Το λουρί δείχνει πόσο σέβεσαι τον σκύλο σου- και τον εαυτό σου
- 1 ΜΑΙ 2026
Καθημερινά ξυπνάω στις 05.30, ώστε να έχω χρόνο να πάω μια καλή βόλτα τους σκύλους μου, να φάω σαν άνθρωπος το πρωινό μου- δίχως άγχος-, να ετοιμαστώ, να προλάβω το μποτιλιάρισμα στους δρόμους ΚΑΙ να να παρκάρω κοντά στο γραφείο, δίχως να ψάχνω μια ώρα.
Αν αφαιρέσεις από αυτήν την ιστορία τις άχρηστες- με το θέμα μας- πληροφορίες της ημέρας, θα μείνει πως πάω βόλτα τους σκύλους μου γύρω στις 6 το πρωί.
Πώς γίνεται να κυκλοφορούν ακόμα και αχάραγα τύποι που έχουν σκύλους, αλλά είτε βαριούνται να περπατήσουν μαζί τους (κάθονται σε ένα παγκάκι, αφήνοντας λυτό τον σκύλο τους σε παρκάκια, στη μέση δρόμων), είτε δεν θέλουν να τους τραβούν. Άρα, δεν βάζουν λουρί στο ζώο. Ίσως βέβαια, να το κάνουν για να διατηρούν την ψευδαίσθηση του πόσο φανταστικά έχουν εκπαιδεύσει το τετράποδό τους και το ‘χουν κάνει πειθήνιο όργανο.
Σου έχω νέα.
Ή μάλλον η πιστοποιημένη εκπαιδεύτρια Πελαγία Παπαμιχαήλ σού έχει νέα.
«Ακόμα και οι σκύλοι οδηγοί, που είναι οι απόλυτοι επαγγελματίες, έχουν ένα επίπεδο εκπαίδευσης υπέρ το δέον- ξέρουν να περνούν τους δρόμους, δεν ασχολούνται με άλλα ζώα που θα δουν στο δρόμο ή τον κόσμο και είναι απόλυτα συγκεντρωμένοι στη δουλειά τους-, έχουν λουρί. Δεν φορούν μόνο τον οδηγό που κρατά ο άνθρωπος τους. Έχουν και λουρί, καθώς μπορεί να γίνει οτιδήποτε.
Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως πρόκειται για ζωάκια που έχουν ένστικτα, τα οποία είναι ισχυρότερα από κάθε εκπαίδευση. Ακόμα και αν τα εμπιστευόμαστε με τη ζωή μας, χρειάζεται μια δικλείδα ασφαλείας, γιατί ποτέ δεν ξέρουμε τι μπορεί να συμβεί», που μπορεί να απειλήσει την ασφάλεια του ζώου, τη δική μας ή και τρίτων.
iStock
Σενάρια για βόλτες χωρίς λουρί
Oι περίπατοι δεσποζόμενου ζώου άνευ οδηγού απαγορεύονται δια νόμου και επισύρουν πρόστιμο 300 ευρώ. Πρόκειται για μια συνθήκη που μπορεί να απειλήσει τη ζωή του σκύλου (αν από ένστικτο κυνηγήσει ένα πουλί ή μια γάτα και πεταχτεί στον δρόμο), τη δική μας (σε περίπτωση επίθεσης στο δικό μας σκύλο, τον οποίον έχουμε δίπλα μας με οδηγό) και περαστικών, οι οποίοι βρίσκονται κοντά σε μια «συμπλοκή».
Και σε ρωτώ: αν έλθει ο σκύλος σου προς το μέρος των δικών μου σκύλων -που έχω με λουριά- και τον κλωτσήσω για να σώσω τα ζώα μου, θα είναι κάτι που θα σου αρέσει;
Ή αν με τραυματίσει και σου κάνω μήνυση -και με πληρώνεις για μήνες; ή -το χειρότερο σενάριο στο μυαλό μου- τραυματίσει ή σκοτώσει το ζώο μου και σε κυνηγήσω μέχρι το τέλος του κόσμου;
Δεν συζητώ καν για τη ζημιά που μπορεί να κάνει μια τέτοια επίθεση (ακόμα και αν δεν υπάρχει τραυματισμός ή θάνατος), στη συμπεριφορά του ζώου που τη δέχεται, ως προς τη συναναστροφή του με άλλους σκύλους. Χαρακτηριστικά, μετά ένα τέτοιο attack από θηλυκό σκύλο ακατάλληλης κηδεμόνα -που κατά τα άλλα, την άκουγε το ζώο της- η Μισιρλού, στην οποία είχα αφιερώσει ώρες από τη ζωή μου, ώστε να μάθει να παίζει με όλα τα τετράποδα -ανεξάρτητα από φύλο, ηλικία και μέγεθος-, απέκτησε φοβία και επιτίθεται στα θηλυκά.
