#ΤΟΖΗΣΑΜΕ

Είδα την «Τελευταία Κλήση» και κατάλαβα ότι το ελληνικό σινεμά ξεπερνά τα κόμπλεξ του

Δομνίκη Μητροπούλου

Είδα φέτος 3 (πάρα) πολύ καλές ελληνικές ταινίες; Ναι, την Σπασμένη Φλέβα, το Πολύ Κοριτσίστικο Όνομα το Πάττυ και την Τελευταία Κλήση. Και τι κατάλαβα; Ότι το ελληνικό σινεμά επιτέλους ξεπερνά τις αγκυλώσεις του και κάνει διασκεδαστικές ταινίες για ένα μαζικό κοινό και όχι για τους φεστιβαλάκηδες. Δεν έχω κάτι με τους φεστιβαλάκηδες αρκεί να μην μου πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες. Θέλω όταν πηγαίνω σινεμά να βλέπω μια ταινία με σενάριο, καλογραμμένους διαλόγους, ατμόσφαιρα, ωραίες ερμηνείες, σωστό casting, να καταλαβαίνω ότι ο διευθυντής φωτογραφίας είναι μαζί μας στο δωμάτιο, ότι τα άτομα στο μοντάζ συννενοήθηκαν και ότι ο σκηνοθέτης δεν το έπαιζε Coppola. Ζητάω πολλά; Δεν ξέρω, σημασία έχει ότι τα βρήκα. 

 

Είναι μια ωραία ταινία η Τελευταία Κλήση;

Ασυζητητί. Πρώτον, η υπόθεση της ταινίας είναι ό,τι ζητάει το κοινό που βλέπει true crimes στο Netflix και έχει δημιουργήσει περισσότερους podcasters από ό,τι εγκλήματα στην Ελλάδα. Είναι δηλαδή μια ταινία εμπνευσμένη από διαφορετικά αληθινά περιστατικά. Ένας σεσημασμένος κακοποιός, 4 όμηροι και ένα έγκλημα σε live τηλεοπτική μετάδοση είναι σε μια πρόταση η υπόθεση του σκηνοθετικού ντεμπούτο του Sherif Francis που υπογράφει και το σενάριο μαζί με την Κατερίνα Μπέη (και τον Άγγελο Φραντζή σε ρόλο δημιουργικού συμβούλου).

Το εγχώριο mainstream σινεμά είναι σε μεγάλα κέφια

Παραμονή Πρωτοχρονιάς του 2000. Μια κλοπή όπλων από ένα στρατόπεδο. Ένας γνωστός εγκληματίας (ο Ορφέας Αυγουστίδης στο ρόλο) κρατάει όμηρο μια οικογένεια στο Παγκράτι (άψογες η Ρένια Λουιζίδου κι η Καλλιόπη Χάσκα) και απειλεί να την ανατινάξει αν δεν εμφανιστεί ζωντανά στην τηλεόραση. Ένα τηλεοπτικό κανάλι σε αναβρασμό (με τον άπειρο ρεπόρτερ Γιώργο Μπένο πρώτη φορά στη θέση του παρουσιαστή) και την (ξενοφοβική και ρατσιστική) αστυνομία να κοιτάζει έναν δραπέτη να την εκθέτει για πολλοστή φορά. Όλοι τους νήματα σε έναν ιστό που κάποιοι υφαίνουν στο παρασκήνιο (υπάρχει ένα τεράστιο σκάνδαλο). 

«Από την πρώτη κιόλας σκηνή, βουτάμε στην πλοκή και καθώς η ιστορία προχωρά, λαμβάνουμε πληροφορίες που εντείνουν την αγωνία ενώ όλο και περισσότερα πράγματα διακυβεύονται» λέει το σκηνοθετικό σημείωμα και δεν λέει ψέματα. Στην πραγματική ζωή, η ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση της ομηρίας με χειροβομβίδα (καθήλωσε το πανελλήνιο σε απευθείας μετάδοση), προκάλεσε έντονη κριτική, συζητήσεις με το ΕΣΡ να επιβάλει πρόστιμο στον σταθμό (η υπόθεση έμεινε γνωστή ως το φιάσκο της οδού Νιόβης). Η ταινία του Sherif Francis δεν είναι μια απλή αναπαράσταση. 

Τι δεν μου άρεσε

Το γεγονός ότι ο συνωμοσιολογικός ιστός έμεινε μπλεγμένος.

Τι λάτρεψα στην ταινία;

Τη φωτογραφία του Ραμόν Μαλαπέτσα (ας του δώσει ένα βραβείο κάποιος). Τον Ερρίκο Λίτση να παίζει τον αρχηγό της ΕΛ.ΑΣ, τον Δημήτρη Λάλο ως τον άμεμπτο υπεύθυνο της επιχείρησης αστυνομικός (είναι γεννημένος για τον συγκεκριμένο χαρακτήρα ο Λάλος). Τα κοστούμια της Μαρίας Ναυπλιώτου (συγχαρητήρια στις  Άννα Ζώτου & Εβελίνα Δαρζέντα). Ποιος είναι ο αγαπημένος μου ηθοποιός στην ταινία; Ο Θοδωρής Σκυφτούλης αλλά δεν μπορώ να κάνω spoiler και να εξηγήσω τους λόγους.

Οι πρωταγωνιστές της ταινίας είναι 4

Είναι ο Ορφέας Αυγουστίδης (στο ρόλο του Νικολάι που βρίσκεται σε μια ακραία περιοχή απελπισίας), ο Γιώργος Μπένος, η Μαρία Ναυπλιώτου (ως διευθύντρια ειδήσεων) και ο Δημήτρης Λάλος (ο ταξίαρχος Γιώργος Οικονόμου). Η πιο συγκλονιστική λεπτομέρεια είναι ότι ο Ορφέας Αυγουστίδης και ο Γιώργος Μπένος δεν συναντιούνται ποτέ στην ταινία.

Info: «Τελευταία Κλήση» από τις 19 Μαρτίου στους κινηματογράφους από την Tanweer.