Οι 5 πιο creepy ιστορίες της ελληνικής μυθολογίας: Διαμελισμοί, βιασμοί, ανθρωποφαγία
- 3 ΦΕΒ 2026
Το «δεν είμαι ρατσιστής, αλλά» έχει γίνει τις τελευταίες ώρες επωδός για όσους εκφράζουν αρνητική άποψη για το ενδεχόμενο η Lupita Nyong’o να παίξει την Ωραία Ελένη στην πολυαναμενόμενη Οδύσσεια του Christopher Nolan. Καλά το διάβασες του Christopher Nolan, όχι του Ομήρου ακριβώς. Το πρόβλημα δεν είναι η πόσο ο Nolan θα μείνει πιστός στην Οδύσσεια του Ομήρου και στην ελληνική μυθολογία. Το πρόβλημα είναι ότι ναι, μάλλον είσαι ρατσιστής.
Δεν είναι πρώτη φορά που το κοινό «διαμαρτύρεται» αν και είναι ίσως ελληνική πατέντα να εξεγείρονται άνθρωποι για κάποια επικείμενη «ιεροσυλία» πριν ακόμα βεβαιωθούν για τα γεγονότα. Δεν ξέρουμε τι ρόλο θα παίξει η ηθοποιός στην ταινία, αλλά πώς τολμά ο Nolan να βάζει μία μαύρη ηθοποιό -τη βραβευμένη με Όσκαρ Lupita Nyong’o- να κάνει την αρχαία Ελληνίδα, την Ωραία Ελένη μας (που η ύπαρξή της ιστορικά δεν έχει αποδειχθεί, αλλά ποιος νοιάζεται αν ήταν εξαρχής πρόσωπο της ελληνικής μυθολογίας αυτός ο ρόλος στην επίσης μη ιστορική καταγραφή αλλά επικό ποίημα, Οδύσσεια, του Ομήρου);
Δεν διαμαρτυρόμαστε δε μόνο εδώ τοπικώς. Ο Elon Musk πήρε θέση στο θέμα κατηγορώντας τον Christopher Nolan ότι έχασε την ακεραιότητά του. Μιλάμε για τον ίδιο άνθρωπο που χαιρέτησε ναζιστικά στην ορκωμοσία του Trump αλλά ναι, σίγουρα δεν διαμαρτύρεται ως ρατσιστής, αλλά ως φύλακας της πολιτιστικής κληρονομίας του Ομήρου.
Παλιότερα είχαν υπάρξει διαμαρτυρίες για τους μαύρους ηθοποιούς που υποδύθηκαν ξωτικά στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών. Ούτε τότε ήταν ρατσιστές όσοι διαμαρτύρονταν, αλλά ο Τόλκιν ήθελε τα ξωτικά να είναι λευκά. Βέβαια κι ο Σαίξπηρ ήθελε τον Οθέλλο μαύρο, αλλά παραδόξως το blackface λευκών ηθοποιών για να τον ερμηνεύσουν, δεν ενόχλησε το ίδιο ανά τα χρόνια.
Ο Όμηρος περιέγραφε την Ωραία Ελένη, ως γυναίκα με λευκά χέρια (υποδηλώνοντας βέβαια την αριστοκρατική της καταγωγή που δεν της επέτρεπε να κάνει αγροτικές εργασίες που θα εξέθεταν τα χέρια της στον ήλιο), άρα δεν είμαστε ρατσιστές, σεβόμαστε τα «ιερά κείμενα». Εχμ, όχι.
Μοιάζει να μην μπορούμε να δεχτούμε ότι ένας σκηνοθέτης, μπορεί να έχει τη δική του ματιά απέναντι σε ένα έργο, να τον αφορούν περισσότερο οι συμβολισμοί του και λιγότερο η πιστότητα στις περιγραφές των εξωτερικών χαρακτηριστικών των ηρώων και γενικά ότι το σινεμά δεν είναι ιστορικό ντοκουμέντο. Και βασικά να αρνούμαστε ότι ακόμα και τα αρχικά αυτά κείμενα που τους ενέπνευσαν, δεν ήταν ιστορικά έργα αλλά λογοτεχνικά. Η φαντασία έπαιξε ρόλο εξαρχής στη δημιουργία τους. Και θέλουμε να τη στερήσουμε από τους επόμενους καλλιτέχνες (παραδόξως μόνο αν αυτοί θέλουν να συμπεριλάβουν μαύρους ηθοποιούς στο cast).
