«Ο διαβήτης δεν ορίζει πια τη ζωή μας»: 4 γυναίκες μοιράζονται την προσωπική τους ιστορία
Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΘΗΚΕ ΣΤΟ BLACKBOX STUDIO
- 14 ΝΟΕ 2026
Η Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη, στις 14 Νοεμβρίου κάθε χρονιάς, είναι η μέρα που το 1921 ο γιατρός Sir Frederick Banting και ο φοιτητής Charles Best ανακάλυψαν την ινσουλίνη. Ο μπλε κύκλος συμβολίζει την ενότητα της παγκόσμιας κοινότητας απέναντι στον σακχαρώδη διαβήτη.
Ως παθούσα και η ίδια εδώ και 21 χρόνια, έχω περάσει διάφορες διακυμάνσεις στη σχέση μου με τον διαβήτη. Υπάρχουν καλές αλλά και κακές στιγμές. Στο τέλος όμως, βλέπω μόνο τα θετικά του. Ο διαβήτης δεν είναι το πιο δύσκολο αυτοάνοσο νόσημα αλλά μπορεί να γίνει επικίνδυνο αν δεν δώσεις την απαραίτητη προσοχή. Η πιο συχνή εξήγηση που έχω ακούσει για τον λόγο που απέκτησα διαβήτη είναι επειδή «έτρωγα πολλά γλυκά μικρή». Ο διαβήτης είναι αυτοάνοσο νόσημα και όχι, δεν το αποκτήσαμε επειδή τρώγαμε παραπάνω ζάχαρη και γλυκά.
Η Επιστήμη έχει προχωρήσει σημαντικά και οι ενέσεις, ακόμα και οι μετρήσεις με το αίμα, λιγοστεύουν. Και αυτό, γιατί οι αισθητήρες γλυκόζης και οι αντλίες ινσουλίνης έχουν μπει στην καθημερινότητα πολλών διαβητικών. Η καταγραφή 24ωρης μέτρησης είναι απαραίτητη για να βλέπουμε σε τι τιμές κυμαίνεται το σάκχαρό μας. Όσο προσέχεις τον διαβήτη, εκείνος θα σου το ανταποδώσει. «Ή εκείνος ή εγώ» λέω εδώ και 21 χρόνια. Ευτυχώς η συνύπαρξή μας βαίνει καλώς.
Για την Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη, σκέφτηκα να στρέψω την προσοχή σου σε 4 μοναδικά κορίτσια. 4 διαφορετικές προσωπικότητες που έχουν ένα κοινό σημείο και αυτό είναι ο διαβήτης. Όλες έχουν «αγκαλιάσει» το αυτοάνοσο νόσημά τους και χάρη στην εξέλιξη της Τεχνολογίας και της Ιατρικής, η καθημερινότητά τους είναι πιο απλή και τα επίπεδα του σακχάρου τους ρυθμισμένα. Ανά πάσα ώρα και στιγμή βλέπουν τι μέτρηση έχουν. Η ινσουλίνη χορηγείται πολύ πιο εύκολα (χωρίς να αφήνει σημάδια στο σώμα που συνήθως κάνει η ένεση).
Η Αθανασία, η Νάγια, η Μαρουσώζα και η Δήμητρα μιλούν για τη συμβίωσή τους με τον διαβήτη και φωτογραφίζονται μαζί.
Η Αθανασία Κουλέτα ζει με τον διαβήτη εδώ και 19 χρόνια
Η Αθανασία διαγνώστηκε με σακχαρώδη διαβήτη λίγο μετά το τέλος των Πανελληνίων. Όπως ανέφερε, ακολουθεί μια συγκεκριμένη ρουτίνα, όπως όλος ο κόσμος, είτε έχει διαβήτη, είτε όχι, χάρη στην πρόοδο της Επιστήμης.
