H Ζενεβιέβ Μαζαρί είναι μια καθόλου «ζεν» Χιονάτη που δεν τη νοιάζει αν τη γουστάρεις
MUA & HAIR STYLIST: ΙΩΑΝΝΑ ΑΓΓΕΛΗ
ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΤΟ QUINN’S BAR.ATHENS
- 5 ΜΑΡ 2026
Με παρουσιαστικό Χιονάτης à la Berlin, η Ζενεβιέβ Μαζαρί κάθεται στην μπάρα ενός αθηναϊκού spot που μοιάζει να φτιάχτηκε για εκείνη. Ανάμεσα σε δόσεις αισιοδοξίας για το αυθεντικό φλερτ και «απειλητικά» μηνύματα σε φίλους, η Ζεν αρνείται να μπει σε καλούπια, μου εξηγεί γιατί νιώθει ότι το λογισμικό της συνεχώς αναβαθμίζεται, αλλά και γιατί η πραγματική δύναμη για την ίδια, κρύβεται σε απλές παραδοχές.
Θα μπορούσα να την πετύχω σε κάποιο στενό στο Mitte του Βερολίνο, αλλά είμαστε στην καρδιά της Αθήνας. Η Ζενεβιέβ Μαζαρί, με το λευκό δέρμα και το διαπεραστικό βλέμμα που παραπέμπει σε μια noir εκδοχή της Χιονάτης, δείχνει να απολαμβάνει την οικειότητα του χώρου όσο και την ελευθερία να λέει τα πράγματα με το όνομά τους. Δεν την ενδιαφέρει αν θα την παρεξηγήσεις. Αν δεν την κατάλαβες, «φιλιά, δεν ταιριάζουμε», θα σου πει με το γνώριμο, αναπολογητικό της στιλ.
Μετά από τόσες σεζόν που την είδαμε να δίνει οδηγίες σε μοντέλα στο GNTM και τώρα να ενορχηστρώνει πρώτα ραντεβού στο First Dates, η Ζενεβιέβ Μαζαρί παραμένει το ίδιο «ηφαίστειο» που γνωρίσαμε. Μόνο που τώρα, το ηφαίστειο εκρήγνυται από αισιοδοξία. Γιατί; γιατί βλέπει την ανάγκη των ανθρώπων να κοιταχτούν στα μάτια, μακριά από απρόσωπες αντιδράσεις στα social.
Σε μια συζήτηση που κινείται ανάμεσα σε καρμικές σχέσεις, τη μητριαρχία και το tattoo-μανιφέστο της, η Ζενεβιέβ ξεκαθαρίζει ότι η ζωή όπως και η μόδα δεν είναι «στρωμένο λιβαδάκι με χαμομήλια». Είναι όμως μια συγκλονιστική εξέλιξη, ένα διαρκές update που η ίδια μαθαίνει να απολαμβάνει όλο και περισσότερο.
-Μετά από τόσες σεζόν στο First Dates, έχεις γίνει τελικά πιο αισιόδοξη ή πιο κυνική με το φλερτ σήμερα;
Πιο αισιόδοξη! Ξεκίνησα κυνικά, αλλά είμαι πάρα πολύ αισιόδοξη γιατί ανακαλύπτω ότι ο κόσμος έχει τρομερή ανάγκη για επαφή. Έχουν ξεχάσει πώς είναι να φλερτάρουν, γιατί βγαίνουν συνήθως με παρέες. Βλέπεις παρέες αντρών, παρέες γυναικών, παρέες συναδέλφων, παρέες συμμαθητών, παρέες από πανεπιστήμια, αλλά δεν κάνουν αυτό. Δηλαδή στέλνουν στο Instagram μηνυματάκια τύπου «Α, την είδα στο μπαρ», την ψάχνουν στο Instagram, στέλνουν καρδούλα στο chat. Στο First Dates είναι υποχρεωτικό να κάτσεις να μιλήσεις με τον άλλον και να φλερτάρεις την ώρα που τον κοιτάς στα μάτια και το βλέπεις ότι τρελαίνονται. Ξαφνικά περνάνε τέλεια.
