Μαριάννα Κιμούλη: «Δεν είμαι πεσιμίστρια, είμαι απλά ρεαλίστρια»
MUA & HAIR: ΙΩΑΝΝΑ ΑΓΓΕΛΗ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΘΕΡΜΑ ΤΟ LUMA RESTAURANT (ΦΕΡΕΚΥΔΟΥ 2, ΠΑΓΚΡΑΤΙ) ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ.
 
- 16 ΟΚΤ 2026
Η Μαριάννα Κιμούλη, σε μια ειλικρινή συζήτηση, μιλά στο LadyLike για την απώλεια της δικής της αθωότητας, το Λονδίνο που πάντα θυμάται, το άγχος που γεννά η εποχή, τις προκλήσεις του να είσαι γυναίκα στον χώρο της υποκριτικής, αλλά και την ανάγκη να παραμένουμε ανοιχτοί στον άνθρωπο απέναντί μας.
Η γειωμένη θεώρησή της για τη ζωή, η ώριμη αφοσίωσή της στην τέχνη της και η άρνησή της να μπει στα καλούπια των άλλων ξεχωρίζουν ανάμεσα στα κομμάτια που συνθέτουν αυτό το πολύ γοητευτικό παζλ της Μαριάννας Κιμούλη. Η ηθοποιός που υποδύεται τη Μαρκέλλα, το κεντρικό γυναικείο ρόλο στη σειρά Δυο Μαύρα Πουκάμισα του Mega, σύμφωνα με το στόρι, βρίσκεται ανάμεσα σε 2 άνδρες. Το αν και ποιον θα επιλέξει τελικά είναι κάτι που θα απαντηθεί εν καιρώ. Η Μαριάννα πάντως, με βεβαιότητα θα επέλεγε τη Μαρκέλλα.
– Μιλώντας για τη Μαρκέλλα, τη γυναίκα που υποδύεσαι στα σειρά «Δυο Μαύρα Πουκάμισα» έχεις πει πως υπήρξες κι εσύ ένα τόσο αθώο κορίτσι όπως εκείνη. Η Μαρκέλλα ανακαλύπτει τα πάντα τώρα, βλέπει μόνο το καλό στους ανθρώπους, αλλά, κράτησα αυτό το δικό σου «εγώ όχι πια». Πότε άφησες πίσω σου αυτό το πιο ανυποψίαστο κομμάτι του εαυτού σου; Θα προτιμούσες να ζεις ξανά και ξανά την εποχή της αθωότητας ή είσαι ok με τη φάση της συνειδητοποίησης, κι ας πονάει καμιά φορά;
Η αθωότητα είναι η ιδανική συνθήκη, απλώς δεν ζούμε σε έναν τέτοιο κόσμο. Όσο μεγαλώνουμε, όσο μας προδίδουν ή συμβαίνουν πράγματα, το κοινωνικό σύστημα σε σπρώχνει αναγκαστικά στο να γίνεσαι σταδιακά όλο και πιο καχύποπτος/η με τον απέναντι. Λέω ότι δεν είμαι πια έτσι, αλλά για μένα είναι στόχος ζωής το να προσπαθώ να αντισταθώ σε αυτό. Απλώς, επειδή ταυτόχρονα είμαι αρκετά κλειστή και ως άνθρωπος, μου είναι δύσκολο να ανοιχτώ γρήγορα σε κάποιον. Είμαι πιο υποψιασμένη, αλλά δεν νιώθω ότι πρέπει να φυλάγομαι. Χρειάζεται όμως να προσέχω. Η μετάβαση από την αθωότητα στη συνειδητοποίηση συνέβη σταδιακά, όπως συμβαίνει και στον περισσότερο κόσμο.
Πιστεύω όμως ότι οφείλουμε να προσπαθούμε να είμαστε λίγο πιο ανοιχτοί με τον απέναντί μάς, να μην τον κρίνουμε τόσο πολύ. Για μένα αυτό είναι πια στόχος και με βοηθάει πολύ το επάγγελμά μου. Η υποκριτική, η προσπάθεια να κατανοήσεις διαφορετικούς ρόλους και χαρακτήρες, το να μπαίνεις στα παπούτσια του άλλου, σε σπρώχνει στο να καταλάβεις το άτομο που μπορεί να διαφέρει ή που βρίσκεται σε μια άλλη φάση ζωής από σένα.