«Αυτό που κάνει τη ρουτίνα μου λίγο πιο έντονη και ενίοτε πιο στρεσογόνα από άλλες ρουτίνες είναι ότι, όπως διάβασα πρόσφατα, ένα άτομο με Διαβήτη Τύπου 1 καλείται σε καθημερινή βάση να παίρνει κατά μέσο όρο 180 αποφάσεις σχετικές με την υγεία του, δηλαδή 65.700 αποφάσεις τον χρόνο. Αυτό από μόνο του είναι κάτι. Όμως, νιώθω ευγνώμων απέναντι στους επιστήμονες που έχουν αφιερώσει έτη εργασίας και έρευνας για να κάνουν τη ζωή των διαβητικών ατόμων να κυλάει όσο το δυνατόν ομαλότερα. Είμαι πλήρως εξαρτημένη από συσκευές; Ναι. Θα παραπονεθώ γι’ αυτό, ενώ η καθημερινότητά μου έχει βελτιωθεί σημαντικά σε σχέση με την πρότερη κατάσταση και -κυρίως- ενώ ο Διαβήτης μου είναι καλά ρυθμισμένος; Όχι, φυσικά. Ο κάθε άνθρωπος αντιμετωπίζει τον δικό του αγώνα όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού του, έτσι κι εγώ. Απλά, αν και δεν είμαι φύσει αισιόδοξο άτομο, επιλέγω να αναγνωρίζω ότι στην περίπτωσή μου ο αγώνας αυτός είναι διαχειρίσιμος».
Αθανασία Κουλέτα: «Πλέον, μπορώ να φάω (σχεδόν) ό,τι θέλω, όποτε το θέλω, σε όποιον χωροχρόνο το επιλέξω και τη δυνατότητα αυτή μου τη δίνει η πρόοδος της επιστήμης».
«Η σχέση μου με τον αισθητήρα συνεχούς καταγραφής γλυκόζης κρατάει πολλά χρόνια. Μου είχε συστήσει ο γιατρός μου να αρχίσω να τον χρησιμοποιώ απ’ όταν πρωτοέφτασε στην αγορά της Ελλάδας αλλά ακόμα δεν τον κάλυπταν τα ταμεία. Το κόστος δεν ήταν καθόλου αμελητέο. Τότε κόστιζε 60€ ο ένας. Με το που άρχισε να καλύπτεται από τα ταμεία, τον φόρεσα αμέσως γιατί ήξερα πως θα αλλάξει την ποιότητα ζωής μου καθημερινά, όπως και έγινε. Πλέον, ο αισθητήρας δίνει αυτόματα μετρήσεις κάθε ένα λεπτό (όλα αυτά μέσω bluetooth και της αντίστοιχης εφαρμογής στο κινητό), να δίνει alarms όταν υπάρχει υπογλυκαιμία ή υπεργλυκαιμία. Λειτουργούν πάντα όλα τέλεια; Όχι. Υπάρχουν φορές που ο αισθητήρας δίνει false alarms, ακόμα και μέσα στη μαύρη νύχτα και τότε φυσικά και πρέπει να ξυπνήσω και να μετρήσω το σάκχαρό μου τρυπώντας τα δάχτυλά μου. Όμως, σημασία έχει να κοιτάμε το δάσος και όχι το δέντρο. Και το δάσος είναι ότι ο αισθητήρας προσφέρει περισσότερη ελευθερία, ευκολία και -αν και είναι ένας όρος που γενικά αποφεύγω- κανονικότητα στην καθημερινότητα ενός διαβητικού ατόμου».
Αθανασία Κουλέτα: «Είναι τελείως διαφορετικό να πρέπει να τρυπάς κάθε τρεις και λίγο τα δάχτυλά σου για να δεις το επίπεδο του σακχάρου στο αίμα και τελείως διαφορετικό να σκανάρεις έναν αισθητήρα».