– Ποιο είναι το πιο «γενναίο» πράγμα που έχεις δει να κάνει κάποιος για να εντυπωσιάσει το ταίρι του στο First Dates;
Μου φαίνεται πάντα συγκλονιστικά συγκινητικό όταν έρχονται μεγάλης ηλικίας άνθρωποι και θέλουν να ερωτευτούν λες και είναι 16χρονοι. Αυτό με έχει κάνει να νιώθω αισιόδοξη γιατί δεν σταματάει ποτέ να χτυπάει αυτή η ανάγκη να νιώθουμε αγαπημένοι, η ανάγκη του να βρεις έναν άνθρωπο και να πορευτείς. Γιατί η μοναξιά δεν παλεύεται.
-Με αφορμή το ντοκιμαντέρ Reality Check για το αμερικανικό Next Top Model, εσύ που έζησες το ελληνικό format από μέσα, ένιωσες ποτέ ότι τα όρια μεταξύ τηλεοπτικού θεάματος και προσωπικής αξιοπρέπειας έγιναν δυσδιάκριτα; Υπήρξαν στιγμές που είπες «αυτό παραπάει»;
Εγώ αυτήν την τηλεόραση δεν την έχω δει. Ξέρω ότι ήταν έντονη και στην Ελλάδα, αλλά προσωπικά δεν την έχω ζήσει σαν επαγγελματίας.
Ζενεβιέβ Μαζαρί: «Το Next Top Model είναι ένα πρόγραμμα σκληρό, γιατί είναι ανταγωνιστικό, αλλά έτσι είναι και στην πραγματικότητα και η μόδα. Ένας ανταγωνιστικός και σκληρός χώρος. Δεν μπορείς να πεις ψέματα ότι είναι στρωμένο λιβαδάκι με χαμομήλια».
Προσωπικά έχω υπάρξει έντονη με τα παιδιά στο GNTM και την ίδια στιγμή έχω ζητήσει συγγνώμη. Ήξεραν ότι είμαι έντονη σαν άνθρωπος και θέλω να είναι πάρα πολύ καλοί σε ο,τι έκαναν. Αλλά είμαι εγώ πιο αυστηρή σε όλα τα πράγματα. Δεν το παίρνω προσωπικά. Με όλα τα παιδιά από το πρώτο κύκλο του GNTM έχω απίστευτες σχέσεις και ξέρουν ότι είμαι σαν μαμά. Τα συναισθήματα είναι μέσα στο πρόγραμμα και ο θυμός και το να στεναχωρηθείς και το να απολογηθείς it’s ok.
Το θέμα είναι να είσαι ειλικρινής και να αναλαμβάνεις τις ευθύνες σου και να καταλαβαίνεις και τα λάθη σου. Και τα παιδιά ξέρανε πάρα πολύ καλά ότι ήμουν εκεί συνέχεια για αυτά και πίστευα ότι μπορούσαν να τα καταφέρουν. Όλα τα consept έβλεπαν ότι πριν τα κάνουν, τους τα έδειχνα εγώ. Δεν υπήρχε consept που δεν το έκανα εγώ. Δηλαδή από τη στιγμή που μπορώ εγώ να το κάνω σε αυτή την ηλικία, εσύ που είσαι 20 εννοείται αγάπη μου, μπορείς. Μπορείς, μπορείς, μπορείς!
-Ένιωσες ποτέ ότι η τηλεόραση προσπάθησε να σε «μικρύνει» για να γίνεις πιο εύπεπτη;
Όχι, καθόλου. Μπήκα μέσα από μια κατάσταση περίεργη, γιατί δεν ήταν το επάγγελμά μου. Βρέθηκα να δουλεύω πίσω από τις κάμερες και μετά μπροστά από αυτές. Το τηλεοπτικό σύστημα που έχω εγώ γνωρίσει, είναι άνθρωποι που σου λένε «θέλω να είσαι καλή και θέλω να είσαι ο εαυτός σου». Δεν έχω γνωρίσει άνθρωπο που να λέει «Α, ήσουν πολύ αυστηρή, ήσουν πολύ γλυκιά».