– Πώς είναι η συνεργασία σου με τον Βασίλη Μπισμπίκη και τον Αντώνη Μυριαγκό; Δείχνουν δύο εντελώς διαφορετικοί χαρακτήρες.
Γνώρισα τον Βασίλη Μπισμπίκη σε μία από τις πρώτες ακροάσεις της σειράς. Είχαμε να κάνουμε μια δύσκολη σκηνή στην οποία του φώναζα πάρα πολύ και είχα τρομακτικό άγχος. Αποδείχθηκε τελικά πως δεν υπήρχε λόγος ανησυχίας γιατί δεν έχω ξαναπεράσει τόσο καλά σε ακρόαση. Το πόσο γελάσαμε, το ότι μπήκε στον κόπο να αφιερώσει χρόνο να μιλήσουμε πριν, με καθησύχασε πλήρως. Ο κόσμος δεν μπορεί να διανοηθεί πόσο γελάμε πίσω από τις κάμερες.
– Ακούγεται πολύ ανακουφιστικό αυτό.
Ο Αντώνης και ο Βασίλης, οι συμπρωταγωνιστές μου συνθέτουν έναν ωραίο συνδυασμό ανθρώπων και εγώ αυτό το βιώνω σαν δώρο. Συγκεκριμένα με τον Βασίλη έχουμε το ίδιο χιούμορ, οπότε παίζουμε αυτό το παιχνίδι διαρκώς. Ο Αντώνης είναι ένας πολύ πιο ήρεμος άνθρωπος που κουβαλάει μια τεράστια ευαισθησία- όπως και ο Βασίλης. Είναι πολύ διακριτικός, πολύ προσεκτικός, πολύ ανοιχτός. Μπορεί να έρχονται από διαφορετικούς κόσμους, αλλά το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: με κάνουν να νιώθω ασφάλεια, που είναι και το πιο σημαντικό για μένα.
Μαριάννα Κιμούλη: «Η ταχύτητα με την οποία ο Μπισμπίκης μπορεί να οικειοποιηθεί μια σκέψη ή μια ατάκα είναι τρομακτική».
Είναι φοβερά γενναιόδωρος, οπότε αυτόματα, αν κι εσύ είσαι διαθέσιμος/η, γίνεσαι καλύτερος/η. Για τον Αντώνη από την άλλη, η έννοια της κατασκευής και η συνέπειά του είναι μοιραία αξιοθαύμαστες. Θέλω να του «κλέβω» πράγματα. Δίνει τεράστια σημασία στη λεπτομέρεια, κάτι που είναι πολύ συγκινητικό να το βλέπεις στους συνεργάτες σου, ειδικά σε μια καθημερινή σειρά με τόσο μεγάλο όγκο δουλειάς και τόσο λίγο χρόνο πραγμάτωσης. Είναι πολύ εύκολο να πέσεις σε αυτόματο πιλότο, αλλά ο Αντώνης κουβαλάει μια τρομακτική αντίσταση σε αυτό.
– Τι αναπολείς από τα χρόνια που σπούδαζες στο Λονδίνο;
Από το Λονδίνο αναπολώ πολλά, μου λείπουν πολλά, αλλά υπάρχουν και κάποια που δεν μου λείπουν καθόλου. Η ζωή μου άλλαξε πάρα πολύ προς το καλύτερο όταν ήρθα εδώ. Στο Λονδίνο ένιωθα τρομακτικά μόνη, οι ρυθμοί ήταν πάρα πολύ γρήγοροι. Εγώ σπούδαζα και δούλευα ταυτόχρονα, οπότε δεν υπήρχε καθόλου χρόνος να δω φίλους ή να γνωρίσω καινούργιους ανθρώπους. Αλλά ταυτόχρονα ήμουν σε μια χώρα που αντιμετωπίζει το θέατρο με βαθύ σεβασμό. Μπορούσες να δεις τόσους διαφορετικούς ανθρώπους από ετερόκλιτα μεταξύ τους περιβάλλοντα, κι αυτό ήταν πολύ όμορφο.