Το bottom line είναι ότι η ζωή προχωρά. Η λογοτεχνία για χιλιάδες χρόνια γραφόταν από λευκούς συγγραφείς με περιορισμένες προσλαμβάνουσες περιτριγυρισμένους από λευκούς ανθρώπους. Ο κόσμος έχει αλλάξει και τα casts των ταινιών, ευτυχώς, επίσης.
Οι ιστορικές αναπαραστάσεις οποιαδήποτε εποχής γίνονται με τους καλλιτεχνικούς όρους του σήμερα, η πρόσβαση των ηθοποιών στα projects είναι πιο ισότιμη κι αυτό θα έπρεπε να δίνει ελπίδα για την εξάλειψη των διακρίσεων. Όσους του ενοχλεί, γνώμη μου, τους ενοχλεί για ρατσιστικούς λόγους, για μία αίσθηση μεγαλείου του παρελθόντος, για μία αίσθηση λευκής υπεροχής που κάπου σε κάποια γωνία του μυαλού τους επιμένει να συντηρείται.
Καθώς λοιπόν πίσω από πληκτρολόγια γίνονται ολόκληρες ιστορικές αναλύσεις για το πώς η Ωραία Ελένη δεν θα μπορούσε ποτέ να είναι μαύρη και όλοι έχουν μια άποψη να υπερασπιστούν, αλλά κυρίως καθώς ο Nolan δεν θα μπορούσε να νοιάζεται λιγότερο για το αν η δική μας στενομυαλιά (και έλλειψη θεμάτων στην επικαιρότητα) οδηγεί σε αντιδράσεις για την πιθανότητα η Lupita Nyong’o να παίξει την Ωραία Ελένη, ενώ λέω να κάνω κάτι διαφορετικό.
Να σου παρουσιάσω εδώ τους πιο εξωφρενικούς μύθους της ελληνικής μυθολογίας, που αν μεταφέρονταν ποτέ στη μεγάλη οθόνη, νομίζω ότι το λιγότερο που θα μας απασχολούσε θα ήταν η φυλή του ανθρώπου που θα πρωταγωνιστούσε σε αυτούς. Αν μεταφέρονταν ποτέ στη μεγάλη οθόνη κάτι μου λέει ότι η αίσθηση του περασμένου μεγαλείου θα έδινε τη θέση της στο «Θεέ μου πού πήγαν και τα σκέφτηκαν; Γιατί; Γιατί; Γιατί;» λόγω βαρβαρότητας. Ανελέητα εκδικητικοί θεοί, παιδοκτόνοι βασιλιάδες, κτηνοβασίες και ανθρωποφαγία, είναι όλα εδώ.
Αυτοί είναι οι 5 πιο εξωφρενικοί μύθοι της ελληνικής μυθολογίας
Ο Τάνταλος και ο γιος του στην κατσαρόλα
Ο Τάνταλος ήταν βασιλιάς της Φρυγίας και πατέρας του Πέλοπα, μεταξύ άλλων. Θέλοντας να αποδείξει ότι ακόμα και οι θεοί του Ολύμπου μπορούν να ξεγελαστούν, τους κάλεσε στο παλάτι του για δείπνο. Έσφαξε τον γιο του, τον διαμέλισε, τον έβρασε και τους τον σέρβιρε. Η Δήμητρα ήταν η μόνη που έφαγε ένα μέρος του φαγητού της (γιατί ο Πλούτωνας είχε απαγάγει την κόρη της Περσεφόνη την είχε εξαναγκάσει να γίνει γυναίκα του και είχε βυθίσει την αδερφή του και θεά σε θλίψη και δεν ήταν συγκεντρωμένη, αλλά αυτός είναι άλλος σκληρός μύθος). Όλοι οι άλλοι κατάλαβαν τι είχε συμβεί.