Καλό είναι να μην αυξάνουμε τα προβλήματα που καλούμαστε να διαχειριστούμε καθημερινά.
«Υπάρχει πάντα, ένας “χ” παράγοντας, από το να τρομάξει με κάτι ή να ακούσει έναν ήχο που τον ενοχλεί έως το να κυνηγήσει ένα περιστέρι, που μπορεί να μην προκύψει ποτέ ή να προκύψει μια φορά και να είναι εις βάρος του σκύλου μας. Το δεδομένο είναι ότι δεν μπορούμε να ελέγξουμε απόλυτα το περιβάλλον».
Επίσης, δεν μπορούμε να υποβάλλουμε τον σκύλο μας σε όλες τις δυνατές συνθήκες (σε ήχους και ζώα ή ό,τι άλλο) που μπορεί να προκύψουν και να το κάνουν να αντιδράσει απροσδόκητα. «Να φοβηθεί και να θολώσει. Σε αυτήν την περίπτωση, δεν θα μας ακούσει και μπορεί να τον χάσουμε ή να τον χτυπήσει ένα αυτοκίνητο».
Pexels
«Με ακούει το σκυλί μου», αυτή η μάστιγα
«Πρώτο και κύριο, η χρήση οδηγού εντός πόλης είναι θέμα ασφάλειας. Όταν ο σκύλος είναι ελεύθερος δεν έχεις κανέναν έλεγχο πάνω του.
Είμαστε σε μία πόλη που υπάρχουν αυτοκίνητα, υπάρχουν δρόμοι, υπάρχουν μηχανάκια, υπάρχει κόσμος που κυκλοφορεί και μπορεί να μην νιώθει άνετα με έναν σκύλο που είναι λιτός -και αυτό οφείλουμε να το σεβαστούμε, ανεξάρτητα από το αν “είναι καλό το σκυλάκι”. Επίσης, δεν είναι όλα τα σκυλάκια καλά.
Μπορεί να λύσεις έναν σκύλο και να κάνει μία αντίδραση, η οποία είναι απρόβλεπτη. Η λύση δεν είναι άστον και να δούμε τι θα γίνει».
Σε όλους τους «με ακούει το σκυλί μου» η κυρία Παπαμιχαήλ έχει να πει ότι «μπορεί ένας σκύλος να είναι εκπαιδευμένος και να σε ακούει -κάτι που είναι δύσκολο όταν είμαστε έξω από το σπίτι. Συνήθως, αυτό που συναντάμε είναι να περπατάμε και να έρχεται ένα σκυλάκι πάνω μας, να λέμε “μαζέψτε το σκυλάκι σας, γιατί ο σκύλος μου δεν τα πάει καλά με τους άλλους σκύλους” και να φωνάζει ο κηδεμόνας “Μπούμπη, Μπούμπη, Μπούμπη” και ο Μπούμπης να τον αγνοεί.
Αν έχεις παιδεία και λύνεις τον σκύλο σου, όταν τον βλέπεις να πηγαίνει προς κάποιον άλλον άνθρωπο (που δεν τον ξέρεις, δεν τον ξέρει) ή κάποιο άλλο σκυλάκι, τον φωνάζεις και του βάζεις λουράκι, καθώς υπάρχει πάντα το απρόβλεπτο».
Γιατί υπάρχει το 10μετρο λουρί
Ένα άλλο φανταστικό φαινόμενο που βλέπω στους αθηναϊκούς δρόμους είναι σκύλο να στρίβει από μια γωνία και μετά κάποια (αρκετά) δευτερόλεπτα, να εμφανίζεται και ο κηδεμόνας. Μια φορά εν τω μεταξύ, ο σκύλος που «βγήκε» από τη γωνία ήταν -θα λέγαμε- επιθετικός και πήγε να αρπάξει τη Μισιρλού. Δεν με είδες στα δελτία ειδήσεων, γιατί -παραδόξως- είχα καλά αντανακλαστικά.