«Γνωρίζω ότι υπάρχουν άτομα με Διαβήτη Τύπου 1 που δεν παίρνουν την απόφαση να τη φορέσουν, κυρίως για αισθητικούς λόγους. Αρχικά, θέλω να πω ότι πλέον έχει προχωρήσει τόσο πολύ η τεχνολογία στο κομμάτι αυτό, που οι αντλίες είναι και ασύρματες, πολύ μικρές και λεπτές και εφαρμόζουν πολύ καλά κάτω από οποιοδήποτε ρούχο. Πέραν του αισθητικού όμως, η αντλία συνεχούς έγχυσης ινσουλίνης λειτουργεί όσο το δυνατόν πιο κοντά στη λειτουργία του παγκρέατος. Είναι ό,τι καλύτερο έχει να προσφέρει η επιστήμη για τη διαχείριση του Διαβήτη σε καθημερινό επίπεδο αλλά και ως ποιότητα ζωής μακροπρόθεσμα. Η σωστή ρύθμιση του Διαβήτη με την αντλία είναι πολύ πιο εφικτή σε σύγκριση με άλλες μεθόδους, αποφεύγονται τα συχνά υπογλυκαιμικά ή υπεργλυκαιμικά επεισόδια και -πολύ βασικό- καλύπτεται ως δαπάνη και από τα ασφαλιστικά ταμεία. Δεν είμαι η καθ’ ύλην αρμόδια να μιλήσω περαιτέρω για τη λειτουργία των αντλιών, αυτό είναι δουλειά των θεραπόντων ιατρών του κάθε ατόμου. Αυτό που μπορώ να πω ως διαβητικό άτομο και μπορώ να το πω με βεβαιότητα είναι ότι η ζωή μου με την αντλία δεν έχει καμία σχέση με τη ζωή πριν από αυτή».
Το μήνυμα της Αθανασίας για την Παγκόσμια Ημέρα Διαβήτη
«Για μένα ο Διαβήτης δεν είναι ένα ακόμα τσιτάτο, είναι η ζωή μου. Έχω μια διαχρονική επιθυμία που θα ήθελα να μοιραστώ, αντ’ αυτού:Τα άτομα με Διαβήτη και πόσω μάλλον τα νέα άτομα, τα παιδιά, οι έφηβοι να νιώσουν επιτέλους ασφαλείς να μιλούν ανοιχτά γι’ αυτό που τους συμβαίνει.
Φυσικά, αυτό δεν αφορά μόνο τα διαβητικά άτομα, αλλά ολόκληρη την κοινωνία. Χρειάζεται περισσότερη ενημέρωση και εκπαίδευση για το τι είναι ο Διαβήτης, πώς προκύπτει (είναι αυτοάνοσο), πώς αντιμετωπίζεται κ.ο.κ. Κι ο λόγος που μιλάω δημόσια, όποτε το κάνω, είναι ακριβώς αυτός. Αν με ακούσει κάποια/ος και καταλάβει ότι έχει όλα τα εργαλεία στα χέρια του για να ζήσει μια όμορφη ζωή, για μένα αυτό είναι κέρδος όχι ατομικό αλλά συλλογικό.
Και κάτι τελευταίο που θα ήθελα να το απευθύνω προς την Πολιτεία, έστω ότι θα βρω ευήκοα ώτα. Η πρόσβαση σε δωρεάν ψυχολογική υποστήριξη στα άτομα που διαγιγνώσκονται με σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 1, θα έπρεπε να πηγαίνει πακέτο με τη διάγνωση από την 1η ημέρα (και για τους φροντιστές τους, αν πρόκειται για ανήλικα άτομα). Και μόνο να αναλογιστεί κανείς τον αριθμό των αποφάσεων σε καθημερινή βάση που ανέφερα πριν, είναι αρκετός για να αντιληφθούμε την πίεση που βιώνει το άτομο με Διαβήτη. Πίεση που θα μπορούσε να είναι πολύ πιο διαχειρίσιμη με την υποστήριξη ενός/μίας ψυχολόγου. Αλλά ξέρετε, 50€ την εβδομάδα δεν περισσεύουν σε κανέναν. Κι εκεί είναι που οφείλει να συνδράμει ένας κράτος που γνωρίζει, αντιλαμβάνεται και αναλαμβάνει την ευθύνη της ύπαρξής του, απέναντι στους πολίτες του».
Η Νάγια Γεωργαντώνη έκανε μία μέτρηση για πλάκα και τελικά δεν ήταν αστείο
Η Νάγια γύρισε μια μέρα από το σχολείο, τη στιγμή που η μαμά της έπρεπε να κάνει μέτρηση στη γιαγιά της. Σκέφτηκε λοιπόν να κάνει μια μέτρηση έτσι, «για πλάκα». Μια τυχαία κίνηση που της επεφύλασσε μια από τις μεγαλύτερες αλλαγές της ζωής της.
«Ζω με τον Διαβήτη Τύπου 1 από το 2010. Εκείνο το μεσημέρι στην κουζίνα, που κατά τ’ άλλα έμοιαζε με όλα τα υπόλοιπα, άλλαξε ολόκληρη η ζωή μου. Στην αρχή δεν είχα συνειδητοποιήσει ότι ο Διαβήτης θα ήταν μαζί μου για πάντα. Προσπαθούσα να προσαρμοστώ σε μια καινούργια πραγματικότητα, βομβαρδισμένη από άγνωστες μέχρι τότε πληροφορίες».