– Άρα πρώτα πήγες για σπουδές στο Λονδίνο και μετά στο Εθνικό. Λίγο ανορθόδοξη αυτή η σειρά.
Ανάποδος άνθρωπος! (γέλια) Κάποιος που θαύμαζα πάρα πολύ μου είχε πει ότι, καθώς η υποκριτική έχει άμεση σχέση με τη γλώσσα και αυτή είναι το εργαλείο της- και επειδή εγώ είμαι δίγλωσση- οφείλω να διδαχθώ υποκριτική στη χώρα όπου θα δουλέψω. Πράγματι, είχε δίκιο. Μου έδωσε πάρα πολλά αυτή η απόφαση.
-Έκανες πάντα του κεφαλιού σου;
Ακόμα το κάνω! Όταν έχω έναν στόχο, είναι πολύ δύσκολο να με ξεκολλήσεις. Συμβουλεύομαι ανθρώπους, αλλά το «θέλω» μου είναι πολύ ισχυρό και μετακινούμαι δύσκολα. Έχω επιμονή. Κουβαλάω διάφορες αντιφάσεις μέσα μου: μπορεί να κάνω μια παρορμητική κίνηση, αλλά συνήθως τα πράγματα τα έχω μελετήσει με Plan B, C, D κοκ.
Μαριάννα Κιμούλη: «Διατηρώ την αφέλεια ότι μπορώ να ελέγξω τα πράγματα και τη ζωή, κάτι που σαφέστατα δεν μπορεί κανείς, αλλά εγώ θα έχω κάνει τα σχέδιά μου. Δεν πτοούμαι!»
– Στο Λονδίνο δούλεψες ως βοηθός ενδυματολόγου για διάφορους θρύλους, μεταξύ αυτών και η Helen Mirren. Ποιον ηθοποιό θα ήθελες να έχεις ντύσει;
Τον Philip Seymour Hoffman. Θα έδινα τα πάντα απλώς για να τον είχα συναντήσει- και δεν με ενδιαφέρει σε ποια παράσταση, κάτι κλασικό σίγουρα-. Θα ήμουν ευτυχισμένη αν είχαμε ανταλλάξει έστω μια «καλημέρα».
Μαριάννα Κιμούλη: «Με την Helen Mirren συνεργαστήκαμε δύο φορές. Έμενε ακριβώς πάνω από το στούντιο της ενδυματολόγου όπου δούλευα στο Λονδίνο. Κάθε πρωί οριακά πίναμε καφέ μαζί. Αυτές τις στιγμές δεν τις ξεχνάω ποτέ».
– Δεν μπορώ να μη ρωτήσω: Πώς είναι να έχεις μητέρα τη Μαρία Δαμανάκη;
Δεν ξέρω πώς είναι να μην την έχεις! (γέλια). Είμαι πολύ περήφανη για τη μητέρα μου, για το πώς στάθηκε σε αυτόν τον ρόλο της χωρίς να προδώσει τα όνειρά της και χωρίς να κάνει πίσω στην καριέρα της. Η μητέρα μου ήταν παρούσα για εμάς 24 ώρες το 24ωρο κι αυτό είναι το λιγότερο αξιοθαύμαστο. Αν ποτέ κάνω παιδιά, θα ήθελα να μπορέσω να την αγγίξω έστω και λίγο σε αυτό.
– Ήσουν ένα ώριμο κορίτσι σαν παιδί. Έπεσα μέσα;
Α, φαίνεται; Ναι!