Ζήτησαν λοιπόν, από την πολύπειρη εκπαιδεύτρια, να διευκρινίσει το λόγο ύπαρξης των πολύμετρων λουριών.
«Καλό να αποφεύγουμε τα flexi λουριά μέσα στην πόλη. Aν πάμε σε δάσος ή σε μεγάλο πάρκο, αφήνουμε τον σκύλο μας λίγο πιο “λάσκα”, ώστε να τρέξει λίγο παραπάνω. Σε μια βόλτα όμως, στους δρόμους της πόλης, όπου υπάρχει κίνηση, άλλοι σκύλοι και κόσμος, δεν είναι ασφαλές να προπορεύεται το ζώο».
Αν το ζώο σου σε τραβάει, η λύση δεν είναι το στηθόλουρο. Όπως λέει η κυρία Παπαμιχαήλ «έλεγχος του σκύλου από το στήθος, δεν μπορεί να υπάρξει. Το στηθόλουρο συστήνεται για σκύλους, όπως τα χάσκι που σέρνουν τα έλκηθρα στην Αλάσκα. Μπαίνει ένας αστερίσκος, στη χρήση από σκύλους που δεν τραβούν. Είναι πολύ ωραίο να το χρησιμοποιείς για τη ζώνη στο αυτοκίνητο, καθώς το κολάρο στο λαιμό μπορεί να ασκήσει μεγάλη πίεση, σε περίπτωση απότομου φρεναρίσματος».
Και εάν τραβάει ο σκύλος μας τι μπορούμε να κάνουμε, αφού με το κολάρο θα πνιγεί;
«Πέραν των μελετών για όσα μπορεί να προκαλέσει το κολάρο, με το τράβηγμα, υπάρχουν έρευνες και για όσα μπορεί να κάνει το στηθόλουρο στην ίδια συνθήκη. Έχει αποκαλυφθεί πως η πίεση που ασκείται στους ώμους, κάνει κακό στο πώς αναπτύσσεται ο σκύλος».
Άρα τι κάνουμε;
«Εκπαιδεύσουμε τον σκύλο μας, να περπατάει με ασφάλεια, για τον ίδιο και για εμάς, όπως και για όσους κινούνται κοντά μας».
Πώς γίνεται η ασφαλής βόλτα;
«Ο σκύλος πρέπει να είναι δίπλα μας, όχι μπροστά μας και το λουράκι να είναι χαλαρό. Να μην πνίγεται και να μην τραβάει. Να συντονίζεται μαζί μας, να καταλάβει πως περπατάμε… χέρι χέρι. Ο στόχος είναι να απολαμβάνουμε και οι δυο τη βόλτα. Όπως μπορεί να γίνει ψυχοθεραπεία για εμάς, μπορεί να γίνει και για τον σκύλο μας.
Όταν δεν ευχαριστιόμαστε εμείς τη βόλτα, γιατί ο σκύλος μας τραβολογάει δεξιά και αριστερά, τον πάμε λιγότερη ώρα και δεν το ευχαριστιέται κανείς. Σκεφτείτε εν τω μεταξύ, πως αυτό είναι κάτι που θα κάνουμε για 15 με 20 χρόνια.
Εννοείται πως θα τον αφήσουμε να μυρίσει, να χαζέψει, να κάνει την ανάγκη του, να “κουτσομπολέψει” στο γρασίδι. Αλλά με δομή. Υπάρχει η ώρα που προχωράμε και είμαστε χέρι-χέρι και αυτήν που, με πρωτοβουλία του κηδεμόνα, το αφήνουμε να μυρίσει, να πάει λίγο μπροστά, να κάνει την ανάγκη του κ.α.
Αυτά όμως, χρειάζονται δομή, γιατί αλλιώς ο σκύλος θα κάνει ό,τι του “κατέβει” και εμείς δεν μπορούμε να περιμένουμε πως θα αποφασίσει αυτό που εμείς θεωρούμε ότι είναι σωστό.
Είναι άδικο για το σκυλάκι μας».
