Γωγώ Μαστροκώστα: Τραϊανός και Βικτώρια Δέλλα την αποχαιρέτησαν με λόγια γεμάτα από την οδύνη της αγάπης
- 27 ΜΑΙ 2026
Οι απώλειες δεν είναι απλά συμβάντα. Είναι τομές στη ζωή των ανθρώπων. Χωρίζουν αυτόματα τις εποχές σε πριν και μετά, μεταμορφώνουν με τον πιο δύσκολο τρόπο. Οι απώλειες είναι δύσκολες να τις διαχειριστείς. Οι απώλειες γίνονται η πιο οδυνηρή (αχρειάστη, κανείς δεν την ήθελε) απόδειξη ότι σε αυτόν τον κόσμο έχεις αγαπήσεις. Ο Τραϊανός Δέλλας και η κόρη του, Βικτώρια, αγάπησαν πολύ και βαθιά και ανεξάντλητα ένα πρόσωπο, τη Γωγώ Μαστροκώστα, που δυστυχώς κλήθηκαν να αποχαιρετήσουν την Τετάρτη 27 Μαΐου 2026.
Η Γωγώ Μαστροκώστα έφυγε από τη ζωή στις 25 Μαΐου σε ηλικία 55 ετών, λίγες ημέρες αφού έγινε γνωστό ότι νοσηλεύεται σε κωματώδη κατάσταση στο νοσοκομείο Ευαγγελισμός. Την είδηση του θανάτου της έκανε γνωστή η κόρη της, Βικτώρια Δέλλα, με ένα πρώτο συγκινητικό «αντίο» στο Instagram. Ο Τραϊανός Δέλλας έκανε επίσης τη δική του σπαρακτική ανάρτηση την επομένη του θανάτου της συζύγου του, με την οποία το 2026 συμπλήρωναν 18 χρόνια γάμου.
Οι 2 τους έχοντας γύρω τους συγγενείς, φίλους και πλήθος κόσμου από τον καλλιτεχνικό και αθλητικό χώρο είπαν το τελευταίο «αντίο» στη Γωγώ Μαστροκώστα στον Ιερό Ναό Αγίας Τριάδας στο Ελληνικό. Μέσα από τα λόγια τους στους επικήδειους που εκφώνησαν ο Τραϊανός Δέλλας και η Βικτώρια Δέλλα, «φώτισαν» τη δυνατή προσωπικότητα της Γωγώς Μαστροκώστα, μίας γυναίκας που δεν σταμάτησε ποτέ να δίνει αγάπη, αισιοδοξία και κουράγιο στους δικούς της ανθρώπους, παρά τις δικές της ακούραστες μάχες στη ζωή.
NDPPHOTO / NDP PHOTO
Ο Τραϊανός Δέλλας, η Βικτώρια Δέλλα και η Γωγώ Μαστροκώστα ήταν μία τριάδα μεγάλης αγάπης. Και παρά την απώλεια της γυναίκας που άφησε το δικό της στίγμα στις δεκαετίες των 90s και 00s, αυτή η αγάπη παραμένει αλώβητη. Μέσα από τα δικά τους συγκινητικά «αντίο» διαχέεται σήμερα παντού και μας γεμίζει συγκίνηση και οδύνη.
Βικτώρια Δέλλα: «Δεν σου λέω αντίο, σε αγαπώ πολύ»
Η Βικτώρια Δέλλα μίλησε για την αγάπη και τη στήριξη που ένιωθε στη σχέση της με τη μητέρα της, ενώ επεσήμανε ότι παρά το βαρύ κλίμα και τη θλίψη της ημέρας, η λύπη είναι το τελευταίο πράγμα που θα ταίριαζε στη Γωγώ Μαστροκώστα.
«Η μαμά μου έζησε τη ζωή της με χαμόγελο και περηφάνια, αγάπησε βαθιά, έδωσε δύναμη σε όλους μας και πάλεψε με χαμόγελο, όχι με φόβο. Η μαμά μου ήταν φτιαγμένη να αγαπά και να δίνει, ήταν μία υπέροχη σύζυγος, μια αληθινή φίλη, μια στοργική κόρη και μία δυνατή αδερφή. Και πάνω απ’ όλα μια μοναδική μαμά.
Μαμά, μου έμαθες να αγαπάω, να σέβομαι, να σκέφτομαι τον άλλον. Μαζί με τον μπαμπά μου έδειξες τι σημαίνει να έχεις αξίες… Μου έδειξες τι είναι ο έρωτας, η αφοσίωση και η απόλυτη εμπιστοσύνη. Ήσουν και θα είσαι για πάντα η κολλητή μου, το άτομο με το οποίο θα μοιράζομαι τα πάντα. Όταν ήμουν μικρή, σου έλεγα πως όταν φύγω για σπουδές, θα σε πάρω μαζί μου. Και τώρα ξέρω πως θα είσαι παντού μαζί μου και αυτό το φρόντισες εσύ.
