Μάγδα Φύσσα- Δήμητρα Ζώρζου: 13 χρόνια αντοχής και δύναμης
- 5 ΜΑΙ 2026
Στο νέο επεισόδιο του Όταν η ζωή σου δίνει λεμόνια μαζί με τη Μάγδα Φύσσα και τη Δήμητρα Ζώρζου, ανοίγουμε ένα από τα πιο δύσκολα κεφάλαια της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας: το ψυχικό κόστος των 13 χρόνων της δικαστικής διαδρομής για τη δίκη της Χρυσή Αυγής.
Η Δήμητρα Ζώρζου μιλά για τον φόβο που δεν τελείωσε τη νύχτα της δολοφονίας του Παύλου Φύσσα της οποίας ήταν αυτόπτης μάρτυρας. Για τις απειλές που δέχθηκε κατά τη διάρκεια της δίκης, για τη μοναξιά μέσα στη δικαστική αίθουσα, χωρίς στήριξη από δικούς της ανθρώπους. Και για το τίμημα που πλήρωσε αργότερα: τις σκοτεινές σκέψεις, τα όρια που έφτασε ψυχικά. Κι όμως, μέσα σε αυτό το σκοτάδι, θυμάται σαν φως τη διαρκή παρουσία των φοιτητικών συλλόγων και του αντιφασιστικού κινήματος έξω από τα δικαστήρια. Μια υπενθύμιση ότι δεν ήταν τελικά μόνη.
Δήμητρα Ζώρζου: «Είπα μέσα μου αν υπάρχει μια στιγμή που πρέπει να τα καταφέρεις, για σένα αυτή είναι η στιγμή».
Η Μάγδα Φύσσα, με τη δύναμη που τη χαρακτηρίζει όλα αυτά τα χρόνια, μιλά για έναν στόχο σχεδόν ταπεινό, αλλά τεράστιο: «να μην μου στρίψει». Να κρατήσει τη διαύγειά της, να σταθεί όρθια. Περιγράφει τον ερχομό της δεύτερης εγγονής της, τις ενοχές που ένιωσε επειδή δεν μπόρεσε να ζήσει αυτή τη χαρά όπως θα ήθελε, γιατί όλα γύρω της λειτουργούσαν μηχανικά. Και όμως, μέσα σε αυτή την αντίφαση, δηλώνει βαθιά ευλογημένη για τα εγγόνια της, μια άγκυρα ζωής μέσα στην απώλεια.
Μάγδα Φύσσα: «Δύο εικόνες έχω μόνο από τη δεύτερη μου εγγονή όσο ήταν μωρό κι ας ήμουν από την αρχή πάντα εκεί. Μετά από χρόνια κατάλαβα τι ευλογία ήταν αυτά τα παιδιά».
Η κουβέντα δεν μένει μόνο στο παρελθόν. Η Μάγδα Φύσσα κάνει έναν σκληρό αλλά αναπόφευκτο παραλληλισμό με άλλες τραγωδίες, όπως τα Τέμπη, μιλώντας για τον δρόμο που έχουν μπροστά τους οι γονείς:
«Μιλάω με μια μητέρα και της εξηγώ βήμα βήμα τι έχει να περιμένει και να μην προτρέχει».
Θυμάται τους 200 της Καισαριανής και βλέπει στον γιο της την ίδια αγέρωχη στάση απέναντι στον φόβο. Αλλά δεν εξιδανικεύει τον πόνο. Μιλά για την καθημερινή μάχη να σταθεί αντάξια του παιδιού της: να συνεχίσει να αγαπά τους φίλους του, να είναι αλληλέγγυα, να μην γίνει μια μάνα που βυθίζεται μόνο στη μοιρολατρία.
«Δεν θα μπορούσα να αδειάσω τον Παύλο, αυτός μας έδειξε το δρόμο, δεν θα μπορούσα να είμαι μια μάνα που όλη μέρα μόνο μοιρολατρεί».
Ένα επεισόδιο για την αντοχή, το θάρρος και τις ρωγμές που δεν φαίνονται. Για το πώς συνεχίζεις όταν τίποτα δεν είναι ίδιο. Και για το πώς, ακόμη και τότε, επιλέγεις να μείνεις άνθρωπος.