-Πιστεύεις ότι η ελληνική τηλεόραση έχει πλέον ωριμάσει;
Πιστεύω ότι πρέπει να λέμε συγχαρητήρια για την εξέλιξη. Υπήρξαν εποχές που ήταν δύσκολα τα πράγματα και εξελίχθηκαν σε όλους τους χώρους. Δεν μπορείς να πεις τα πράγματα που λεγόντουσαν στα 90s, ούτε να κρίνεις όπως έκρινες στα 90s και να είσαι ΟΚ. Μπορείς να βρεις έναν άλλο τρόπο να τα πεις. Και δεν μιλάω μόνο για τις εκπομπές που έχουν να κάνουν με επάγγελμα ή είναι ανταγωνιστικές. Εγώ σου λέω από την πρωινή ζώνη, μέχρι την βραδινή.
Πιστεύω σε αυτό το ντιμπέιτ κι ότι στα πλαίσια της εξέλιξης πρέπει να έχεις διάλογο.
Ζενεβιέβ Μαζαρί: «Aκόμα και το politically correct αλλά και το cancel culture, μπορεί να φτάσει να γίνει αυταρχικό. Το θέμα δεν είναι να γίνουμε ρομπότ».
Είναι καλό να βλέπεις την εξέλιξη και να λες «πάρα πολύ ωραία, τα πράγματα εξελίσσονται θετικά» και να μένεις σε αυτό.
– Θα ήθελες να παρουσιάσεις κάτι τελείως έξω από τα νερά σου – ας πούμε, μια ενημερωτική εκπομπή;
Όχι, όχι, όχι, όχι κάθετα. Αυτό που ζηλεύω πάρα πολύ είναι τα τηλεπαιχνίδια. Κι επειδή είναι φίλος μου και αγαπιόμαστε, ζηλεύω πάρα πολύ το «1%» του Πέτρου (σ.σ Πολυχρονίδη). Πήγα σαν καλεσμένη. Η πιο ωραία εκπομπή. Ζήλεψα, το ξέρει. Του στέλνω απειλητικά μηνύματα. Είναι τέλειο παιχνίδι. Θα γίνει χαμός. Είμαι τέτοιος άνθρωπος. Δηλαδή όταν ζηλεύω μία εκπομπή δεν θα ντραπώ να πάω στον παρουσιαστή και να του πω πραγματικά ζηλεύω την εκπομπή σου. Αλλά μου αρέσουν τέτοιου είδους εκπομπές.
-Αν σου πρότειναν να αναλάβεις το art direction ενός μεγάλου θεσμού όπως η Eurovision;
Το creative direction είναι σε κάτι που πιστεύεις. Eurovision δεν έχω δει, οπότε δεν θα μπορούσα να αναλάβω κάτι τέτοιο. Σπούδασα στον Καναδά και σαν παιδί, η τηλεόραση ήταν σχεδόν απαγορευμένη στο σπίτι μας. Eurovision, δεν έχω κάτσει καν να δω μία φορά μόνη μου. Βρέθηκα καλεσμένη μια φορά σε σπίτι για να δούμε όλοι μαζί παρέα και μου εξηγούσαν ότι δεν μπορούσα να ψηφίσω την Ελλάδα. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί όχι.
-Την εποχή των φίλτρων και των εφήμερων trends, νιώθεις ότι χάσαμε τη μαγεία του να «χτίζεις» χαρακτήρα μέσα από τα ρούχα σου;
Καλέ, τι λες τώρα; Ποιος έχτιζε πραγματικά χαρακτήρα μέσα από τα ρούχα του; Πάλι δουλειά ενδυματολόγων ήταν όλα. Υπάρχουν άνθρωποι που ντύνονται έξτρα και άνθρωποι που ντύνονται με αγάπη, αλλά προσωπικά είμαι υπέρ και του Photoshop και των φίλτρων.
Επειδή έζησα την εποχή που η μόδα υπήρχε μόνο στα περιοδικά και δεν υπήρχαν τα social media, ξέρω ότι αυτό που λάτρευε ο κόσμος ήταν η ίδια η φωτογραφία. Σήμερα κατηγορούμε τα φίλτρα, αλλά ξεχνάμε κάτι: πλέον ο φωτογράφος έχει αντικατασταθεί από τη selfie. Όταν ο καθένας φωτογραφίζεται μόνος του, το φίλτρο έρχεται να υποκαταστήσει τον επαγγελματία φωτογράφο που ήξερε πώς να σε στήσει, πώς να σε φωτίσει και πώς να σε ρετουσάρει.