Νάγια Γεωργαντώνη: «Μετρήσεις σακχάρου, δόσεις ινσουλίνης και ενέσεις έγιναν ξαφνικά αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Οι μέρες έγιναν μήνες και ο διαβήτης παρέμενε εκεί».
«Σήμερα, οι αναμνήσεις μου από τη ζωή πριν από αυτόν μοιάζουν παράξενα λίγες. 1,5 χρόνο αργότερα έφυγα για σπουδές. Μόνη, μακριά από την οικογένειά μου, έτοιμη να ζήσω τη φοιτητική μου ζωή. Ανεξάρτητη, αλλά ταυτόχρονα εξαρτημένη από κάτι που απαιτούσε καθημερινά την προσοχή και τη φροντίδα μου».
Νάγια Γεωργαντώνη: «Ένα λάθος στη δόση της ινσουλίνης μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες. Δεν υπάρχει περιθώριο για απροσεξία, ούτε η πολυτέλεια μιας στιγμής ανεμελιάς. Κι όμως, τα κατάφερα».
«Πήρα το πτυχίο μου και λίγα χρόνια αργότερα ξεκίνησα να εργάζομαι ως δασκάλα. Δεν στερήθηκα πολλά. Κι αν κάτι έχω καταλάβει, είναι πόσο σημαντικό είναι να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε νοιάζονται πραγματικά. Ανθρώπους που γνωρίζουν τις δυσκολίες σου, βρίσκονται εκεί όταν τους χρειάζεσαι, αλλά δεν σε αντιμετωπίζουν ποτέ σαν να είσαι λιγότερο ικανή να ζήσεις τη ζωή που θέλεις. Δεν είναι όμως πάντα εύκολο».
Η υπογλυκαιμία μέσα στην έρημο
«Χρειάστηκε να φύγουμε από την έρημο και να επιστρέψουμε στο Κάιρο, ώστε να είμαστε κοντά σε σούπερ μάρκετ και νοσοκομείο σε περίπτωση που κάτι πήγαινε στραβά. Θύμωσα. Θύμωσα που ο διαβήτης εμφανίστηκε ξανά σαν εμπόδιο, που μας στερούσε μια τόσο όμορφη εμπειρία και που, για άλλη μια φορά, έπρεπε να προσαρμόσω τα σχέδιά μου σε εκείνον. Είπα στην φίλη μου πως, αν δεν είχα διαβήτη, δεν θα χαλούσα το ταξίδι μας. Κι εκείνη μου απάντησε κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ: “Κοίτα όμως πόσα έχεις κάνει παρόλο που είσαι διαβητική”».
«Αυτή η φράση άλλαξε τον τρόπο που βλέπω τον εαυτό μου. Με έκανε να σταματήσω να σκέφτομαι μόνο όσα μπορεί να μου στερεί ο διαβήτης και να αναγνωρίσω όλα όσα έχω καταφέρει έχοντάς τον μαζί μου. Να νιώσω περήφανη για τις δυσκολίες που ξεπέρασα, για τις εμπειρίες που τόλμησα να ζήσω και για τη ζωή που έχτισα. Ο διαβήτης μού έχει μάθει πολλά, αλλά το σημαντικότερο είναι να μην τα παρατάω. Να φροντίζω και να αγαπώ τον εαυτό μου, να εκτιμώ τους ανθρώπους που με αγκαλιάζουν ολόκληρη και να μη θεωρώ τίποτα δεδομένο».
«Κοιτάζοντας πίσω, νιώθω ευγνωμοσύνη που όλα αυτά τα χρόνια ο διαβήτης ήταν καλός μαζί μου. Με άφησε να σπουδάσω σε μια άλλη πόλη, να μετακομίσω στην Αθήνα, να ταξιδέψω και να ζήσω τις εμπειρίες που θα ζούσε κάθε άνθρωπος της ηλικίας μου».
