Taty Almeida: 7 πράγματα που δεν ήξερες για την εμβληματική «Μητέρα της Πλατείας Μαΐου» που πέθανε
- 17 ΙΟΥΝ 2026
Η είδηση του θανάτου της Lidia “Taty” Almeida σε ηλικία 95 ετών προκάλεσε παγκόσμια συγκίνηση. Η εμβληματική πρόεδρος των «Μητέρων της Πλατείας Μαΐου» (Mothers of Plaza de Mayo) αφιέρωσε πάνω από μισό αιώνα στην αναζήτηση του εξαφανισμένου γιου της, Alejandro, και έγινε σύμβολο του αγώνα για τα ανθρώπινα δικαιώματα στην Αργεντινή.
Αν και το λευκό της μαντήλι και η ακούραστη παρουσία της Taty Almeida στους δρόμους του Μπουένος Άιρες είναι παγκοσμίως γνωστά, υπάρχουν κάποιες πτυχές της ζωής της που φωτίζουν το μέγεθος της προσωπικότητάς της.
Διάβασε παρακάτω 7 πράγματα που ίσως δεν γνώριζες για την Taty Almeida.
1. Προερχόταν από μια συντηρητική, στρατιωτική οικογένεια
Αν και ταυτίστηκε με την ανατροπή και την αντίσταση ενάντια στην κρατική τρομοκρατία, η Taty Almeida (γεννημένη ως Lidia Stella Mercedes Miy Uranga) μεγάλωσε σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον. Ο πατέρας της ήταν αξιωματικός του ιππικού και η οικογένειά της είχε στενούς δεσμούς με τον στρατό. Λόγω αυτού του υπόβαθρου, τα πρώτα χρόνια ήταν ιδιαίτερα διστακτική στο να ενταχθεί στις κινητοποιήσεις των υπόλοιπων μητέρων.
2. Αμέσως μετά την εξαφάνιση του γιου της απευθύνθηκε στον στρατό
Όταν ο 20χρονος γιος της, Alejandro, απήχθη τον Ιούνιο του 1975, η πρώτη αυθόρμητη αντίδραση της Taty ήταν να ζητήσει βοήθεια από τις στρατιωτικές της επαφές και γνωστούς. Μάλιστα, όταν έγινε το στρατιωτικό πραξικόπημα τον Μάρτιο του 1976, η ίδια ένιωσε μια προσωρινή ανακούφιση, πιστεύοντας ότι οι άνθρωποι που γνώριζε θα την βοηθούσαν να βρει το παιδί της. Όπως εξομολογήθηκε χρόνια μετά, της πήρε χρόνο να συνειδητοποιήσει τα εγκλήματα της στρατιωτικής δικτατορίας.
3. Ο γιος της είχε προβλέψει τη μοίρα του μέσα από ένα ποίημα
Matias Baglietto/Anadolu/Getty Images/Ideal
Ο Alejandro ήταν φοιτητής ιατρικής και μέλος του Μαρξιστικού-Λενινιστικού Λαϊκού Επαναστατικού Στρατού (ERP), κάτι που η Taty έμαθε χρόνια αργότερα ψάχνοντας τα σημειωματάριά του. Εκτός από ακτιβιστής, ο Alejandro ήταν και ποιητής. Σε ένα ποίημα που βρήκε η μητέρα του στο δωμάτιό του λίγο μετά την εξαφάνισή του, έμοιαζε να προμηνύει το τέλος του:
«Αν ο θάνατος με εκπλήξει / με τόσο πικρό / αλλά τίμιο τρόπο / αν δεν μου δώσει αρκετό χρόνο / για μια τελευταία απελπισμένη κραυγή / θα χρησιμοποιήσω την ανάσα μου / την τελευταία μου ανάσα / για να πω / Σ’ αγαπώ».
Το 2008, η Taty Almeida εξέδωσε μια συλλογή με τα ποιήματά του.
