Η Μάρω Παρασκευούδη και η Τζωρτζίνα Ρεμούνδου ξέρουν τα καλύτερα ελληνικά κρασιά (και τυριά) από τον βορρά μέχρι τον νότο

Η Μάρω Παρασκευούδη και η Τζωρτζίνα Ρεμούνδου σίγουρα ξέρουν α) τους ανθρώπους πίσω από τα οινοποιεία και τα αγροκτήματα της Ελλάδας από τον βορρά μέχρι τον νότο και β) ότι ο οινοτουρισμός δεν είναι «φάση» άλλα λόγος να επισκεφτείς την Ανάφη, την Κεφαλονιά ή να μετακομίσεις μόνιμα στη Ραψάνη. Ήρθε επιτέλους η ώρα να μιλήσουμε για το ΩDDE, το γαστρονομικό και ταξιδιωτικό project που ξεκίνησε στις αρχές του 2026 και εστιάζει στη δημιουργία γαστρονομικών εμπειριών βαθιά ριζωμένων στην ελληνική παράδοση.

Αν με ρωτάς, δεν υπάρχει καλύτερη αφορμή για μια μικρή εξόρμηση από την Παγκόσμια Ημέρα Οινοτουρισμού (Κυριακή 8 Νοεμβρίου), που οι Δρόμοι του Κρασιού της Ελλάδας γιορτάζουν τον οινοτουρισμό και δίνουν την αφορμή για μια τέλεια εμπειρία με ξεναγήσεις, γευσιγνωσίες και γνωριμία με τους ανθρώπους πίσω από το ελληνικό κρασί. 

– Ποιες είστε και τι θέλετε από τη ζωή μας;

Μ.Π.: Τα τελευταία 15 εργάζομαι στα media, με ό,τι αυτό συνεπάγεται: μετάβαση από το χαρτί στο διαδίκτυο, κλεισίματα, νέα ανοίγματα, ένα μπέρδεμα στο τι θεωρείται τελικά δημοσιογραφία αλλά και ένας μικρόκοσμος που σε αγκαλιάζει. Έχοντας, λοιπόν, περάσει από διάφορες θέσεις και Μέσα σε όλα αυτά τα χρόνια, και με τη γαστρονομική δημοσιογραφία να αποτελεί πάντα αγαπημένο μου πεδίο (είμαι κόρη εστιάτορα και πίσω στο μακρινό 2016 ήμουν συνιδιοκτήτρια ενός street food στην Αθήνα), το τελευταίο διάστημα ένιωθα ότι κάτι μου λείπει.

Θέλεις η κρίση των 40 και μία αρκετά δύσκολη χρονιά που πέρασα, έψαχνα να βρω κάτι που να έχει νόημα για μένα. αλλά να μην είναι μοναχικό και να δίνει κάτι πίσω. Θέλω να μοιράζομαι με τους γύρω μου την αγάπη μου για το καλό φαγητό και τους ανθρώπους πίσω από αυτό, όπως κάνω τώρα χρόνια μέσα από τη δουλειά μου ως δημοσιογράφος και όπως έμαθα και από την οικογένειά μου.

Τ.Ρ.: Εργάζομαι ως γραφίστρια τα τελευταία 10 χρόνια, ενώ τα τελευταία 4 χρόνια ζω στην Αθήνα και δουλεύω remote από το σπίτι, περνώντας ατελείωτες ώρες μπροστά στην οθόνη. Επειδή ο σύζυγός μου είναι σομελιέ, επισκεπτόμασταν συχνά μικρούς οινοπαραγωγούς και είχα την ευκαιρία να δω από κοντά την αγάπη και το μεράκι που βάζουν στη δουλειά τους. 

Συνειδητοποίησα πόσο απαιτητικό είναι το έργο του αγρότη και πόσο λίγο αναγνωρίζεται η προσπάθειά του. Έτσι, θέλησα να κάνω κάτι που θα αναδεικνύει τη δουλειά των τοπικών δημιουργών και των ελληνικών προϊόντων – μια ιδέα που ξεκινήσαμε να χτίζουμε σιγά-σιγά μαζί με την Μάρω.