Στο γάμο σου είχες γράψει ένα τραγούδι για τον μπαμπά και τώρα ήρθε η στιγμή να σου αφιερώσω κι εγώ ένα στίχο. “Αν υπάρχουν άγγελοι, ο δικός μου είσαι εσύ. Και αν υπάρχει αγάπη, είσαι η μοναδική. Σε αγαπώ μαμά, δεν σου λέω αντίο, γιατί θα είσαι για πάντα μέσα μου», είπε η Βικτώρια Δέλλα.
NDPPHOTO / NDP PHOTO
Το «αντίο» του Τραϊανού Δέλλα στη Γωγώ Μαστροκώστα ήταν ο πιο στενάχωρος ύμνος στην αγάπη
«Άγγελέ μου, αγάπη μου. Έτσι με φώναζες, έτσι με αποκαλούσες παντού, “ο φύλακας άγγελός μου” έλεγες. Στα 50ά μου γενέθλια, όταν έμεινα μόνος μου στο δωμάτιο του νοσοκομείου, όταν σε πήραν για την εντατική, λύθηκαν όλα μέσα στο μυαλό μου. Εσύ ήσουν ο άγγελος και όχι εγώ. Εσύ ήρθες στη ζωή μου να μου μάθεις πράγματα. Έλεγα ότι έχω υπομονή και επιμονή, αλλά πόσο μικρός είμαι μπροστά σου. Με τη δικιά σου υπομονή σε όλα αυτά που έχεις περάσει. Πόση επιμονή για να τα ξεπεράσεις», είπε αρχικά εμφανώς συγκινημένος ο Τραϊανός Δέλλας. Στον επικήδειό του μίλησε με λόγια από καρδιάς για τη σχέση του με την σύζυγό του, την κόρη τους και τις δυσκολίες που τους έβρισκαν πάντα ενωμένους.
«Η ομορφιά και η λάμψη σου μόνο σε άγγελο παραπέμπουν. Κι αυτό είναι μια ακόμη απόδειξη ότι εσύ ήσουν άγγελος και όχι εγώ. Μου έριχνες στάχτη στα μάτια όλα αυτά τα χρόνια για να μην μπορέσω να σε καταλάβω. Αλλά αυτή ξεπλύθηκε απ’ τα δάκρυά μου, τις στιγμές που ήμουν μόνος στο δωμάτιο του νοσοκομείου. Για να μπορέσω να δω καθαρά την πραγματική σου μορφή και τα μαθήματα που μου έδινες», συνέχισε.
«Εγώ τις περισσότερες φορές σε φώναζα μωρό μου. Γιατί από την ημέρα που σε γνώρισα, το μόνο που ήθελα ήταν να σε προσέχω, να σε φροντίζω και να σε προστατεύω, όπως κάνουν στα μωρά. Και η ανάγκη μου αυτή έγινε ακόμη μεγαλύτερη, όταν έφερες στον κόσμο το δικό μας μωρό, τη Βικτώρια. Κι έτσι είχα δύο μωρά να προσέχω. Το καθένα ήθελε τη δική του φροντίδα, αλλά και όλα τα αποθέματα αγάπης που είχα για σας, ευτυχώς αναπληρώνονταν.
Όλα αυτά τα χρόνια ζούσαμε μια ζωή όπως τη φανταζόμουν, παρά τις δυσκολίες που συναντήσαμε στον δρόμο μας. Ήμασταν μαζί, κρατώντας ο ένας τον άλλον. Στα εύκολα, στα δύσκολα και στα πολύ δύσκολα δεν σε εγκατέλειψα ποτέ, ούτε στιγμή. Πάντα ήσουν στο μυαλό μου και πάντα ήσουν προτεραιότητά μου. Γιατί ήσουν το μωρό μου.
