Είναι δίκαιο το μποϊκοτάζ του Met Gala όταν ψωνίζεις από το Amazon;
- 25 ΦΕΒ 2026
Είμαι άνθρωπος που ιδεολογικά διχάζομαι όσον αφορά τη μόδα. Από τη μία, δεν μπορώ να ζήσω χωρίς αυτήν. Με εμπνέει, με συγκινεί, μου επιτρέπει να εξελίσσομαι ως άνθρωπος και, κυρίως, να εκφράζομαι. Από την άλλη, ζώντας σε μια άκρως καπιταλιστική κοινωνία, δεν ξεχνώ ότι ο χώρος αυτός καθοδηγείται απόλυτα από αυτή τη συνθήκη: πρόκειται για μια βιομηχανία που, σε μεγάλο βαθμό, κινείται με γνώμονα το κέρδος. Οι περισσότερες εταιρείες μόδας -και όχι μόνο εκείνες της μαζικής παραγωγής-, ίσως χωρίς καμία υπερβολή, πατούν επί πτωμάτων προκειμένου να παραμείνουν κερδοφόρες. Προσπαθώ, λοιπόν, συχνά να θυμάμαι αυτό που είχε πει ο αγαπημένος μου σχεδιαστής, ο Alexander McQueen: ότι η μόδα δεν είναι κάτι που πρέπει να παίρνουμε τόσο στα σοβαρά και πως «η μόδα δεν θα γιατρέψει τον καρκίνο ή το AIDS. Είναι απλώς ρούχα».
Ίσως αυτό να είναι και το βασικό που οφείλουμε να θυμόμαστε, ειδικά στη σημερινή κοινωνική πραγματικότητα, όπου η μόδα θα έπρεπε να υπηρετεί συγκεκριμένες ανάγκες και επιθυμίες: τη διαφυγή και την αυτοέκφραση. Παρότι η μόδα δεν αναγνωρίζεται επίσημα ως μορφή τέχνης (όσο κι αν προσωπικά πιστεύω ότι συχνά είναι), το Met Gala μοιάζει φέτος να διαβεβαιώνει το αντίθετο. “Fashion is Art” είναι το dress code του Met Gala 2026, ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον concept, καθώς συνομιλεί με αυτό που (θεωρώ) πρωτίστως πως είναι η μόδα: ένα μέσο διαφυγής από την πραγματικότητα. Κι όμως, το ίδιο το Met Gala μάς επαναφέρει σε αυτήν, υπενθυμίζοντάς μας ότι, όπως σχεδόν τα πάντα στη σύγχρονη κοινωνία, έτσι και αυτό παρακινείται και διαμορφώνεται από τον καπιταλισμό.
Το Met Gala 2026, λοιπόν, βρίσκεται ήδη στο επίκεντρο έντονων αντιδράσεων και αυτή τη φορά, η συζήτηση δεν αφορά μόνο τη μόδα. Η Vogue ανακοίνωσε το dress code της βραδιάς που είναι το “Fashion is Art” («Η Μόδα είναι Τέχνη») και μαζί την εντυπωσιακή λίστα συμπροέδρων: την Beyoncé, τη Nicole Kidman, τη Venus Williams, τη Zoë Kravitz και τον Anthony Vaccarello. Ανάμεσα στους οικοδεσπότες της βραδιάς θα είναι επίσης η Sabrina Carpenter, η Doja Cat, η Teyana Taylor, η Lena Dunham, η Paloma Elsesser κ.ά.
Ωστόσο, πολύ γρήγορα, η προσοχή στράφηκε αλλού. Σύμφωνα με τους The New York Times, ο Jeff Bezos και η Lauren Sanchez είναι οι βασικοί χρηματοδότες της φετινής διοργάνωσης και φέρουν, για πρώτη φορά, τον τίτλο των προέδρων. Ωστόσο, η εμπλοκή τους στο Met Gala αναφέρθηκε αρκετά «διπλωματικά» και «σιωπηλά» και όχι με την ίδια προβολή που δόθηκε στα υπόλοιπα ονόματα. Και φυσικά, υπάρχει λόγος γι’ αυτό.