– Τι σημαίνει ΩDDE;

Μ.Π.: Προέρχεται από την αρχαία λέξη ᾠδή, που στη μεταφορική της σημασία αποτελεί έναν ύμνο σε κάτι. Προσωπικά τη χρησιμοποιώ συχνά αλλά η Τζωρτζίνα είναι η νονά του project.

Τ.Ρ.: Μας άρεσε πολύ η λέξη «ωδή» επειδή θέλαμε να προβάλουμε μια μεγάλη ποικιλία από διαφορετικά προϊόντα, παραγωγούς και περιοχές της Ελλάδας. Σκεφτήκαμε ότι αυτή η λέξη μάς δίνει το τέλειο όχημα για να πούμε, για παράδειγμα, “Ωδή στο ελαιόλαδο”, “Ωδή στη Νάξο” ή “Ωδή στον τάδε παραγωγό”, δημιουργώντας έτσι έναν φόρο τιμής για κάθε τι ξεχωριστό.

– Πότε είπε η Τζωρτζίνα Ρεμούνδου στη Μάρω Παρασκευούδη «ρε συ πρέπει να βρούμε τους μικρούς παραγωγούς και να κάνουμε βραδιές ή events οινογνωσίας»;

Μ.Π.: Δεν το είπε ακριβώς έτσι, η αλήθεια είναι. Ήμασταν στη Ραψάνη, ένα χωριό στους πρόποδες του Ολύμπου, άνθρωποι γύρω στα 40, και λέγαμε τι κάνουμε με τις ζωές μας, πόσο ωραία είναι η ζωή στα χωριά, πόσο καλά τρώμε και πίνουμε. Το ένα έφερε το άλλο και κάπως είπαμε «κάτι πρέπει να κάνουμε για όλα αυτά, δεν φτάνουν μέχρι την Αθήνα ρε παιδί μου». 

Εγώ εν τω μεταξύ πριν από 2 χρόνια, είχα κάνει μια μεγάλη έρευνα για τα ελληνικά προϊόντα (ΠΟΠ, ΠΓΕ) για ένα project και σκεφτόμουν πόσο καλές πρώτες ύλες έχουμε στην Ελλάδα, άγνωστες σε πολλούς σε μεγάλο βαθμό, αλλά καταναλώνουμε τα ίδια και τα ίδια. Πολλές από αυτές δεν φτάνουν καν μέχρι την Αθήνα ή αν φτάνουν θα είναι σε συγκεκριμένα καταστήματα. Θέλει ψάξιμο δηλαδή. Ε, αυτή η αναζήτηση είναι χαρά για εμάς.

Τ.Ρ.: Όπως ανέφερε και η Μάρω, όλα ξεκίνησαν από τη Ραψάνη και μέσα από συζητήσεις το project άρχισε σιγά-σιγά να παίρνει τη σημερινή του μορφή. Λόγω της δουλειάς της, η Μάρω έχει ήδη επαφή με αρκετούς παραγωγούς, αλλά για εμάς το να ανακαλύπτουμε νέους ανθρώπους, νέες ιστορίες και καινούργιους συνεργάτες είναι πολύ σημαντικό.

– Τι παίζει με τον οινοτουρισμό στην Ελλάδα; 

Μ.Π.: Είναι πολύ ανεπτυγμένος θα έλεγα. Πιστεύω βέβαια ότι είναι αρκετά ταυτισμένος με τον τουρισμό, ειδικά στα μεγάλα οινοποιεία. Σίγουρα είναι ένας ωραίος τρόπος να γνωρίσεις τον ελληνικό αμπελώνα και τον εκάστοτε τόπο. Θα βρει κανείς αρκετές δράσεις από τον βορρά μέχρι τον νότο και στα νησιά προφανώς (βλέπε Σαντορίνη, Κρήτη, Κεφαλονιά), ειδικά αν είναι κάπως «αρχάριος». Νομίζω ότι σε ένα πιο μεγάλο ποσοστό, ενδιαφέρονται κυρίως οι ξένοι επισκέπτες αν και φαίνεται να αλλάζει αυτό. 

Τ.Ρ: Τελευταία παρατηρώ πως αλλάζει η νοοτροπία των καταναλωτών, ειδικά των νεότερων. Ο κόσμος πλέον αναζητά το διαφορετικό και θέλει να μάθει την ιστορία του παραγωγού και τις ρίζες του προϊόντος.