Ζενεβιέβ Μαζαρί: «Μη λέμε ψέματα στον κόσμο. Δεν υπήρξε ποτέ “άριστη εικόνα”, ακόμα και στο πιο ωραίο μοντέλο, που να μην είχε υποστεί ρετούς».
Τώρα, αν μια κυρία θέλει να ανεβάσει τις φωτογραφίες από τις διακοπές της στο Instagram και πετάξει ένα φίλτρο, θα την κατηγορήσουμε; Θες να βάλεις φίλτρα, αγάπη μου; Βάλ’ τα!
Στην ιστορία της μόδας, η «τέλεια» εικόνα ήταν πάντα κάτι το αλαβάστρινο και προορισμένο μόνο για εκθέσεις και περιοδικά. Τι άλλαξε λοιπόν; Απλώς σήμερα, που ο καθένας φωτογραφίζει τον εαυτό του χωρίς να είναι επαγγελματίας, το φίλτρο καλύπτει τη γνώση που οι άλλοι έχουν σπουδάσει.
– Η πρόσβαση σε εικόνας μόδα μέσω των social media, αναβάθμισε την αισθητική μας;
Η πρόσβαση σήμερα είναι πιο ελεύθερη μέσω social media, αλλά τίποτα δεν αναβαθμίζει την αισθητική σου εάν δεν μπεις στη διαδικασία να την εξελίξεις μόνος σου, αν δεν διαβάσεις, αν δεν ανοίξεις τα μάτια σου.
Το να κάνεις καλύτερη την αισθητική σου, την ποιότητα της σκέψης σου, της ανθρώπινης υπόστασής σου. Αν δεν ασχοληθείς μόνος σου, ντουβάρι θα μείνεις. Δεν έχει να κάνει με το τι πανεπιστήμιο τελείωσες, ούτε με τα social media, ούτε με την εγκυκλοπαίδεια Larousse Britannica.
-Με τον Βασίλη Καρύδη μοιράζεστε μια κοινή αισθητική γλώσσα εδώ και χρόνια. Υπάρχει ανταγωνισμός για την «τελευταία λέξη» μεταξύ σας;
Μοιραζόμαστε μια πάρα πολύ ωραία ζωή και 2 παιδιά. Η αισθητική ήταν αυτό που μας έφερε κοντά. Αλλά τα πρώτα πράγματα που μας ένωσαν ήταν το ότι έχουμε τα ίδια πολιτικά πιστεύω, τα ίδια πιστεύω σε σχέση με την πίστη, την αρχιτεκτονική, την τέχνη. Κάπως πρέπει να βρεις κάτι κοινό. Δεν τσακωνόμαστε, δεν έχουμε τέτοιου είδους ανταγωνισμούς. Φροντίζουμε ο ένας τον άλλον. Εγώ θέλω το Dapper Dan να γίνει το μεγαλύτερο περιοδικό στον κόσμο και αυτός πιστεύει πάρα πολύ σε μένα, σε στιγμές που εγώ δεν πιστεύω. Είναι καρμική σχέση.
-Πώς είναι η εμπειρία της μητρότητας για σένα;
Είναι ό,τι καλύτερο έχω κάνει στη ζωή μου! Μπράβο μου! Συγχαρητήρια! Έχω ένα κορίτσι στην εφηβεία κι ένα αγόρι. 2 διαφορετικοί πλανήτες. Περνάω τέλεια, έχω απίστευτες φοβίες, βλέπω άπειρους εφιάλτες. Έχω γίνει χειρότερη από τη μάνα μου, έχω γίνει η γιαγιά μου που έζησε τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
– Σου λείπει κάτι από περασμένες εποχές;
Όχι, όχι. Ποτέ δεν στεναχωριέμαι όταν έχω γενέθλια.
Ζενεβιέβ Μαζαρί: «Είμαι από τους ανθρώπους που πιστεύω ότι είμαι λογισμικό και κάνω κάθε χρόνο update. Ωραιότατο, δεν κρασάρει καθόλου».
Θέλω να πεθάνω στα 180 για να ζήσω όλη αυτή τη συγκλονιστική εξέλιξη. Βλέπω εξέλιξη.