Οι αντιδράσεις στα social media για τη εμπλοκή των Jeff Bezos και Lauren Sanchez στο Met Gala 2026
Αυτό ήταν αρκετό, λοιπόν, για να πυροδοτήσει αντιδράσεις στο διαδίκτυο. «Πώς γίνεται να μην αναφέρονται οι Bezos; Αυτοί χρηματοδοτούν την εκδήλωση. Προσπαθούν να αποφύγουν τις αντιδράσεις;», έγραψε ένας χρήστης στο post της Vogue στο Instagram. Κάποιος άλλος σχολίασε: «Η μόδα είναι τέχνη, αλλά μάλλον όχι πολιτική, όταν ο χρηματοδότης είναι ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους δισεκατομμυριούχους στον κόσμο». Υπήρξαν και πιο ξεκάθαρες τοποθετήσεις: «Με τη συμμετοχή των Bezos, έχασα κάθε ενδιαφέρον», «Δεν θα παρακολουθήσω φέτος. Δεν μπορώ να αγνοήσω από πού προέρχονται τα χρήματα».
Τα σχόλια και η οργή του κόσμου, δεν είναι καθόλου τυχαία. Ο Bezos είναι ιδρυτής της Amazon, μιας εταιρείας που έχει κατηγορηθεί επανειλημμένα για κακές εργασιακές συνθήκες αλλά για το υψηλό περιβαλλοντικό αποτύπωμα που προκαλεί η λειτουργία της. Πολλοί/ές, λοιπόν, θεωρούν ότι μια διοργάνωση που τιμά την καλλιτεχνική έκφραση δεν θα έπρεπε να συνδέεται με ανθρώπους που συνδέονται με τον πλούτο και αμφιλεγόμενες πεποιθήσεις.
Kevin Mazur/MG19/Getty Images for The Met Museum/Vogue/Ideal Image
Παίζοντας τον δικηγόρο του διαβόλου, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι το Met Gala, υπό την επιμέλεια της Anna Wintour από το 1995, δεν έπραττε πολύ διαφορετικά τα προηγούμενα χρόνια καθώς βασιζόταν ανέκαθεν σε μεγάλες χορηγίες που είναι ο βασικός λόγος που ο θεσμός «στέκεται» ακόμα όρθιος. Η ίδια μάλιστα, έχει υπερασπιστεί δημόσια τη Lauren Sanchez, μιλώντας για τη στήριξή της προς τη μόδα αλλά και το ίδιο το μουσείο. Η διαφορά φέτος είναι ότι το πρόσωπο του βασικού χρηματοδότη βρίσκεται στο επίκεντρο μιας ήδη φορτισμένης δημόσιας συζήτησης και ενός ακόμη πιο φορτισμένου πολιτικού τοπίου στην Αμερική -και όχι μόνο.
Είναι, λοιπόν, έγκυρο το κάλεσμα για μποϊκοτάζ; Ως συμβολική πράξη, ναι. 100%. Είναι μια μορφή πίεσης και μια δημόσια δήλωση στάσης που είναι σημαντικό να εκφράζεται. Παρ’ όλα αυτά, νιώθω ότι είναι δύσκολο να την υποστηρίξει κανείς απόλυτα. Νιώθω ότι αυτοί/ές που θέλουν να κάνουν μποϊκοτάζ στο Met Gala, δεν εκφράζουν τη δυσαρέσκειά τους με απόλυτη ειλικρίνεια. Γιατί πόσοι/ες απ’ όσους/ες δηλώνουν ότι θα γυρίσουν την πλάτη στη διοργάνωση δεν έχουν χρησιμοποιήσει υπηρεσίες της Amazon ή άλλων πολυεθνικών με παρόμοιες πρακτικές;
Πόσο σωστό είναι να απορρίπτουμε έναν θεσμό, όταν ταυτόχρονα συμμετέχουμε καθημερινά στο ίδιο οικονομικό σύστημα που τον στηρίζει;
Σε έναν ιδανικό κόσμο, θα ήταν θαυμάσιο αν η μόδα μπορούσε να λειτουργεί ανεξάρτητα από την υπερσυσσώρευση πλούτου και την επιρροή των ισχυρών. Στον σημερινό κόσμο, όμως, το ερώτημα δεν είναι αν το Met Gala είναι συστημικό, γιατί αυτό το θεωρώ δεδομένο. Το πραγματικό ερώτημα είναι αν είμαστε διατεθειμένοι/ες να αμφισβητήσουμε αυτό το σύστημα συνολικά και όχι μόνο όταν εμφανίζεται στο κόκκινο χαλί.