«Δεν μπορώ να αλλάξω το γεγονός ότι ο διαβήτης είναι κομμάτι της ζωής μου. Μπορώ όμως να επιλέξω πόσο χώρο θα του δώσω στα όνειρα και στις αποφάσεις μου. Αν με ρωτούσες αν θα ήθελα να ζήσω χωρίς διαβήτη, θα σου φώναζα “ΝΑΙ!”. Αλλά όσο είναι εδώ, θα συνεχίσω να ταξιδεύω, να γεμίζω τη ζωή μου εμπειρίες και αναμνήσεις και να μην αφήνω τις δυσκολίες να μου στερούν όσα αγαπώ.
Σε όλα αυτά που έχω καταφέρει ως τώρα, φυσικά έχει παίξει τεράστιο ρόλο και η απόφασή μου να βάλω μετρητή συνεχούς καταγραφής γλυκόζης. Τον τοποθέτησα με την λογική να ρυθμίσω λίγο πιο εύκολα τις τιμές μου, σε μια πιο δύσκολη περίοδο της ζωής μου και με προοπτική να τον βγάλω στο τρίμηνο. Πλέον, δεν μπορώ να φανταστώ την καθημερινότητά μου χωρίς αυτόν για την ασφάλεια και την σιγουριά που με κάνει να αισθάνομαι μέρα και νύχτα. Έχει γίνει πλέον αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου».
Η Μαρουσώζα Γιαννουκά ήθελε να νιώσει ελεύθερη αλλά άθελά της, έκανε κακό στον εαυτό της
Η Μαρουσώζα Γιαννουκά διαγνώστηκε με Διαβήτη Τύπου 1 όταν πήγαινε Ε’ δημοτικού και για πολλά χρόνια ένιωθε ότι είχε κάνει η ίδια κάποιο λάθος. Όπως ανέφερε, η αντιμετώπιση που λάμβανε από τους γύρω της, την «ανάγκαζε» να μην αποδέχεται τον διαβήτη.
«Θυμάμαι πολλά περιστατικά που με έκαναν να νιώθω άβολα, μη αποδεκτή και δακτυλοδεικτούμενη. Πολλές λάθος πεποιθήσεις, τις οποίες, συνήθως, ακολουθούσε κι ένα “για το καλό σου το λέω” που ως παιδί προφανώς δεν μπορούσα να καταλάβω, ούτε να αντικρούσω. Αυτό με οδηγούσε σε όλο και περισσότερη άρνηση και στο να προσπαθώ να κρύβω τον διαβήτη όσο καλύτερα μπορώ. Όλα τα σχολικά μου χρόνια έκτοτε ήταν δύσκολα, καθώς έχω πολλά άσχημα περιστατικά και χαρακτηρισμούς να θυμάμαι».
Μαρουσώζα Γιαννουκά: «Έφτασα σε ένα σημείο, ίσως το πιο χαμηλό μου, όπου είχα πιστέψει ότι αν ξεχάσω τον διαβήτη ίσως με ξεχάσει κι εκείνος. Είχα την ανάγκη να νιώσω “φυσιολογική” και “ελεύθερη”».
«Λίγο καιρό μετά από αυτή την απόφαση αρρώστησα πολύ βαριά και χρειάστηκε να νοσηλευτώ. Δεν θα ξεχάσω ποτέ και ίσως ούτε συγχωρέσω τον εαυτό μου για την ημέρα που μπήκε η μαμά μου στο δωμάτιο και βουρκωμένη μου είπε πως ο γιατρός της είπε ότι αν δεν είχα πάει έγκαιρα στο νοσοκομείο, θα είχα πέσει σίγουρα σε κώμα. Εκείνη τη στιγμή ακαριαία ήταν σαν να άλλαξαν όλα μέσα μου και αποφάσισα να πάρω τη ζωή στα χέρια μου. Αποφάσισα να φορέσω αντλία και να φροντίσω τον εαυτό μου. Ήταν σαν να έπρεπε να μάθω να περπατάω πάλι από την αρχή. 3 χρόνια μετά, η αντλία έχει γίνει η καλύτερη μου φίλη»
Μαρουσώζα Γιαννουκά: «Φορώντας την αντλία νιώθω πιο δυνατή από ποτέ, χωρίς φόβο και ντροπή, αισθάνομαι κάτι παραπάνω από φυσιολογική, αισθάνομαι ακλόνητη».
