Η Βάσω Καβαλιεράτου νιώθει συχνά σαν τον Βλάσση από τους «Απαράδεκτους» όταν ήθελε να διαβάσει το «Εκκρεμές του Φουκώ»

«Το καλοκαίρι αυτό μού έλειψαν οι διακοπές. Κάναμε λίγες, αλλά σε σχέση με τον όγκο της περιοδείας και το μέγεθος και τη διάρκεια της Ειρήνης. Να σου πω όμως κάτι; Έτσι γίνεται. Το παίρνεις απόφαση όταν δουλεύεις το καλοκαίρι. Και έχει και κάποιες πολύ ωραίες στιγμές. Η δουλειά αυτή έχει κόπο αλλά έχει και μεγάλη χαρά. Είσαι με αυτή την πολύ ωραία ομάδα ανθρώπων, πας σε όλα αυτά τα πολύ ωραία μεγάλα θέατρα, βλέπεις την Ελλάδα, γυρνάς σε μέρη που είτε δεν είχες πάει ποτέ είτε είχες πάρα πολύ καιρό να πας. Έχει ενδιαφέρον.

Με πολλά συναισθήματα θα αποχαιρετήσω την “Ειρήνη”. Καταρχάς νιώθω πολύ μεγάλη τιμή και χαρά που συνεργάστηκα με τον Νίκο Καραθάνο που τον αγαπώ πάρα πολύ. Είχαμε δουλέψει και στο παρελθόν μαζί, στο 1821, αλλά παίζαμε, δεν με είχε σκηνοθετήσει. Το να σε σκηνοθετεί είναι πολύ ωραία εμπειρία. Και φυσικά η συνάντηση με όλους αυτούς τους φανταστικούς, υπερταλαντούχους ανθρώπους: Τον Φοίβο Δεληβοριά στα κείμενα και τη μουσική, τον Άγγελο Τριανταφύλλου, τη Γαλήνη Χατζηπασχάλη, την Έμιλυ Κολιανδρή, τον Θανάση Αλευρά, τον Πάνο Παπαδόπουλο, τη Ζέτα Μακρυπούλια, τον Γιάννη Κότσιφα και όλους τους ηθοποιούς του χορού. Ξέρεις, ο Νίκος δουλεύει από το μηδέν, ξεκινάει και είναι όλα ανοιχτά. Η διαδικασία είναι δύσκολη αλλά έχει πολύ μεγάλη ελευθερία. Χώνεσαι μέσα της και περνάς από διάφορα στάδια και τελικά αυτό που βγαίνει είναι πολύ προσωπικό και του Νίκου και δικό μας, όλων των συντελεστών και των μουσικών. Βάζει ο καθένας το λιθαράκι του και την προσωπικότητά του και δημιουργείται κάτι που ανήκει σε όλους».

Οι σκληρές αλήθειες των σχέσεων

«Εξαρτάται σε ποιον λες την αλήθεια. Πόσο κοντά είσαι με αυτόν και πόσο μπορεί αυτός να την αντιμετωπίσει. Νομίζω ότι δεν θα την έλεγα σε έναν άνθρωπο που δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα ή που ξέρω πως ό,τι και να του πω δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα ή που ο ίδιος παίζει αυτό το παιχνίδι της υποκρισίας και κρύβεται πίσω από ένα προσωπείο. Εκεί, δεν θα κάνω τον κόπο. Αλλά στους πολύ δικούς μου, στους πολύ αγαπημένους μου, στους ανθρώπους με τους οποίους με νοιάζει η συνέχεια και η σχέση, θα πω την αλήθεια σίγουρα.

Βέβαια έχουν υπάρξει στιγμές που αντίστοιχα, θα ήθελα να μην έχω μάθει την όποια αλήθεια. Όταν μαθαίνεις πράγματα που σε κλονίζουν και συνειδητοποιείς ότι δεν υπήρχε κανένας λόγος γιατί τελικά με αυτόν τον άνθρωπο δεν θα συνέχιζες, λες “Καλύτερα να μην το ήξερα”. Ξέρεις, όμως, η αλήθεια, ακόμα κι όταν σε πληγώνει και σε ταρακουνάει είναι καλό πράγμα. Καθαρίζει το τοπίο, ακόμα κι αν η διαδικασία είναι επώδυνη».