4. Η τελευταία της κουβέντα με τον γιο την ήταν μια καθημερινή υπόσχεση
Στις 17 Ιουνίου 1975, ο Alejandro έφυγε από το σπίτι καθώς έπεφτε το σούρουπο. Τα τελευταία λόγια που είπε στη μητέρα του ήταν: «Μαμά, δεν θα πάω στη δουλειά αύριο γιατί έχω ένα τεστ. Περίμενέ με, επιστρέφω αμέσως». Η Taty θυμόταν ότι είχε εκνευριστεί επειδή ήταν έτοιμη να σερβίρει το δείπνο. Ο γιος της δεν επέστρεψε ποτέ.
5. Η συγκλονιστική στιγμή που μπήκε στα γραφεία των «Μητέρων της Πλατείας Μαΐου»
Η Taty Almeida έμαθε για τις «Μητέρες της Πλατείας Μαΐου» το 1979, 4 χρόνια μετά την εξαφάνιση του γιου της. Όταν επισκέφθηκε για πρώτη φορά τα γραφεία τους στο κέντρο του Μπουένος Άιρες, υπέστη σοκ. Βλέποντας εκατοντάδες φωτογραφίες εξαφανισμένων νέων στους τοίχους, συνειδητοποίησε το μέγεθος της τραγωδίας. Όπως δήλωσε: «Σκέφτηκα, Θεέ μου, δεν είμαι η μόνη». Εκείνη την ημέρα ενώθηκε μαζί τους και δεν έφυγε ποτέ.
6. Έγινε πρόεδρος της «Ιδρυτικής Γραμμής» στα 94 της χρόνια
Το κίνημα των Μητέρων διασπάστηκε τη δεκαετία του 1980 λόγω πολιτικών διαφωνιών. Η Taty Almeida εντάχθηκε στις «Μητέρες της Πλατείας Μαΐου – Ιδρυτική Γραμμή» (Founding Line). Παρά την ηλικία της, ανέλαβε την προεδρία του οργανισμού μόλις τον Δεκέμβριο του 2024, μετά τον θάνατο της προκατόχου της, Norita Cortiñas, αποδεικνύοντας ότι παρέμεινε ενεργή μέχρι τις τελευταίες ημέρες της ζωής της.
7. Έφυγε με έναν μεγάλο καημό
Παρά τα 50 και πλέον χρόνια αγώνα και τη διεθνή αναγνώρισή της ως ηθική αυθεντία, η Taty Almeida δεν κατάφερε ποτέ να μάθει την αλήθεια για την τύχη του Alejandro. Σε μια από τις τελευταίες της συνεντεύξεις, είχε δηλώσει συγκινημένη: «Εύχομαι ο Θεός να μην με πάρει πριν προλάβω να αγγίξω τα οστά του».
Η παρακαταθήκη της Taty Almeida
Η ένωση ανθρωπίνων δικαιωμάτων της Αργεντινής Mothers of Plaza de Mayo, ιδρύθηκε για να βρει τι απέγιναν οι λεγόμενοι desaparecidos (οι άνθρωποι που εξαφανίστηκαν χωρίς σύλληψη και δίκη και που οι περισσότεροι θεωρούνται νεκροί) κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής δικτατορίας του Jorge Rafael Videla. Πήρε το όνομά της από την πλατεία του Μπουένος Άιρες όπου οι μητέρες διαμαρτυρήθηκαν πρώτη φορά ζητώντας να μάθουν τι συνέβη στα (κυρίως νεαρά) παιδιά τους στις 30 Απριλίου 1977. Συνέχισαν να συγκεντρώνονται στην Plaza de Mayo μπροστά στο προεδρικό μέγαρο Casa Rosada καθημερινά, μέχρι που η αστυνομία τις απομάκρυνε αφού η δικτατορία αποφάσισε να κηρύξει κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Δεν σταμάτησαν ποτέ να επανέρχονται για να ζητήσουν το αυτονόητο.
Η Taty Almeida έφυγε από τη ζωή αφήνοντας πίσω της μια σπουδαία κληρονομιά για τις επόμενες γενιές. Το σύνθημα που η ίδια και οι συντρόφισσές της έκαναν πράξη, αντηχεί πλέον σε όλο τον κόσμο: «Ο μόνος αγώνας που χάνεται είναι αυτός που εγκαταλείπεται».