Έζησα τις πιο όμορφες και τις πιο δύσκολες στιγμές, αλλά κι αυτές ακόμα, όταν ήμουν μαζί σου, μ’ ένα χαμόγελό σου, όλα έσβηναν. Όλες οι όμορφες στιγμές θα γίνουν αναμνήσεις, αλλά και οι πολύ δύσκολες, μαθήματα. Μαθήματα θάρρους, αξιοπρέπειας, δύναμης ψυχής, καλοσύνης, στωικότητας, υπομονής και άλλων πολλών αρετών που είχες μέσα σου. Τα “σ’ αγαπώ” που σου ‘χω πει, είναι πολύ λίγα γι’ αυτό που αισθάνομαι για σένα. Το “ευχαριστώ” είναι πολύ μικρό γι’ αυτά που μου έδωσες. Και η ευγνωμοσύνη μου στο Θεό που μου χάρισε έναν από τους αγγέλους του για συντροφιά, μεγάλη. Άσχετα αν δεν τον κράτησε περισσότερο.
Αγάπη μου, άγγελέ μου… Κάθε φορά που έπρεπε να αντιμετωπίσουμε ένα πρόβλημα υγείας σου, σου έλεγα: “Μη φοβάσαι, θα πάρουμε μια βαθιά ανάσα, θα βουτήξουμε και θα ξαναβγούμε στην επιφάνεια”. Και βγήκαμε. Όλες τις φορές. Απλά αυτή τη φορά κολυμπούσαμε στον ωκεανό. Αλλά και πάλι σ’ το είπα: “Μη φοβάσαι, εγώ είμαι δίπλα σου, εσύ μόνο κολύμπα”. Όμως τα κύματα που μας χτυπούσαν, ήταν κάθε φορά και πιο δυνατά. Και στο τελευταίο, σε έχασα από δίπλα μου.
Ξεκουράσου, αγάπη μου, γιατί κουράστηκες πάρα πολύ. Και πέτα. Πέτα ψηλά, μακριά. Μακριά από κάθε ασθένεια. Μακριά από κάθε πόνο. Μακριά από κάθε μικρότητα αυτού του κόσμου. Αλλά από ‘κει να ξέρεις, η αγάπη όλων μας θα σε φτάνει.
Κι ένα κομμάτι ήθελα να πω, αφιερωμένο από ‘μένα στον άγγελό μου: “Αν ήξερα πού πήγαινα να μπλέξω και σε τι παιχνίδι άδικο να παίξω, αν ήξερα τι με περίμενε, να ήσουνα σίγουρη, ότι πάλι, πάλι, πάλι σε σένα θα ‘ρχόμουνα. Πάλι και ξανά θα σε ερωτευόμουνα. Απ’ την ίδια τη σκανδάλη δεν θα φοβόμουνα. Πως για μια φορά και πάλι θα ξανασκοτωνόμουνα”», σημείωσε στον σπαρακτικό του επικήδειο λόγο.
Ο Τραϊανός Δέλλας μίλησε στα πρόσωπα που βρέθηκαν στην εξόδιο ακολουθία για τη Γωγώ Μαστροκώστα, ευχαριστώντας τα που βρέθηκαν εκεί που κουβαλούν μαζί τους ένα κομμάτι από τη σύζυγό του που αποχαιρετούσαν όλοι μαζί.
«Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ. Ένα μεγάλο ευχαριστώ που είστε όλοι εδώ. Για να είστε εδώ όλοι, έχετε κάτι μέσα σας από τη Γωγώ. Κάτι σας έχει δώσει. Ένα χαμόγελο, μια συμβουλή, μια αγκαλιά… Μια στιγμή. Κρατήστε αυτές τις στιγμές. Να αγαπιέστε, επειδή μπορείτε. Εμείς θέλαμε να αγαπηθούμε περισσότερο, να αγκαλιαστούμε περισσότερο, αλλά δυστυχώς δεν μπορούσαμε. Αυτό θα ‘θελα να είναι ένα μήνυμα.
Η Γωγώ ήταν μια μαχήτρια. Δεν λύγισε ποτέ. Και στάθηκα τόσο μικρός μπροστά της… σε αυτά που έχει μάθει στην κόρη μας. Αφήνει πίσω μια καταπληκτική ψυχή. Και πιστεύω ότι η Βικτώρια θα συνεχίσει το έργο που έκανε η Γωγώ. Γιατί το έργο της Γωγώς μπορεί να μην φαινότανε, μπορεί να μην το λέγαμε, αλλά ήταν τεράστιο για πάρα, πάρα πολλές γυναίκες. Δεν θα πω καλό ταξίδι, μωρό μου. Γιατί δεν θα φύγεις ποτέ από μέσα μου. Από μέσα μας. Από όλους. Ευχαριστώ πολύ για όλα», είπε κλείνοντας ο Τραϊανός Δέλλας.
Η Γωγώ Μαστροκώστα θα ταφεί δίπλα στον πατέρα της σε στενό οικογενειακό κύκλο στο Ευηνοχώρι Μεσολογγίου, τον τόπο καταγωγής της.