Ανέστησαν τον Πέλοπα και ο Τάνταλος ήρθε αντιμέτωπος με μία αιώνια δοκιμασία. Ο Δίας τον σκότωσε με κεραυνό και στον κόσμο του Άδη βρέθηκε σε έναν λάκκο γεμάτο νερό κάτω από ένα δέντρο φορτωμένο με φρούτα. Πεινούσε και διψούσε ανελέητα αλλά κάθε φορά που άπλωνε το χέρι του να πιάσει έναν καρπό τα κλαδιά υψώνονταν ώστε να μην τα φτάσει. Όταν δε έσκυβε να πιει νερό, ο λάκκος στέρευε. Karma is a bitch.
Η Μέδουσα και ο ορισμός του victim blaming στην ελληνική μυθολογία
Η Μέδουσα πριν γίνει μυθολογικό τέρας, σύμφωνα με τον Οβίδιο, ήταν μία πανέμορφη ιέρεια της Θεάς Αθηνάς. Ο Ποσειδώνας θέλησε να την κάνει δική του και μάντεψε: η συναίνεση στην αρχαία ελληνική μυθολογία ήταν κάποια άγνωστη έννοια. Μεταμορφώθηκε σε άλογο μπήκε στον ιερό χώρο της ορκισμένης παρθένας Αθηνάς και τη βίασε. Και τι έκανε η Αθηνά; Αντί να ανοίξει πόλεμο με τον Ποσειδώνα (που σταθερά της την έδινε στα νεύρα σε διάφορους μύθους) τιμώρησε για τον βιασμό της, τη Μέδουσα.
Την έκανε ένα απεχθές τέρας, με φίδια αντί για μαλλιά και άγρια μάτια (εξού και το δεύτερο όνομά της, Γοργώ) που όποιος αντίκρυζε το πρόσωπό της πέτρωνε από τον τρόμο του. Το victim blaming, αλά μυθολογικά. Ο Ησίοδος, έλεγε ότι τη Μέδουσα τη σκότωσε ο Περσέας και από το αίμα της ξεπήδησε ο Πήγασος, το φτερωτό άλογό του.
Μινώταυρος, μία ιστορία κτηνοβασίας και γονικής απόρριψης
Όποτε οι θεοί τσαντίζονταν με τους θνητούς, κάποιοι αθώοι θα την πλήρωναν άσχημα. Έτσι συνέβη και με τον Μίνωα που εκνεύρισε τον Ποσειδώνα και την πλήρωσε μια γυναίκα και ο Μινώταυρος. Πριν γίνει βασιλιάς ο Μίνωας ζήτησε από τον Ποσειδώνα ένα σημάδι ότι αυτός έπρεπε να ανέβει στον θρόνο. Ο Ποσειδώνας του έστειλε έναν λευκό ταύρο και του ζήτησε να τον θυσιάσει για χάρη του. Ο Μίνωας (καλός πονηρός κι αυτός) έσφαξε έναν άλλο ταύρο ελπίζοντας ότι ο θεός δεν θα καταλάβει τη διαφορά (μπούφοι οι αρχαίοι, πίστευαν ξανά και ξανά ότι οι θεοί ξεγελιούνταν).
Ο Ποσειδώνας φυσικά και κατάλαβε, νευρίασε και έκανε τη σύζυγο του Μίνωα, Πασιφάη, να ερωτευτεί τον ταύρο. Εκείνη απελπισμένη για να ικανοποιήσει το πάθος της στράφηκε στον Δαίδαλο κι αυτός της έφτιαξε ένα ομοίωμα αγελάδας για να μπει μέσα η Πασιφάη και να συνευρεθεί με τον ταύρο. Ο στόχος επετεύχθη και από αυτή την ένωση γεννήθηκε ο Μινώταυρος, μισός άνθρωπος και μισός τέρας.