Η μειωμένη όραση και οι ενέσεις
«Παρότι πολλοί γιατροί μού έλεγαν για την ποιότητα ζωής και τις ευκολίες που μπορεί να προσφέρει, μέχρι να το ζήσω δεν το πίστευα. Λυπάμαι πολύ για τα προηγούμενα χρόνια, χρόνια που κατά κάποιο τρόπο έχασα. Λόγω αυτών, ο διαβήτης προσπαθεί τώρα να μου πάρει την όραση. Κάνω ενέσεις στα μάτια περίπου κάθε μήνα. Δεν έχω σκοπό όμως να τον αφήσω να με κερδίσει. Σίγουρα υπάρχουν μέρες που είναι πολύ δύσκολες, όμως ποιος δεν έχει άσχημες μέρες;»
Μαρουσώζα Γιαννουκά: «Το σημαντικό είναι να μην αφήνουμε κανέναν να πάρει το φως μας- μεταφορικά και κυριολεκτικά-. Έχουμε πολύ περισσότερη δύναμη απ’ όση νομίζουμε, αρκεί να μην το βάζουμε ποτέ κάτω. Ένα βήμα τη φορά».
Η Δήμητρα Γιαννουλάκη δεν θα σου πει ότι το να προσέχεις το σάκχαρο είναι τρόπος ζωής
Η Δήμητρα Γιαννουλάκη ήταν 10,5 χρόνων όταν ο διαβήτης ήρθε στη ζωή της. Παρουσίαζε συμπτώματα λίγες εβδομάδες πριν τη διάγνωσή της και μετά από εξετάσεις αίματος διακομίστηκε άμεσα στο νοσοκομείο με διαβητική κετοξέωση. Σήμερα, περνά πολύ σημαντικά μηνύματα που αξίζει να διαβάσεις.
«Οι γιατροί μου είπαν ότι ήταν ζήτημα ωρών να έπεφτα σε διαβητικό κώμα. Έκατσα μια εβδομάδα στο νοσοκομείο. Η περίοδος προσαρμογής ήταν πολύ περίεργη, ξαφνικά έπρεπε να κάνω 6-7 ενέσεις την ημέρα για να μπορώ να φάω. Έπρεπε να τρυπάω το δάχτυλο μου περίπου 15 φορές την ημέρα για να βλέπω το ζάχαρο μου, για να μπορώ να κάνω το πιο απλό πράγμα, να ζω.
Κάτι τόσο δεδομένο και αυτονόητο όπως το να τρώω ένα πιάτο φαΐ, άλλαξε τοσο απότομα καθώς πια θα έπρεπε να μετράω ένα σωρό υδατάνθρακες, να υπολογίζω μια δόση για το φαγητό μου η οποία πολλές φορές δεν ήταν καν σωστή, να τρυπάω το δάχτυλο μου και να κάνω ενέσεις πολλαπλές φορές μέσα στην ημέρα για πάντα»
Δήμητρα Γιαννουλάκη: «Άρχισα να βλέπω το φαγητό με τα μάτια ενός διατροφολόγου που έχει διδακτορικό στα μαθηματικά. Σε τόσο μικρή ηλικία αναγκάστηκα να πάρω τη δουλειά ενός οργάνου που αποφάσισε να βγει υπερβολικά πολύ νωρίς σε σύνταξη και να δουλεύω και υπερωρίες».
«Θυμάμαι τη μαμά μου να ρωτάει τους γιατρούς 1-2 ώρες μετά την εισαγωγή μου στο νοσοκομείο, “Ποιο χάπι θα παίρνει το παιδί;”, και οι γιατροί απλά να κοιτάζονται μεταξύ τους καθώς δεν ήξεραν ποιος από όλους θα της έλεγε ότι δεν υπάρχει κανένα χάπι ακόμη και ο μόνος τρόπος να ζήσει το παιδί της θα ήταν με όλες αυτές τις ενέσεις για πάντα. Πρέπει να είναι σοκαριστικό νέο για έναν γονιό αυτό. Την ευχαριστώ πολύ τη μαμά μου για όλα! Από την πρώτη στιγμή είναι δίπλα μου και έχει αναλάβει καθήκοντα διαβητολόγου/νοσοκόμας».