«Στην παράσταση που θα είμαι τώρα συναντάμε 3 ήρωες, 2 άντρες και μία γυναίκα. Ο Έρικ έχει ιδρύσει μια εταιρεία χωρισμού, αναλαμβάνει να χωρίσει ανθρώπους που δεν μπορούν να το κάνουν μόνοι τους.Όταν λοιπόν προσλαμβάνεται από κάποιον άγνωστο να χωρίσει τη σύντροφό του, πέφτει πάνω στην Γκαέλ που είναι δική του πρώην, ο μεγάλος έρωτας της ζωής του που τον άφησε ξαφνικά χωρίς καμία εξήγηση. Οπότε εκεί ανατρέπονται όλα. Πάει να κάνει τη δουλειά για ένα τρίτο πρόσωπο και αναβιώνει όλο το παρελθόν του. Αντίστοιχα η Γκαέλ, ο ρόλος που υποδύομαι, ξανασυναντά τον άνθρωπο που ερωτεύτηκε παράφορα ενώ παράλληλα εμφανίζεται και το τρίτο πρόσωπο, ο νυν σύντροφός της ο οποίος έχει αναθεωρήσει και προσπαθεί να προλάβει το κακό.

Είναι μία κλασική γαλλική φάρσα, μια κωμωδία καταστάσεων. 3 σύγχρονοι άνθρωποι που κρύβονται πίσω από τα προσωπεία και τους ρόλους που καλούμαστε όλοι να παίξουμε καθημερινά. Νομίζω οι θεατές θα αναγνωρίσουν κάπου τον εαυτό τους και θα ταυτιστούν.

Η Κόρα (σ.σ. Καρβούνη) είναι πολύ έτοιμη. Είναι μια εξαιρετική ηθοποιός, πάρα πολύ έμπειρη, και ξέρει και τον μηχανισμό ακριβώς που δουλεύουν οι ηθοποιοί. Δεν πανικοβάλλεται καθόλου. Είναι πολύ καθησυχαστική, ήρεμη και ανοιχτή και στο συγκεκριμένο έργο, επειδή το έχει μελετήσει πολύ και το αγαπάει, είναι πολύ σίγουρη για το αποτέλεσμα που θέλει. Οπότε νιώθω σίγουρη ότι είμαστε σε πολύ καλά χέρια»

Ο πόνος του πρώτου χωρισμού και ο φόβος του έρωτα

«Νομίζω δεν ξεχνιούνται αυτοί οι χωρισμοί. Έχουν μεγάλο πόνο, δάκρυα και ματαίωση. Και μια αίσθηση ότι αφού δεν τα κατάφερα τώρα, με αυτόν τον άνθρωπο, δεν θα τα καταφέρω ποτέ. Που φυσικά δεν ισχύει. Και για να χρησιμοποιήσω μια φράση του Ερίκ από το έργο μας : “Μερικές φορές κάποιοι χωρισμοί είναι δείγμα υγείας. Αν δεν είναι κανείς ευτυχισμένος…”».

Βάσω Καβαλιεράτου: «Μου έχει τύχει να είμαι με κάποιον και να ξέρω ότι σε αυτή τη συνθήκη θα καταστραφώ. Αυτές οι σχέσεις είναι για λίγο».

«Το συναίσθημα ήταν τόσο έντονο που ένιωθα ότι δεν ορίζω εύκολα τον εαυτό μου και τις επιλογές μου. Δύσκολες καταστάσεις. Έχουν μια σύγκρουση στον πυρήνα τους, που δεν αντέχεται σε βάθος χρόνου».

Η Βάσω Καβαλιεράτου κατάλαβε πόσους ρόλους της φόρεσαν όταν έγινε μαμά

«Ως γυναίκα εγώ μέχρι μια ηλικία πίστευα ότι είμαι ανεξάρτητη και αγέρωχη. Κάπου εκεί κοντά στα 30 κατάλαβα ότι τίποτα από αυτά δεν ισχύει. Είναι πάρα πολλά τα χαρακτηριστικά που είναι φορετά σε εμάς, ειδικά σε αυτή την κοινωνία».

Βάσω Καβαλιεράτου: «Η μητρότητα έφερε τη συνειδητοποίηση ότι καλούμαι να παίζω ρόλους που δεν ήταν δική μου επιθυμία. Μπήκα στη διαδικασία να μεγαλώνω έναν άλλο άνθρωπο, επομένως έχω μια ευθύνη και γίνομαι πρότυπο γι’ αυτόν».

