FEMALE TALK

Maggie Gyllenhaal: «Οι άντρες κάνουν καλύτερες ταινίες». Η ειρωνική ατάκα που κρύβει τη σκληρή αλήθεια

Η πρόεδρος της κριτικής επιτροπής Maggie Gyllenhaal παρευρίσκεται στο Jury Photocall κατά τη διάρκεια του 83ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας στο Palazzo del Casinò Stefania D'Alessandro/WireImage

Ας είμαστε ειλικρινείς. Κάθε φορά που ξεκινάει ένα από τα μεγάλα φεστιβάλ κινηματογράφου, είτε μιλάμε για τις Κάννες, είτε για το Φεστιβάλ Βενετίας η ίδια κουβέντα ανακυκλώνεται. Πού είναι οι γυναίκες σκηνοθέτριες; Γιατί το διαγωνιστικό τμήμα μοιάζει πάλι με κλειστή λέσχη ανδρών;

Φέτος, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, η Maggie Gyllenhaal, η οποία εκτελεί χρέη προέδρου της κριτικής επιτροπής, αποφάσισε να μην μασήσει τα λόγια της. Και το έκανε με αυτό το αιχμηρό, έξυπνο χιούμορ που μόνο μια γυναίκα που ξέρει καλά τη βιομηχανία από μέσα μπορεί να επιστρατεύσει

Maggie Gyllenhaal: «Οι άντρες κάνουν καλύτερες ταινίες» (Spoiler: Ήταν ειρωνεία)

Όταν η Gyllenhaal ρωτήθηκε σε συνέντευξη Τύπου για το γεγονός ότι μόνο μία ταινία στο διαγωνιστικό τμήμα είχε αποκλειστικά γυναίκα σκηνοθέτρια, το Woman Unknown της Δανο-Αιγύπτιας May El-Toukhy, η απάντησή της ήταν ακαριαία:«Φαίνεται πως επιτέλους έγινε ξεκάθαρο ότι οι άντρες κάνουν καλύτερες ταινίες από τις γυναίκες» είπε στεγνά, προκαλώντας αμήχανα χαμόγελα στην αίθουσα.

Ο καλλιτεχνικός διευθυντής του φεστιβάλ, Alberto Barbera, έσπευσε να παρέμβει, θυμίζοντας ότι προστέθηκε την τελευταία στιγμή και το ντοκιμαντέρ Naza, το οποίο συν-σκηνοθετεί η Rachel Szor. Αλλά η Maggie Gyllenhaal δεν είχε σκοπό να αφήσει το θέμα να πέσει στα μαλακά.

«Θα σας απαντήσω σοβαρά», συνέχισε. «Υπάρχει ένα συστημικό πρόβλημα. Είναι πολύ πιο δύσκολο για τις γυναίκες να βρουν χρηματοδότηση για τις ταινίες τους».

Και έθεσε το ερώτημα που καίει την ουσία της πατριαρχίας στην τέχνη:

«Μήπως οι γυναίκες, έχοντας μια διαφορετική βιωματική εμπειρία στον κόσμο, θέλουν να κάνουν ταινίες για θέματα που δεν θεωρούνται πάντα “υψηλή τέχνη”; Ποιος αποφασίζει τι είναι καλό; Ποιος αποφασίζει τι έχει αξία;».

Το σινεμά είναι θέλουμε δεν θέλουμε, πολιτικό

Η συζήτηση στη Βενετία δεν περιορίστηκε μόνο στο έμφυλο χάσμα. Στη σκιά των πολέμων στη Γάζα και την Ουκρανία, αλλά και της πολιτικής αναταραχής στις ΗΠΑ, η πρόεδρος της επιτροπής ρωτήθηκε αν το σινεμά οφείλει να είναι πολιτικό.

«Όλοι μπορούμε να αναρωτηθούμε: Πώς είναι δυνατόν να είμαστε εδώ και να μιλάμε για ταινίες όταν ο κόσμος βρίσκεται σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης;» ανέφερε η Maggie Gyllenhaal.

«Για μένα, η απάντηση έχει να κάνει με την ενσυναίσθηση. Το σινεμά μάς δίνει την ευκαιρία να βρούμε την ενσυναίσθηση μέσα μας. Μπορούμε να προκαλέσουμε τους εαυτούς μας να ακούσουν ιστορίες ακόμα και για τους πιο διεφθαρμένους ανθρώπους, γιατί αυτό ανοίγει παράθυρο στην κατανόηση».

Η Μόστρα σε τεντωμένο σχοινί

Η φετινή διοργάνωση του Φεστιβάλ Βενετίας θεωρείται από τις πιο φορτισμένες πολιτικά των τελευταίων ετών.

  • Το παρασκήνιο της συνέντευξης:

Η συνέντευξη Τύπου της επιτροπής παραλίγο να ακυρωθεί λόγω «προβλημάτων προγραμματισμού» κάτι που πολλοί εξέλαβαν ως προσπάθεια του φεστιβάλ να προστατεύσει την επιτροπή από τις καυτές πολιτικές ερωτήσεις, ειδικά μετά τις έντονες αντιδράσεις που προκάλεσε εκτός φεστιβάλ, η δήλωση του Wim Wenders στο Βερολίνο ότι «οι κινηματογραφιστές πρέπει να μένουν μακριά από την πολιτική».

  • Ανοιχτή επιστολή για την Παλαιστίνη:

Πάνω από 300 ισχυρές προσωπικότητες της τέχνης, ανάμεσά τους η συγγραφέας Annie Ernaux και ο Roger Waters, υπέγραψαν επιστολή ζητώντας από το Φεστιβάλ Βενετίας να λάβει ουσιαστική θέση για τη Γάζα και να υψώσει την παλαιστινιακή σημαία.

  • Η θέση του Barbera:

Ο Alberto Barbera ξεκαθάρισε ότι το Φεστιβάλ Βενετίας παραμένει ένας χώρος ελευθερίας της έκφρασης, φιλοξενώντας ταινίες που αγγίζουν τον πόλεμο, τη μεταναστευτική κρίση, την κλιματική αλλαγή και τον περιορισμό των ελευθεριών.

Η Maggie Gyllenhaal, η οποία ηγείται μιας διεθνούς επιτροπής γεμάτης ισχυρές προσωπικότητες, ανάμεσά τους η Τυνήσια Kaouther Ben Hania και ο σκηνοθέτης Johnnie To, από το Χονγκ Κονγκ, έστειλε το δικό της ξεκάθαρο μήνυμα: Το σινεμά δεν είναι ένα ανέμελο καταφύγιο. Είναι ο καθρέφτης ενός κόσμου που φλέγεται, και οι γυναίκες δικαιούνται το δικό τους μερίδιο στην αφήγηση αυτής της ιστορίας.