Θα προσποιούμαστε για καιρό ότι δεν τρέχει τίποτα με τις ανησυχητικά αδύνατες διάσημες;

Η αποδοχή του σώματός μας και των ελαττωμάτων μας είναι το καλύτερο πράγμα που μπορούμε να κάνουμε για τον εαυτό μας. Αυτή είναι η επικοινωνιακή καραμέλα των τελευταίων χρόνων, του κινήματος του body positivity που εξαφανίστηκε από το δημόσιο διάλογο μαζί με τα κιλά των γυναικών που ήταν πρέσβειρες του. Λέγοντας σε κάποιον/ κάποια  ότι είναι πολύ χοντρός (χοντρή), κοντός (κοντή), αδύνατος (αδύνατη) είναι σαν να λες ότι πρέπει να έχει μια συγκεκριμένη εμφάνιση. Τι συμβαίνει όμως όταν βλέπεις παντού αποστεωμένες (ή υποσιτισμένες) διάσημες γυναίκες; Προσποιούμαστε ότι δεν το βλέπουμε (τις τελευταίες μέρες έχω δει τα οστά του ισχίου μιας ηθοποιού να αποθεώνονται); 

Ή θεωρούμε ότι η συζήτηση για τα κιλά είναι παρωχημένη; Υπάρχουν όρια στο πόσο ανησυχητικά αδύνατες γυναίκες δεχόμαστε ως πρότυπα ομορφιάς και it girls (από τότε που τα ενέσιμα φάρμακα για απώλεια βάρους (Ozempic/Mounjaro culture είναι πλέον όρος, παρόμοια φάρμακα με σεμαγλουτίδη έγιναν πολιτιστικό φαινόμενο, αυτή την εποχή, είναι εύκολο να αποδώσουμε την έντονη εμφάνιση των θωρακικών οστών των διάσημων γυναικών στην αύξηση των GLP-1 φαρμάκων που λειτουργούν ως κατασταλτικό της όρεξης) εμφανίστηκε στο προσκήνιο;

Μπορώ (δεν θέλω, αλλά μπορώ) να μιλήσω με φωτογραφικές αποδείξεις για τις γυναίκες στο Χόλιγουντ (και στην Ελλάδα) που συρρικνώνονται μπροστά στα μάτια μας και εμείς τις επικροτούμε. Είναι πολύ πιο δύσκολο να προστατεύσεις τους εφήβους άντρες και τις έφηβες γυναίκες από τα viral TikTok βίντεο και τις μεγάλες κινηματογραφικές κυκλοφορίες. Αυτός είναι ο τρόπος που θέλουν να μοιάζει το σώμα τους. Είναι τρομακτικό. 

Είναι λάθος να κρίνεις το σώμα μιας άλλης γυναίκας;

H Kelly Osbourne μετά την πρόσφατη δημόσια εμφάνισή της στην London Fashion Week δέχθηκε (ανελέητο, ανεύθυνο, άκομψο, κακοποιητικό και εξονυχιστικό) σχολιασμό για τα κιλά της (της σχολιάζουν ότι μοιάζει με νεκρή μετά από μεγάλη απώλεια βάρους). Η Βρετανίδα τηλεοπτική περσόνα έχει μιλήσει ανοιχτά για τις ανασφάλειές της σχετικά με το βάρος, οι οποίες χρονολογούνται από την εφηβεία της, όταν πρωταγωνιστούσε στο ριάλιτι της οικογένειάς της, The Osbournes. Υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση γαστρικού μανικιού το 2018, αποκαλώντας την «το καλύτερο πράγμα που έχω κάνει ποτέ» και απέδωσε την απώλεια 34 κιλών σε συνδυασμό χειρουργικής επέμβασης, αυστηρής δίαιτας και διαλειμματικής προπόνησης υψηλής έντασης. Δέχεται αδιανόητα επίπεδα δημόσιας κριτικής για τα όποια κιλά της.

Τα φάρμακα κατά της παχυσαρκίας αναπτύχθηκαν αρχικά για τη διαχείριση του διαβήτη, και θεωρούνται πιθανές πρωτοποριακές θεραπείες για μια ποικιλία παθήσεων πέρα ​​από την απώλεια βάρους, όπως καρδιακές παθήσεις, Αλτσχάιμερ (Alzheimer), υπνική άπνοια, ακόμη και αλκοολισμό. Και κάθε thinspo micro-influencer στο TikTok εμφανίζεται διαφημίζοντας το «θαυματουργό» glow-up της. Το feed τους είναι ένας έξυπνος συνδυασμός μεθόδων για να τραβήξει την προσοχή στο διαδίκτυο: να μοιάζεις με μοντέλο, να μιλάς σαν ακτιβίστρια, να συμπεριφέρεσαι σαν τρολ. Καμία από αυτές τις social media διασημότητες δεν έχει παραδεχτεί ότι παλεύει ενεργά με διατροφικές διαταραχές, είναι αδύνατο να γνωρίζουμε τι πραγματικά συμβαίνει. Α, λάθος, έχει μιλήσει για την ανορεξία η Lily Collins που αποθεώνεται ως fashion icon στο Emily in Paris. Η πλειοψηφία των γυναικών δεν θα μπορέσει να πετύχει μια τέτοια εμφάνιση χωρίς ακραίο υποσιτισμό.