«Επίσης όταν έγινα μαμά κατάλαβα πολύ και τη δική μου. Η μαμά μου είναι ένας άνθρωπος που σπούδασε και δούλευε,πολύ δραστήρια, πολύ ικανή και πολύ μαμά. Κι όμως, συνειδητοποίησα ότι πολλά από αυτά που μου έλεγε στο μεγάλωμά μου ήταν και εκείνης φορετά από την κοινωνία και δεν ήταν τόσο αθώα. 

Η καινούργια γενιά κάνει βήματα εμπρός. Δεν είναι εύκολο να μην περάσεις άθελά σου πράγματα και στο δικό σου παιδί. Πρέπει να το έχεις συνέχεια στο μυαλό σου. Σίγουρα επιδρώ πάνω στην κόρη μου και δεν το συνειδητοποιώ. Επίσης σίγουρο είναι ότι η κόρη μου είναι πιο υποψιασμένη από μένα και στον τρόπο που μεγαλώνει και στη σχέση που έχει με τα αγόρια και τα κορίτσια της ηλικίας της. Και πολλές φορές με μαθαίνει εκείνη πράγματα. Δηλαδή τής λέω κατά καιρούς πράγματα και μου λέει “Τι λες ρε μαμά; Γιατί το βλέπεις έτσι;”. Και συνήθως έχει δίκιο».

Μαμά εφήβου, αυτός ο γρίφος για γερούς λύτες

«Δεν σκέφτομαι συνεχώς αν τα έκανα όλα καλά ως μαμά. Νομίζω ότι το να έχεις χτίσει μια σχέση με το παιδί μέχρι αυτή την ηλικία, παίζει σημαντικό ρόλο. Δηλαδή το πώς έχει διαμορφωθεί το παιδί κι έχει φτάσει στην εφηβεία. Όχι ότι δεν έχεις κάνει λάθη ή δεν έχεις παραλείψει πράγματα τα οποία τα βλέπεις μετά και δεν σημαίνει και ποτέ ότι μπορεί να προλάβεις καταστάσεις που μπορεί να σου ξέφυγαν.

Δεν σε αφήνει όμως η εφηβεία να μην το αναρωτηθείς. Γυρνάει από το σχολείο, σου λέει κάτι της λες κάτι, σου κλείνει την πόρτα στη μούρη και σε απομονώνει. Η εφηβεία το κάνει αυτό. Θέλει ψυχραιμία, θέλει εμπιστοσύνη, πολλή αγάπη και αποδοχή. Καταλαβαίνεις ότι το παιδί είναι σε μια φάση που αναζητά τα όριά του, ψάχνει τον εαυτό του και είναι προφανές ότι πολλά από αυτά που κάνει είναι για να σε φέρει και σένα στα δικά σου όρια, να σε τεστάρει. Οπότε, θέλει ψυχραιμία το πράγμα.

Θυμάμαι τον εαυτό μου στην ηλικία της, εγώ πέρασα σχετικά ήρεμη εφηβεία. Μου ήρθε η τρέλα λίγο πιο μετά εμένα, γύρω στα 18 με 20. Είναι θέμα γενιάς νομίζω, εμείς ήμασταν πιο μαζεμένα παιδιά, ήταν λίγο πιο αυστηρά τα πράγματα. Όταν άρχισαν οι μεγαλύτερες ελευθερίες για εμάς, εκεί κάπου μου “τη βάρεσ唨. Όχι ότι έκανα και τρομέρες τρέλες, αλλά δεν ήμουν και το πιο ήσυχο παιδί. Ήμουν κάπου στο φυσιολογικό.

Έχει πλάκα γιατί καμιά φορά ξέρεις, λέω στην Ιόλη πράγματα του στιλ “Τι νομίζεις; Εγώ δεν έκανα αυτό κι αυτό και το άλλο;” και με κοιτάζει και μου λέει “Αδυνατώ να πιστέψω αυτό που μου λες”. Γιατί τώρα είμαι για εκείνη η μαμά και με βλέπει τελείως διαφορετικά».