– Θεωρείς ότι κάποια άτομα γεννιούνται ώριμα ή πάντα γίνεται στην πορεία;
Μπορεί να είναι και λίγο DNA. Εγώ το είχα από μικρή. Στην παρέα μου ήμουν πάντα η αυστηρή, προστατευτική «μαμά». Δεν ήμουν το ανέμελο παιδί που δεν μπορούσες να του βάλεις όρια ή που δεν ήξερες τι ώρα θα γυρίσει. Μπορεί βέβαια αυτό να προέκυψε επειδή είχα τρομακτική ελευθερία από τους γονείς μου. Δεν μου είπαν ποτέ τι ώρα πρέπει να επιστρέψω. Γυρνούσα πάντα μια κανονική ώρα, μου έδιναν μεγάλη ελευθερία κι εγώ, ακριβώς επειδή μου τη χάριζαν, τη σεβόμουν. Για κάποια άτομα λειτουργεί αυτό, για κάποια όχι.
– Τουλάχιστον, διεκδικούσες μια ανοιχτή τηλεόραση στο σπίτι;
Μπα, προτιμούσα να διαβάζω βιβλία. Ήμουν αυτό το παιδί!
– Θα ρωτήσω λοιπόν: πόσο σου πήρε να διαβάσεις τα «Δυο Μαύρα Πουκάμισα» του Μένιου Σακελλαρόπουλου;
Ένα απόγευμα. Σου είπα, είμαι βιβλιοφάγος!
– Είσαι η ιδανική κόρη, να ξέρεις.
Ναι, αλλά και όχι, γιατί ταυτόχρονα διαφωνούσα στα πάντα! Μου έλεγαν «άσπρο», έλεγα «μαύρο». Είχα άποψη για όλα. Νομίζω πάντως ότι οι δικοί μου το διασκέδαζαν αυτό σε εμένα, δεν τους άγχωνε.
– Οι ηθοποιοί αλληλοκατανοούνται περισσότερο επειδή είναι καλλιτέχνες; Έχεις ισχυρές φιλίες από τον χώρο;
Στις φιλίες μεταξύ των ηθοποιών υπάρχει ένα κομμάτι απίστευτης κατανόησης, γιατί κάνουμε μια πολύ ιδιαίτερη ζωή με περίπλοκα ωράρια. Περνάμε περιόδους που μπορεί όντως να μην υπάρχει καθόλου χρόνος. Όμως οι ουσιαστικές φιλίες δεν πρέπει να έχουν ανταγωνισμό. Έχω φίλους από τη σχολή που θεωρώ πολύ δικούς μου ανθρώπους, αλλά έχω και τις παιδικές μου φίλες που μετράμε 25 χρόνια παρέα.
– Στη σειρά έχεις αρκετές ερωτικές σκηνές. Πόσο λείπει ένας intimacy coordinator από τα ελληνικά πλατό;
Βοηθάει πολύ το ότι με τον Βασίλη Μπισμπίκη, με τον οποίο έχω τις ερωτικές σκηνές, έχουμε ταιριάξει πάρα πολύ. Νομίζω ότι αυτό που δεν συνειδητοποιεί το ευρύ κοινό είναι ότι οι ερωτικές σκηνές είναι χορογραφία, από τις πιο τεχνικές σκηνές που έχεις να κάνεις. Είναι μια πολύ συγκεκριμένη χορογραφία όπου πρέπει να σου δείξουν πού θα μπει το χέρι, πώς θα φωτιστεί το πρόσωπο. Αν υπάρχει συνεννόηση και εμπιστοσύνη και ο χρόνος να στηθεί σωστά η σκηνή, όλα πάνε καλά.
Τώρα, στην Ελλάδα δεν μου έχει τύχει ποτέ intimacy coordinator, αλλά δεν έχω και μεγάλη πείρα σε ερωτικές σκηνές. Δύο φορές έχει χρειαστεί: τώρα στα 2 Μαύρα Πουκάμισα και στις Ψυχοκόρες. Και τις δύο φορές ήμουν με άτομα που ένιωθα απόλυτη εμπιστοσύνη. Σίγουρα πάντως λείπει αυτή η ειδικότητα από τα ελληνικά δεδομένα.
– Αγχώνεσαι; Πανικοβάλλεσαι;
Ο πανικός είναι μια μόνιμη συνθήκη για μένα. Παρόλο που ζω μια πολύ προνομιούχα ζωή και μια οικογένεια που μου παρείχε ασφάλεια, ακόμα κι αν ήθελα να είμαι αυτόνομη, το άγχος παραμένει.