Κάνουμε scroll και γράφουμε «ήρθα για τα σχόλια» δηλαδή τους καβγάδες στις ενότητες σχολίων των feeds των διασημοτήτων στο Instagram, καθώς οι ακόλουθοί τους συζητούν τι είναι και τι δεν είναι σωστό να λένε για το σώμα και τα κιλά κάποιου άλλου με υποκριτική ανησυχία.

Μήπως είναι καλύτερο να μιλήσουν για το πρόβλημα παρά να το αγνοήσουν εντελώς και εμείς να προσποιούμαστε ότι η ξαφνική και ανησυχητική απώλεια κιλών είναι κάτι εντελώς φυσιολογικό; Και μήπως ήρθε η στιγμή να σταματήσουμε να είμαστε (αποθεωτές) και σιωπηλοί θεατές της δραματικής απώλειας βάρους των διάσημων γυναικών;

Προσωπικά, δεν ντρέπομαι να παραδεχτώ δημόσια ότι το σώμα της Ariana Grande στις πρεμιέρες του Wicked μού φάνηκε υπερβολικά αδύνατο. Το διαδίκτυο λατρεύει μια συγκλονιστική μεταμόρφωση, ειδικά αν είναι ανεξήγητη από το εν λόγω άτομο. Και ενώ γνωρίζουμε ότι είναι λάθος να εστιάζουμε στα σώματα και στα κιλά αγνώστων και διάσημων γυναικών, αυτό που είναι σαφές από τη συζήτηση που ακολουθεί είναι ότι όταν η αγαπημένη σου ηθοποιός, τραγουδίστρια, παρουσιάστρια ή influencer χάνει ξαφνικά σημαντικό βάρος, είναι αδύνατο να μην το προσέξεις. Και ακόμα πιο δύσκολο να μην το εσωτερικεύσεις.

Αυτό που καταλαβαίνει κανείς εύκολα είναι ότι σίγουρα σταματήσαμε να προσποιούμαστε ότι θεωρούμε ότι όλα τα σώματα είναι όμορφα (λες και δεν ξέρουν τα παχύσαρκα άτομα ότι υπάρχει προκατάληψη κατά του λίπους στο σύστημα υγείας και τους χώρους εργασίας. Παρόλο που θεωρητικά τα παχύσαρκα άτομα αξίζουν τα ίδια δικαιώματα και τη μεταχείριση που λάμβαναν τα αδύνατα άτομα). Το body positivity έχει γίνει περισσότερο μια πολιτιστική στιγμή παρά ένα κίνημα που ήρθε για να μείνει. Πώς έφτασα σε αυτό το συμπέρασμα; Βλέπω ποια είναι τα διάσημα πρότυπα ομορφιάς σε μια κουλτούρα που έχει εμμονή με τις διασημότητες, παρατηρώ ποιες διασημότητες ενισχύουν τα πρότυπα ομορφιάς που συμβάλλουν στην εμμονή μας με τα υπερβολικά αδύνατα (ισχνά σχεδόν) γυναικεία σώματα.

Πρέπει να κάνουμε μια ευρύτερη συζήτηση σχετικά με την αξία της σωματικής ποικιλομορφίας, κάτι που θα συνέβαλε σημαντικά στο να βλέπουμε λιγότερη ομαλοποίηση των διατροφικών διαταραχών στα κόκκινα χαλιά και στo feed μας. Ακόμη και οι πιο ακλόνητοι και αφοσιωμένοι υποστηρικτές της συμπερίληψης στο μέγεθος είναι ευάλωτοι σε μια κουλτούρα υποχρεωτικής thinness, αν τους «σερβίρεται» καθημερινά. 

Έχουμε δώσει στο νοσηρό πρότυπο του οριακά εφηβικού κορμιού σε ενήλικες 35χρονες γυναίκες το απόλυτο πρόνομιο, της εξουσίας, της κοινωνικής θέσης, του πλούτου και της ελκυστικότητας. Και τι ξεχάσαμε στην πορεία;

Οι γυναίκες στο δημόσιο βλέμμα υπόκεινται σε έλεγχο για κάθε κιλό που παίρνουν ή χάνουν. Και κάπως έτσι, το σώμα της  κάθε γυναίκας (διάσημης ή μη) μετατρέπεται σε μια εμπορευματοποιημένη μάρκα.