Βάσω Καβαλιεράτου, γιατί απέφευγες να βρεθείς επί σκηνής με τον Φοίβο Δεληβοριά;

«Η αλήθεια είναι ότι παλιότερα αποφεύγαμε να συνεργαστούμε με τον Φοίβο. Κάπως νιώθαμε ότι το να μπει ο ένας στα χωράφια του άλλου θα επηρέαζε και την προσωπική μας ζωή. Υπήρχε μια ανάγκη να διαχωρίσει ο καθένας τη θέση του και τον χρόνο του. Μετά από το “1821” που ήταν η πρώτη μας πιο μεγάλη συνεργασία, είδαμε ότι μας πήγε πολύ ωραία η συνάντηση αυτή. Τώρα έγινε και στην “Ειρήνη” και εντάξει το τερματίσαμε γιατί ήμασταν και στη σκηνή μαζί -που δεν είχε γίνει ποτέ- και ήταν και σε διάρκεια μεγάλη μαζί με τις πρόβες και την περιοδεία. Είμαστε τώρα περίπου ένα 5μηνο που είμαστε κάθε μέρα στην πρόβα μαζί, στην παράσταση μαζί και μετά στο σπίτι.

Είχαμε κάνει μαζί και τα “Νούμερα”, και στην Ταράτσα πράγματα και στις “72 ώρες” που είχε γράψει τη μουσική ο Φοίβος, αλλά τώρα στη σκηνή ήταν διαφορετικό. Αυτό που με εκπλήσσει πάντα στον Φοίβο και σε αυτή τη δουλειά το είδα πολύ είναι ο ήρεμος ψυχισμός του, η ωριμότητα με την οποία βλέπει τα πράγματα χωρίς ποτέ να χάνει την ψυχραιμία του. Εγώ είμαι πιο αγχώδης, μπορεί να γίνω απαισιόδοξη και να νιώθω ότι καταστρέφομαι από τη μια στιγμή στην άλλη».

Βάσω Καβαλιεράτου: «Εγώ πολύ γρήγορα μπορώ να χαωθώ, αν δεν έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου να μου πει “θα γίνει, ηρέμησε, όλα θα πάνε καλά, χρειάζεται χρόνος”… Ε, ο Φοίβος είναι αυτό».

«Τον θαυμάζω τον Φοίβο ούτως ή άλλως γι’ αυτό που είναι και γι’ αυτό που κάνει. Έχει μία φοβερή ικανότητα, μπαίνει στη δουλειά και βηματάκι βηματάκι φτάνει εκεί που ξέρει ότι θα φτάσει. Δεν χάνει την πίστη του και τον δρόμο του. Μπορεί να αμφιβάλλει, μπορεί να ζοριστεί, αλλά δεν χάνεται, είναι εκεί, στρατιώτης.

Εγώ είμαι 0- 100 στα καλά και στα κακά. Η τάση μου είναι να αντιδράσω, να χαθώ, να απογοητευτώ. Μετά μπορεί να ενθουσιαστώ και εύκολα. Είμαι τέτοιος τύπος».

Η Βάσω Καβαλιεράτου μάλλον δεν θέλει την ησυχία της

«Όσο περνάει ο καιρός και μεγαλώνω η τάση μου είναι να πω “δεν θα κάνω τίποτα, θα κάτσω στο σπίτι μου, στην ησυχία μου και δεν θέλω να με ενοχλήσει κανείς”. Κάνω όμως μια δουλειά που δεν έχει καμία σχέση με αυτό, πρέπει να είμαι συνέχεια με ανθρώπους».

«Πρέπει να ξυπνήσω από το πρωί και να μπω σε μία διαδικασία προβών όπου θα συναντήσω πολύ κόσμο, να βγω στη σκηνή επίσης με πολλούς ανθρώπου και να παίξω μαζί τους. Ενώ εγώ νιώθω ότι θέλω την ησυχία μου. Έχει πολλή πλάκα γιατί κάθε φορά που λέω “δεν θέλω, αφήστε με” και μετά ανεβαίνω στη σκηνή με το που βρίσκομαι εκεί, είμαι ευτυχισμένη. Είναι όντως αστεία μάχη με τον εαυτό μου.