Η στιγμή που αποφάσισε να φορέσει αντλία ινσουλίνης και αισθητήρα γλυκόζης
«Η περίοδος των ενέσεων διήρκησε κάμποσα χρόνια. Ευτυχώς η τεχνολογία εξελίσσεται και η ζωή ενός διαβητικού διευκολύνεται τρομερά. Πλέον αλλάζω τον αισθητήρα γλυκόζης μου μια φορά κάθε 15 μέρες και την αντλία μου μια φορά κάθε 3. Έχω σωθεί από όλα τα τρυπήματα που έκανα σε καθημερινή βάση. Η εμπειρία μου με τον διαβήτη μπορώ να πω σχεδόν μια δεκαετία τώρα είναι θετική σε γενικές γραμμές».
Δήμητρα Γιαννουλάκη: «Προφανώς υπάρχουν κάποιες μέρες που νιώθω τον διαβήτη σαν ένα βάρος που με “πνίγει” ασφυκτικά και δεν βρίσκω παράθυρο να αναπνεύσω».
«Ωστόσο, είμαι πολύ καλά ρυθμισμένη, τρώω όλα τα φαγητά τα οποία μου αρέσουν και δεν μπορώ να πω ότι στερούμαι κάτι στη διατροφή μου. Μπορούμε να τρώμε τα πάντα, με μέτρο. Ναι, ακόμη και γαλακτομπούρεκο! Στην τελική γι’ αυτό υπάρχει η ινσουλίνη, αν μετά το γεύμα δεν έχω πετύχει στο 100% τη δόση, κάνω διορθωτική και το ζάχαρο επανέρχεται στα φυσιολογικά του»
«Δεν θα πω ότι το να ρυθμίζεις το ζάχαρο είναι τρόπος ζωής, το βρίσκω λίγο κλισέ. Ο Διαβήτης Τύπου 1 είναι μια αυτοάνοση νόσος η οποία μπορεί να συμβεί στον οποιοδήποτε, οποτεδήποτε. Δεν φταίει ο τρόπος ζωής ή οι διατροφικές συνήθειες κανενός»
Δήμητρα Γιαννουλάκη: «Αυτό που θεωρώ ότι χρειαζόμαστε ως κοινότητα είναι σωστή ενημέρωση και στήριξη, κυρίως μέσα στα σχολεία, αλλά και στους χώρους εργασίας. Ο διαβητικός μπορεί να καταφέρει οτιδήποτε βάλει στο μυαλό του».
Μέσα από τις παραπάνω 4 ιστορίες των κοριτσιών ένιωσα τη μεγάλη δύναμή τους/μας. Ένιωσα πως όσες/οι έχουμε διαβήτη, δεν έχουμε τίποτα να φοβόμαστε. Η τεχνολογία εξελίσσεται και η ενημέρωση γύρω από το αυτοάνοσό μας είναι πολύ περισσότερη. Αν γνώριζα τα κορίτσια 21 χρόνια πριν, θα είχα τη βοήθεια που τότε (το 2005) χρειαζόμουν εγώ και η οικογένειά μου. Είναι απολύτως λογικό να νιώθεις άρνηση, να «μισείς» το αυτοάνοσό σου, να νιώθεις ότι η ζωή σου αλλάζει εντελώς ακόμα και να ρωτάς «γιατί σε εμένα;». Γιατί απλώς ήταν να γίνει.
Βγαίνεις πιο δυνατή/ος μέσα από τις δυσκολίες, μαθαίνεις τον εαυτό σου, γνωρίζεις τα όριά του. Το πιο σημαντικό όμως είναι να τον «ακούς». 5 είναι τα πιο βασικά συμπτώματα. Η πολυδιψία, πολυουρία, η πολυφαγία, η ανεξήγητη απώλεια βάρους και η αδυναμία.
Στατιστικά
Στην Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία του Μητρώου Ασθενών, καταγράφονται 36.546 άτομα που νοσούν με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 1. Οι 21.942 είναι χρήστες συστημάτων συνεχόμενης καταγραφής γλυκόζης. Επιπλέον, ο Σακχαρώδης Διαβήτης Τύπου 1 παρουσιάζει σταθερή ετήσια αύξηση της τάξης του 1% στα παιδιά και τους εφήβους και παγκοσμίως περίπου το 40% των ασθενών με ΣΔΤ1 είναι κάτω των 40 ετών.
