τέλος θα νικήσουν οι καλοί άνθρωποι. Οι κακοί θα πάνε στη φυλακή. Σ’το υπόσχομαι».

• Κατερίνα Βουτσινά- αδελφή Γιάννη Βουτσινά 

«Όταν συνέβη το φονικό, δεν μας έδωσαν τους νεκρούς μας αμέσως, γιατί υπήρχαν φρικτοί διαμελισμοί και απανθρακωμένοι άνθρωποι. Με πληροφόρησαν την τρίτη ημέρα ότι βρέθηκε ο κορμός του αδερφού μου και θα πρέπει να περιμένω παραπάνω, μήπως βρεθεί και κάτι άλλο από εκείνον. Την πέμπτη μέρα μάς παρέδωσαν τη σορό.

Από τότε που δολοφονήθηκε ο αδερφός μου δεν είχα έως τώρα το δικαίωμα να θρηνήσω την απώλειά του, παρά μόνο να παρακολουθώ τις εξελίξεις και να προστατεύω με κάθε τρόπο τη μητέρα μου, μια “μητέρα των Τεμπών”, που την έχω μέσα στο σπίτι μου, προσπαθώντας παράλληλα να μη λυγίσω».

«Ο Γιάννης ήταν ένας άνθρωπος που ονειρευόταν και ήθελε έναν καλύτερο κόσμο. Ήταν αλληλέγγυος με κάθε άνθρωπο που είχε ανάγκη. Θέλω να τον θυμάστε με αγάπη, όπως και τους άλλους ανθρώπους που χάθηκαν άδικα σε αυτό το τρένο. Δεν ήταν ένα νούμερο. Το όνομά του ήταν Γιάννης».