Φέτος, το παρατήρησε και η Ιόλη που με είδε και μέσα στη δουλειά γιατί ήταν στην περιοδεία μαζί μας. Είχε πολλή πλάκα γιατί μου έλεγε “όλη την ώρα γκρινιάζεις αλλά να σου πω κάτι μαμά; Ανεβαίνεις στη σκηνή κι είσαι ευτυχισμένη”. Κι έχει δίκιο, οπότε αυτό παλεύω τώρα, τουλάχιστον να μην λέω τίποτα».

Η Βάσω Καβαλιεράτου ξέρει ότι οι γυναίκες έχουν πολλά ακόμα να δώσουν

«Αγαπάω πολύ τις γυναίκες. Και η πρώτη μου ταινία στο σινεμά ήταν με γυναίκα σκηνοθέτρια, την Κατερίνα Ευαγγελάκου (Ώρες κοινής ησυχίας). Δεν είμαι καθόλου ανταγωνιστική με τις γυναίκες και θεωρώ ότι οι γυναίκες έχουμε πολλά ακόμα να πούμε. Πιστεύω δηλαδή ότι η Κόρα τώρα με αυτό το έργο θα δώσει πολύ ωραία τη θέση της γυναίκας αλλά και του άντρα από τη γυναικεία πλευρά. Το πώς βλέπει η γυναίκα αυτούς τους δύο άντρες, αλλά και πώς βλέπει μια γυναίκα τη γυναίκα και το πώς θα επιβιώσει μέσα σε αυτό το τρίγωνο. Θα έχει πολύ ενδιαφέρον.

Γίνονται βήματα σιγά σιγά. Έχουμε δρόμο ακόμα, αλλά γίνονται ωραία πράγματα. Έχω μεγάλη χαρά για τη Ζακλίν Λέντζου που πήρε το βραβείο στη Βενετία. Τελευταία γίνονται πολύ ωραίες ταινίες από γυναίκες. Πρέπει να τους δοθεί χώρος. Υπάρχει θέμα συστημικό ακόμα, όπως υπάρχει και με τις μισθοδοσίες μας».

Βάσω Καβαλιεράτου: «Είναι γνωστό ότι σε πολλές περιπτώσεις, άντρες που έχουν τον ίδιο ρόλο με μας, πληρώνονται καλύτερα. Το συναντάμε αυτό, το συζητάμε μεταξύ μας και το καλό είναι ότι το συζητάμε και ανοιχτά».

«Παλιά το ξέραμε και κανείς δεν έλεγε τίποτα, δεν μπορούσες να ανοίξεις αυτή την κουβέντα γιατί η τάση θα ήταν “έλα μωρε, γκρινιάζετε”. Τώρα πια ξέρουμε τι συμβαίνει και δεν το κρύβουμε».

«Η ταινία “H Βαλίτσα” είναι ακριβώς μια γιορτή της γυναικείας αλληλεγγύης, και πολύ περισσότερο απ’ ό,τι το φανταζόμουν. Η χημεία με τις συμπρωταγωνίστριές μου (Λίλα Μπακλέση, Αναστασία Παντούση, Ναταλία Τσαλίκη) ήταν μαγική και εξελίχθηκε σε δυνατή φιλία που κρατάει ακόμα. Το σενάριο στηρίζεται σε αυτή τη σχέση και νομίζω ότι το πετύχαμε σε μεγάλο βαθμό.

Οι γυναίκες φιλίες έχουν παίξει πολύ μεγάλο ρόλο στη ζωή μου. Έχω φίλες δεκαετιών και μάλιστα οι πιο κολλητές μου είναι φίλες από το γυμνάσιο. Διπλανές στο σχολείο, με ξέρουν από τότε που ούτε κι εγώ η ίδια είχα επίγνωση του εαυτού μου. Γι’ αυτό είναι και οι πιο πολύτιμες».

Πού θα δεις τη Βάσω Καβαλιεράτου;

Info:
Ειρήνη: 23/9 Δημοτικό Θέατρο Ηλιούπολης στις 21:00, 26/9 στο Κατράκειο Θέατρο στις 21:00 (εισιτήρια εδώ).

Xώρισε με ΑΕ και ΣΙΑ: Από τις 15 Οκτωβρίου και κάθε Πέμπτη- Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 20:00 στο Θέατρο Θησείον (εισιτήρια εδώ).

Η Βαλίτσα: Στις κινηματογραφικές αίθουσες στις 15 Οκτωβρίου από την Tanweer.