Τζωρτζίνα Ρεμούνδου: «Αυτή η ανάγκη για αυθεντικές εμπειρίες θεωρώ ότι θα λειτουργήσει ως καταλύτης, ώστε το ενδιαφέρον για το καλό κρασί να μεταφραστεί σε επισκέψεις στα οινοποιεία και γνωριμία με την ελληνική επαρχία».

– Γιατί όλοι οι φασαίοι φίλοι μου πηγαίνουν για wine tasting στα όρη και στα άγρια βουνά; 

Μ.Π.: Στον αντίποδα του οινοτουρισμού που γνωρίζουμε (ιστορικά και μεγάλα οινοποιεία που άνοιξαν τον δρόμο), έχει δημιουργηθεί ένα κομμάτι στην αγορά που αφορά τις εμπειρίες. Το βλέπουμε από την άνοδο των supper clubs, όπου άγνωστοι μεταξύ τους μοιράζονται το ίδιο τραπέζι. 

Μάρω Παρασκευούδη: «Νιώθω ότι κάπως έχουμε βαρεθεί τα ίδια και τα ίδια και αναζητούμε πιο ιδιαίτερες εμπειρίες, που να προσφέρουν κάτι διαφορετικό». 

Το προϊόν σε συνδυασμό με την ιδέα του ταξιδιού και της ανακάλυψης μάς οδηγούν στα όρη, στα άγρια βουνά. Βέβαια εδώ ελλοχεύει ένας κίνδυνος. Να υπερτερεί το aesthetic της εμπειρίας και να χάνεται η ουσία, που είναι σημείο των καιρών μας έτσι κι αλλιώς. 

Τ.Ρ.: Συμφωνώ με τη Μάρω ότι πλέον αναζητάμε κάτι διαφορετικό, μια νέα εμπειρία. Όπως προανέφερα, ο κόσμος θέλει να γνωρίσει την ιστορία πίσω από την ετικέτα. Θέλει να μάθει ποιος είναι ο παραγωγός, ποια είναι η φιλοσοφία του, αλλά και το μέρος που παράχθηκε το προϊόν. 

– Πόσο βαθιά πρέπει να μπεις στην ελληνική παράδοση για να ασχοληθείς με τον οινοτουρισμό; 

Μ.Π: Ανάλογα πόσο μακριά σε ενδιαφέρει να πας. Μπορεί να είναι κάτι εντελώς επιδερμικό, ένα τυπικό tasting με ψωμί, ελιές και τυρί και 2 λόγια για το κάθε κρασί, αλλά και κάτι εντελώς διαφορετικό. Στη δεύτερη περίπτωση θα χρειαστεί να κάνεις έρευνα. Νομίζω ξεκινά από τον ίδιο τον παραγωγό που θέλεις να συνεργαστείς. 

Τ.Ρ.: Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός ή βαθύς γνώστης της παράδοσης για να ξεκινήσει. Αρκεί να έχεις έστω και λίγη περιέργεια.

Τζωρτζίνα Ρεμούνδου: «Κάθε φορά που επισκέπτεσαι έναν τόπο, μαθαίνεις και κάτι καινούργιο για αυτόν και από εκεί και πέρα, είναι στο χέρι σου να το εξελίξεις, να έρθεις σε επαφή με τους τοπικούς παραγωγούς, να ακούσεις τις ιστορίες τους και να χτίσεις ουσιαστικές σχέσεις μαζί τους». 

– Πείτε μου 2-3 winery η καθεμια σας που αξίζουν σίγουρα την επίσκεψη

Μ.Π.: Sclavos Winery στην Κεφαλονιά, γιατί ο Ευρυβιάδης Σκλάβος είναι ένας μοναδικός άνθρωπος και έχει μια δική του ολόκληρη φιλοσοφία γύρω από τη βιοδυναμική οινοποίηση. Το οινοποιείο Χατζάκη στη Σύρο, για τη μοναδική θέα αρχικά και μετά προφανώς για την εξαιρετική δουλειά που κάνει αυτός ο φοβερός τύπος ο Νίκος Χατζάκης.