Και κοίτα να δεις πράγματα, η μητέρα του και ο θετός πατέρας του ο Μίνωας έβαλαν πάλι τον Δαίδαλο (μα τι είχε ακούσει κι αυτός ο εγκλωβισμένος εφευρέτης;) να χτίσει τον Λαβύρινθο για να κλείσουν μέσα τον Μινώταυρο. Θεωρήθηκε ντροπή για τον βασιλιά, τέρας που έπρεπε να μείνει κρυμμένο και τρεφόταν με ανθρωποθυσίες από την Αθήνα. Στο τέλος τον σκότωσε ο Θησέας τον οποίο βοήθησε η ετεροθαλής αδερφή του Μινώταυρου η Αριάδνη να βρει τον δρόμο του μέσα κι έξω από τον Λαβύρινθο.
Ορφέας, ο μουσικός που τον έσκισαν σε κομμάτια
Από τότε που ο Ορφέας έχασε την ευκαιρία να ξανασμίξει με την αγαπημένη του Ευρυδίκη (κατέβηκε στον Άδη, τη βρήκε κι έπρεπε να την αφήσει να τον ακολουθήσει χωρίς να την κοιτάξει ούτε μια φορά, αλλά δεν άντεξε κι εκείνη έμεινε για πάντα στον κάτω κόσμο) ο μουσικός, εκπρόσωπος της τραγουδιστικής τέχνης και της λύρας δεν θέλησε να ξανασμίξει με γυναίκα. Απείχε από τον έρωτα των γυναικών και έγινε ο πρώτος άντρας από τη Θράκη που μετέφερε την αγάπη του στα νεαρά αγόρια, όπως αναφέρει ο Οβίδιος.
Κάποια στιγμή βρέθηκε στον Ελικώνα ποταμό κι εκεί οι Θρακικές Μαινάδες τον σκότωσαν επειδή τις αρνιόταν θέλοντας μόνο άντρες εραστές. Στην αρχή του πέταξαν πέτρες αλλά η μουσική που έπαιζε τις μάγευε και οι πέτρες αρνούνταν να τον χτυπήσουν. Έπειτα του όρμησαν και κατά τη διάρκεια της μανίας τους τον έσκισαν σε κομμάτια.
Ερυσίχθονας, ο «τρώω τις σάρκες μου». Gore ελληνική μυθολογία
Ο Ερυσίχθονας ο Θεσσαλός ήταν ένας γνωστός αγενής τύπος κατά την ελληνική μυθολογία. Ασεβής από τους λίγους ο μυθικός γιος του Μυρμιδόνα και εγγονός του (όσο πάει και πιο τραμπούκος μου φαίνεται Ποσειδώνα). Μια μέρα του καρφώθηκε να κόψει τα δέντρα σε ένα άλσος που ήξερε ότι ήταν αφιερωμένο στη Θεά Δήμητρα γιατί, σου λέει, μια χαρά φιλέτο ήταν το οικόπεδο και θέλησε να χτίσει εκεί το παλάτι του.
Ανάμεσα στα δέντρα του άλσους βρισκόταν και το αγαπημένο της θεάς, μία λεύκα, γύρω από την οποία μαζεύονταν να χορέψουν και να τραγουδήσουν οι νύμφες. Ο Ερυσίχθονας δεν κώλωσε κι αυτό το δέντρο ήθελε να το κόψει. Μάταια προσπάθησε η Θεά Δήμητρα να τον μεταπείσει μεταμορφωμένη στην ιέρειά της, Νικίππη. Εκείνος την απείλησε με την αξίνα του και η Δήμητρα πήρε τη θεϊκή μορφή της και τον τιμώρησε (τους δούλους του που είχε μαζί του για να κόβουν τα δέντρα τους λυπήθηκε).
Η τιμωρία της ήταν ακράτητη πείνα. Άρχισε να τρώει τα πάντα ο Ερυσίχθονας, τα ζώα του, τα λαχανικά του, τις προσφορές από τους βωμούς στον διάβα του, δεν χόρταινε με τίποτα. Πούλησε την κόρη του ως δούλα για να πάρει τρόφιμα αφού χάλασε όλη του την περιουσία. Όταν τελικά δεν του έμεινε τίποτα να φάει άρχισε να τρώει τη σάρκα του μέχρι που πέθανε.