Μαριάννα Κιμούλη: «Ζηλεύω και θαυμάζω πολύ όσους τα καταφέρνουν χωρίς άγχος, ειδικά σήμερα που η ζωή είναι δομημένη με τρόπο πολύ βίαιο για όλους».
Δεν καταλαβαίνω πώς γίνεται να μη σε αγχώνουν τα πάντα. Με αγχώνει το πού οδεύει ο κόσμος, θεωρώ ότι τα πράγματα γίνονται όλο και χειρότερα.
– Άρα δηλώνεις πεσιμίστρια;
Όχι, είμαι απλά ρεαλίστρια! Βλέπω τα πράγματα όπως είναι.
– Κάνεις ένα επάγγελμα που είναι συνυφασμένο με την προβολή. Πόσο σε απασχολεί η εικόνα σου;
Στην αρχή με ένοιαζε πάρα πολύ το πώς θα φανώ και πώς θα κάνω το σωστό και το τέλειο, γιατί είχα την πεποίθηση ότι μπορώ να ελέγξω τα πάντα. Με τον χρόνο όμως κατάλαβα ότι δεν μπορείς να ελέγξεις τίποτα. Αν κάποιος θέλει να πει κάτι αρνητικό, θα το πει. Οπότε σταμάτησα να προσπαθώ: σε όποιους αρέσουμε, για τους υπόλοιπους δεν πειράζει.
– Ποιες είναι οι σκέψεις σου για το γεγονός ότι η υποκριτική μαστίζεται από το ageism; Πολλές συναδέλφισσές σου δηλώνουν ότι μετά από μια ηλικία οι γυναικείοι ρόλοι περιορίζονται σε μία «μαμά» ή μία «θεία». Βλέπεις κάποια αλλαγή;
Δεν έχω δει καμία αλλαγή, παρόλο που γίνεται αγώνας. Ζούμε σε μια ανδροκρατούμενη κοινωνία και το να είσαι γυναίκα το 2026 δεν είναι απλό. Μπορεί να έχουν γίνει βήματα, να έχουμε νικήσει τη μάχη, αλλά όχι τον πόλεμο. Το πρόβλημα στη δουλειά μας δεν είναι μόνο ο ηλικιακός ρατσισμός. Είναι επίσης ότι οι σκηνοθέτριες και οι γυναίκες θεατρικές συγγραφείς είναι σαφέστατα λιγότερες.
Μαριάννα Κιμούλη: «Το ότι υπάρχουν πολύ περισσότερες γυναίκες ηθοποιοί από ό,τι διαθέσιμοι γυναικείοι ρόλοι είναι προβληματικό».
Το Εθνικό Θέατρο διατηρεί την ποσόστωση, παρόλο που οι γυναίκες υποψήφιες είναι τριπλάσιες. Στις ιδιωτικές σχολές όμως είναι ακόμα χειρότερα: μπορεί σε ένα έτος να υπάρχει μόλις 1 αγόρι και 15 κορίτσια, οπότε μετά δεν υπάρχουν αντίστοιχοι ρόλοι εκεί έξω.
– Έχεις σκεφτεί ποτέ να σκηνοθετήσεις;
Στη σχολή αλλά και τώρα στη σειρά, μου λένε συχνά ότι κάποια στιγμή θα βρεθώ πίσω από τις κάμερες.
– Γιατί το λένε αυτό;
Γιατί μου αρέσει η ολιστική ματιά στα πράγματα. Με ενδιαφέρει να μαθαίνω το σύνολο μιας δουλειάς από όλες τις πλευρές. Προς το παρόν δεν θα το ήθελα, αλλά η ζωή μπορεί να το ανατρέψει και σε λίγα χρόνια να το κάνω.
– Θεατρικά ετοιμάζεις κάτι;
Όχι κάτι που είναι ανακοινώσιμο. Μου λείπει πολύ, αλλά θα γίνει σύντομα!
«Δυο Μαύρα Πουκάμισα»: Δευτέρα, Τρίτη, Πέμπτη, Παρασκευή στις 22:00 στο Mega.