Τ.Ρ.: Θα πω και εγώ τον Ευρυβιάδη Σκλάβο, είναι πολύ αγαπημένος μας. Αν σε ενδιαφέρει να μάθεις περισσότερα για την βιοδυναμική οινοποίηση θα προτείνω και το Sant’or, στο Σαντομέρι της Αχαΐας.

 

– Έρχονται άνθρωποι που σας βρίσκουν στα social στις βραδιές σας; Τουρίστες; Γενικά, τι σας λένε;

Μ.Π.: Εννοείται έρχονται και μέχρι στιγμής έχουμε ακούσει πολύ καλά λόγια. Αυτό που κρατάω εγώ, γιατί σίγουρα έχουμε δρόμο μπροστά μας να διορθώσουμε αρκετά, είναι ότι εισπράττουν μια αυθεντικότητα. 

Μάρω Παρασκευούδη: «Η ΩDDE ξεκίνησε από τα τραπέζια με φίλους και αυτό θέλουμε να είναι στο τέλος της ημέρας». 

Τ.Ρ.: Ναι ναι, το feedback είναι γενικά πολύ καλό. Νομίζω έχει να κάνει πολύ και με τους συνεργάτες που διαλέγουμε κάθε φορά. Είχαμε την τύχη να συνεργαστούμε με πολύ χαρισματικους ανθρώπους και ελπίζουμε να συνεχίσουμε έτσι.

– Έχουμε εμείς τυριά που ταιριάζουν με τα ελληνικά κρασιά τέλεια; Μας ζηλεύουν οι Γάλλοι; 

 Μ.Π.: Είμαι Καλαμάτα, στον έμπορο κρασιών και φίλο μας τον Πέρι Παναγιωτακόπουλο (που μας έχει στηρίξει και πάρα πολύ στην ΩDDE) και στο τραπέζι υπάρχουν 2 γαλλικά τυριά και μία βουτυράτη φέτα (την προμηθεύεται από έναν φίλο του). Έλληνες και Γάλλοι (όντως υπήρχαν στην παρέα), είχαμε τρελαθεί με αυτό το τυρί. Εννοείται ότι έχουμε τυριά που ταιριάζουν τέλεια με τα ελληνικά κρασιά. Αυτό είναι και το νόημα άλλωστε. Να μην είναι αποκομμένα από την ελληνική γαστρονομία. 

Τ.Ρ.: Έχουμε φανταστικά τυριά, από πού να ξεκινήσω! Την τελευταία φορά που επισκέφτηκα την Σύρο δοκίμασα ένα τυρί που λέγεται «αρμεός» και ήταν φανταστικό. Πρέπει σίγουρα να οργανώσουμε ένα τέτοιο event!

– Θα τα παρατούσατε όλα να πάτε στα χωριά σας και να «σερβίρετε» γευστικές εμπειρίες σε τουρίστες;

Μ.Π.: Δεν ξέρω αν θα τα παρατούσα όλα, αλλά σκοπός μου είναι να περνάω περισσότερο χρόνο εκτός Αθηνών. Θέλω να βρίσκομαι κοντά στον πρωτογενή τομέα. Μην ξεχνάμε ότι και το κρασί ένα αγροτικό προϊόν είναι. 

Τ.Ρ.: Με την ΩDDE μας δίνεται πολύ συχνά η ευκαιρία να φεύγουμε εκτός Αθηνών που είναι πάρα πολύ ωραίο. Νομιζω μια συνθήκη που περνάμε 50% του χρόνου μας στην Αθήνα και το άλλο 50% εκτός είναι το ιδανικό. 

– Αγαπημένο κρασί για Παρασκευή βράδυ μετά το γραφείο; 

Μ.Π.: Μια Rapsani από το Papadopoulos Viticulture.

Τ.Ρ.: Το κοτσιφάλι απο το οινοποιείο Αόρι.

Info: Αν ήμουν στη θέση σας θα σημείωνα στο ημερολόγιο το event “ΩDDE Hyperlocal Ανάφη” στις 11/11. Ο Στέφανος Μιχάλης, σεφ, οινοποιός και συνιδιοκτήτης του Αστραχάν στην Ανάφη μαγειρεύει και φέρνει τα κρασιά του στο Goldie (Διοχάρους 35, Αθήνα). Να βλέπετε όλα τα νέα της Μάρως και της Τζωρτζίνας στο ΩDDE.