Είδα ένα true crime για την Ομόνοια και το Αστυνομικό Τμήμα της περιοχής αλλά τελικά δεν βρήκα τον δολοφόνο
- 4 ΝΟΕ 2026
Αστικό θρίλερ μου υποσχέθηκαν και το πίστεψα. Μου σέρβιραν μια κοινωνική σάτιρα, μια πολιτική κωμωδία, την παράσταση Ομόνοια — μια μυθοπλασία, των Ανέστη Αζά, Μιχάλη Πητίδη και Πρόδρομου Τσινικόρη. Πήγα με μεγάλες προσδοκίες στο θέατρο Δίπυλον. Έφυγα παραμένοντας φανατική οπαδός της σκηνοθεσίας των Ανέστη Αζά και Πρόδρομου Τσινικόρη, αλλά με μεγάλη αμηχανία για το υπερφορτωμένο κείμενο. Κι εμένα μου αρέσει η αβολοσύνη που προκαλεί ο Nathan Fielder, αλλά θέλει μέτρο. Βέβαια, το καλλιτεχνικό δίδυμο είχε σκοπό να κάνει σε συνεργασία με το Εθνικό Θέατρο ένα φεστιβάλ για την Ομόνοια που ματαιώθηκε για πολιτικούς λόγους και μια παράσταση που θα προέκυπτε από τις συζητήσεις του φεστιβάλ. Κάτι άλλο δηλαδή.
Είδα ένα γράμμα αγάπης στην Ομόνοια;
Σίγουρα όχι. Είδα θέατρο-ντοκιμαντέρ; Νομίζω όχι, εκτός αν μιλάμε για mockumentary. Να ειπωθεί ότι η παράσταση είναι βασισμένη σε 50 συνεντεύξεις. Είδα κάτι εντελώς σουρεαλιστικό που θυμίζει φρικτές ιστορίες που όλοι ξέρουμε ή έχουμε διαβάσει για τα πέριξ της πλατείας Ομονοίας; Ναι. Είδα δηλαδή μια σκηνική αλληγορία για όλη την πόλη και τη χώρα; Με μεγάλη δόση υπερβολής, αυτό είδα. Το ομοίωμά του σιντριβανιού στο κέντρο του θεάτρου είναι τέλειο. Κι όλη η μικρογραφία της Ομόνοιας, που δημιούργησε η Ελένη Στρούλια.
Μια φαινομενικά απλή υπόθεση νουάρ που έχει άπειρες θεωρίες συνωμοσίας και fake news
Ένα βράδυ, ένας νέος άνδρας ανακαλύπτει ένα πτώμα αγνώστων λοιπών στοιχείων στην περιοχή της Ομόνοιας. Το επόμενο πρωί, καθώς δεν βρίσκει καμία αναφορά για το περιστατικό σε social media και εφημερίδες, αποφασίζει να ξεκινήσει μια προσωπική σταυροφορία αναζήτησης της αλήθειας με απρόβλεπτες συνέπειες. Τον αφορά το whodunit.
Για κακή του τύχη θα πάει στο Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας. Εκεί θα καταλάβει ότι η σχέση της αλήθειας και της εξουσίας είναι περίπλοκη. Κι ότι η Ομόνοια είναι το βασίλειο της ανωνυμίας για συγκεκριμένους λόγους, υπερβολικά συγκεκριμένους, έχει οδηγίες επιβίωσης. Το θύμα ήταν μετανάστης και σεξεργάτης.
Δεν είναι σίγουρα μια παράσταση που πουλάει συναισθηματική χειραγώγηση και poverty porn για τις μάζες. Ίσως, είναι ένα σχόλιο για τις αποψάρες στα social media. Συμβαίνει ένα έγκλημα. Γίνεται viral. Ο καθένας και η καθεμία νιώθει υποχρέωση να το σχολιάσει για βαθιά ναρκισσιστικούς λόγους και κάπως έτσι παύει να έχει σημασία το γεγονός και ξεκινά να απασχολεί το μετακείμενο. Θα γελάσεις με το πώς αποτυπώνεται η φαιδρότητα των social media και των παρατρεχάμενων τους.
Τι μου άρεσε;
Η ιδέα. Είναι ευφυέστατη. Ο Μιχάλης Πητίδης είναι τρομερά καλός (ήταν καταπληκτικός και στην παράσταση Το συνέδριο για το Ιράν). Και οι 7 ηθοποιοί είναι υπέροχοι και δεν κάνουν και λίγα πράγματα στη σκηνή: Πάρης Αλεξανδρόπουλος, Στέλλα Βογιατζάκη, Τίτος Γρηγορόπουλος, Κατερίνα Κρίστο, Panú (Παναγιώτης Μανουηλίδης), Παναγιώτα Παπακυριακού.
Το χιούμορ της παράστασης που είναι εντελώς meta με κέρδισε.
Τι βρήκα εντελώς αμήχανο;
Κυρίως, τα περιστέρια. Δεν λειτουργούν όπως ο λαγός στον Donny Darko. Κι ας είναι αστείο το innuendo για τα περιστέρια της πλατείας Ομονοίας. Πάντως, ο Ανέστης Αζάς και Πρόδρομος Τσινικόρης δεν είναι σίγουρα για τα εύκολα.
Δεν επαναλαμβάνονται, κάνουν πάντα καλοφτιαγμένες και σύγχρονες παραστάσεις, οι ηθοποιοί τους είναι ταλαντούχοι και πηγαίνουν το ελληνικό θέατρο μπροστά.
Info: Ομόνοια — μια μυθοπλασία, των Ανέστη Αζά, Μιχάλη Πητίδη και Πρόδρομου Τσινικόρη, στο Θέατρο Δίπυλον: Τετάρτη (19.00), Πέμπτη (20.30), Παρασκευή (20.30), Σάββατο (20.30), Κυριακή (19.00). Εισιτήρια εδώ.