-Ποια πιστεύεις ότι είναι η μεγαλύτερη παρεξήγηση που έχει γίνει για τον χαρακτήρα σου λόγω της τηλεόρασης;
Δεν με ενδιαφέρει η παρεξήγηση. Αν δεν με κατάλαβες, πάει να πει ότι δεν μπορούμε να ταιριάξουμε. Φιλιά! Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει με το ζόρι όλοι να ταιριάζουμε. Δεν με γουστάρεις; Ξέρεις πόσα πράγματα δεν γουστάρω εγώ και πόσα με στενοχωρούν ή παρεξηγώ;
-Υπάρχει μια πλευρά σου που θα μας εξέπληττε;
Ναι, είμαι πάρα πολύ βαρετή! Έχω ζήσει τόσο ωραία ζωή στα 90s που τώρα όταν βγαίνω, εάν δεν κάθομαι και δεν τρώω, κοιμάμαι όρθια. Μετά τα 35 ήρθαν και μπήκαν όλα στα κουτάκια τους. Τα έχω κάνει αμπαλάζ κιόλας κι έχω βάλει ναφθαλίνη μέσα.
-Τι είναι αυτό που μπορεί να σε κάνει να χάσεις την ψυχραιμία σου μέσα σε δευτερόλεπτα;
Τα πάντα! Δεν είμαι μονότονη, είμαι ηφαίστειο. Φλατ είμαι μόνο όταν κοιμάμαι. Αν κάτι όμως μπορεί να με βγάλει από το κέντρο μου, είναι να μασάς με ανοιχτό το στόμα. Με πιάνει φαγούρα, όλο μου το ΔΕΠΥ αρχίζει και ξυπνάει και σου παίρνω το πιάτο! Αν δεν μπορείς να φας με κλειστό το στόμα, δεν μπορείς να κάτσεις απέναντί μου.
-Τι σημαίνει για σένα «δυνατή γυναίκα»;
Έχω μεγαλώσει με μία μαμά και μία γιαγιά, σε μια μητριαρχική οικογένεια.
Ζενεβιέβ Μαζαρί: «Αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι είσαι δυνατή, όταν μπορέσεις να κοιταχτείς στον καθρέφτη και να πεις “σε γουστάρω”».
Αλλά αυτό ισχύει για όλους τους ανθρώπους. Καταλαβαίνω ότι τώρα εγώ είμαι ένα εξελιγμένο μοντέλο, έχω κάνει update και η κόρη μου θα έχει ένα πολύ καλύτερο update.
Το «Σιγά μη φοβηθώ, σιγά μην κλάψω» είναι το τατουάζ μου, γιατί πιστεύω ότι πραγματικά εξελισσόμαστε και τα παιδιά μου θα περάσουν καλύτερα από μένα. Αυτό θεωρώ δύναμη.
-Ποια συμβουλή θα έδινες στην 20χρονη Ζενεβιέβ;
Δεν θα άλλαζα τίποτα από την εικοσάχρονη Ζενεβιέβ που με έχει φέρει εδώ. Μπράβο της! Όλα τα λάθη της ήταν συγκλονιστικά μαθήματα. Λάθη θα κάνετε και μέσα από τα λάθη θα μάθετε.
Ζενεβιέβ Μαζαρί: «Δεν γίνεται να μάθεις να περπατάς ευθυτενής εάν δεν έχεις φάει λακούβα, “σφαλιάρα”, αν δεν έχεις πέσει κάτω».
-Αν αύριο αποφάσιζες να τα παρατήσεις όλα και να φύγεις, πού θα πήγαινες και τι θα έκανες Ζενεβιέβ Μαζαρί;
Ταξίδια! Αν είχα λεφτά, θα είχα γυρίσει όλο τον κόσμο, δεν θα είχα αφήσει ναό για ναό, μουσείο για μουσείο, έκθεση για έκθεση. Θα ήθελα να πατάω κουμπάκι και να λέω «θέλω να πάω να δω αυτήν την έκθεση». Αλλά στην πραγματικότητα πιστεύω αυτό θα το έκανα για ένα χρόνο και μετά θα βαριόμουν φριχτά και θα ήθελα να δουλέψω πάλι.
