Το πρόβλημα με τον ομαδικό βιασμό της 19χρονης στο ΑΤ Ομονοίας δεν είναι τα χαστούκια που δεν έδωσε
- 12 ΦΕΒ 2026
Η δίκη για την υπόθεση του ομαδικού βιασμού μιας 19χρονης γυναίκας μέσα στο Αστυνομικό Τμήμα Ομονοίας το 2022 συνεχίζεται στο Μικτό Ορκωτό Δικαστήριο Αθηνών, με την κατάθεση της ίδιας της καταγγέλλουσας να βρίσκεται στο επίκεντρο. Ταυτόχρονα, συνεχίζεται μια επώδυνη υπενθύμιση: ο τρόπος που η δικαιοσύνη αντιμετωπίζει το τραύμα παραμένει συχνά αναχρονιστικός. Η κατάθεση της νεαρής γυναίκας, που αναβίωσε τον εφιάλτη της μέσα στην αίθουσα, φέρνει για άλλη μια φορά στο προσκήνιο κρίσιμα ζητήματα όπως αυτό της «τονικής ακινησίας» που συχνά αναφέρουν θύματα βιασμού, αλλά και τον τρόπο που η δικαιοσύνη αντιλαμβάνεται το τραύμα.
Τι ακριβώς έχει συμβεί; Ενώπιον του μικτού ορκωτού δικαστηρίου ξεκίνησε η δίκη των αστυνομικών που κατηγορούνται για ομαδικό βιασμό σε βάρος 19χρονης μέσα στο Α.Τ. Ομονοίας τον Οκτώβριο του 2022. Οι 2 αστυνομικοί, της ομάδας ΔΙ.ΑΣ., φέρονται να οδήγησαν το θύμα στα αποδυτήρια του αστυνομικού τμήματος όπου τη βίασαν διαδοχικά, ενώ ο τρίτος κατηγορούμενος δικάζεται για συνέργεια στις πράξεις των συναδέλφων του. Στην έναρξη της διαδικασίας, οι κατηγορούμενοι αρνήθηκαν όσα τους αποδίδονται.
«Ήταν συνεννοημένο σίγουρα»
Η καταγγέλλουσα σύμφωνα με το σχετικό ρεπορτάζ του NEWS247, κατέθεσε στο δικαστήριο πως θέλησε να ρωτήσει τους αστυνομικούς για κάποια ζητήματα που την απασχολούσαν στο χώρο εργασίας της, κυρίως ποινικού ενδιαφέροντος, και για αυτό τους πλησίασε κοντά στο σταθμό του Θησείου. Όταν οι κατηγορούμενοι αστυνομικοί τη συμβούλεψαν να μεταβεί στο ΑΤ Ομονοίας, όπως κατέθεσε, εκείνη πήγε χωρίς δεύτερη σκέψη.
Ωστόσο σύμφωνα με την ίδια, άρχισε να γίνεται καχύποπτη όταν τη μετέφεραν στα αποδυτήρια του Τμήματος, όπου όπως κατέθεσε, της επιτέθηκαν σεξουαλικά. «Μόλις αποχώρησε ο Φ, κάθισε δίπλα μου ο Τ και άρχισε να με φιλάει. Στην αρχή δεν αντέδρασα. Δεν ήταν αυτό που ήθελα να κάνω, δεν είχε υπάρξει κάποιο φλερτ. Ήμουν σε σοκ τον φίλησα κι εγώ για να σηκωθώ να φύγω» ανέφερε σχετικά με τους 2 κατηγορούμενους ως φυσικούς αυτουργούς.
Σύμφωνα με τη μάρτυρα, όταν εμφανίστηκε ο δεύτερος κατηγορούμενος, εκείνη τον ενημέρωσε ότι δέχθηκε επίθεση από τον συνάδελφό του ωστόσο κι εκείνος προέβη στις ίδιες πράξεις.
«Ενώ ζητούσα βοήθεια ξεκίνησε να κάνει το ίδιο» είπε εξηγώντας ότι του ανέφερε πως δεν υπήρχε συναίνεση σε ό,τι προηγήθηκε, διευκρινίζοντας πως «φάνηκε από το βλέμμα του ότι ήδη ήξερε. Και από τις πράξεις του. Ήταν συνεννοημένο σίγουρα». Όπως η ίδια κατέθεσε, την αγνόησε όταν «του είπα ότι έγινε κάτι χωρίς τη θέλησή μου». Η γυναίκα είπε πως «όταν ζητούσα βοήθεια ξεκίνησε να με φιλά στον λαιμό. Ενώ ζητούσα βοήθεια ξεκίνησε να κάνει το ίδιο».
Στο εδώλιο η συναίνεση
Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σημεία της ακροαματικής διαδικασίας ήταν οι ερωτήσεις της Προέδρου του δικαστηρίου, οι οποίες εστίασαν στην έλλειψη δυναμικής αντίδρασης από την πλευρά της γυναίκας. Ο διάλογος, όπως μεταφέρθηκε από την αίθουσα, αποτυπώνει το χάσμα ανάμεσα στη νομική προσέγγιση και την ψυχολογία του τραύματος:
-Πρόεδρος: Φύγατε;
-Μάρτυρας: Δεν μπόρεσα. Έβγαλε τη ζώνη του, είχε και το όπλο υπηρεσίας. Το έβαλε δίπλα μου. Εγώ φοβούμενη και επειδή ο πατέρας μου είναι βίαιος, από το σοκ που πέρασα είχα μείνει… Ήμουν παγωμένη, δεν μπορούσα να κάνω τίποτα. Έβγαλε το όπλο, το ακούμπησε δίπλα μου.
-Πρόεδρος: Γιατί φοβηθήκατε;
-Μάρτυρας: Φοβάμαι γενικά το ανδρικό φύλο λόγω της σχέσης με τον πατέρα μου…
-Πρόεδρος: Παρ’ όλα αυτά η επικοινωνία με το άλλο φύλο εδώ είναι φυσιολογική με τους αστυνομικούς αρχικά.. μιλήσατε, αλλάξατε τηλέφωνα… Ενώ επικαλείστε ότι δεν έχετε υγιή ψυχολογία με το άλλο φύλο, μας λέτε ότι με τους αστυνομικούς δεν δυσκολεύεστε να γνωριστείτε.
-Μάρτυρας: Ήταν αστυνομικοί, ήμουν στο τμήμα. Μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχα κακό συναίσθημα.
-Πρόεδρος: Σας φίλησε και ανταποκριθήκατε
-Μάρτυρας: Μετά. Στην αρχή όχι.
-Πρόεδρος: Κανονικά δίνεις ένα χαστούκι και το καταγγέλλεις!
-Μάρτυρας: Έχετε δίκιο. Ωστόσο εγώ…
-Πρόεδρος: Είστε μέσα στο τμήμα…
-Μάρτυρας: Είναι το σωστό αυτό που λέτε, αλλά από το τόσο στρες, δεν με ρώτησε κανείς αν θέλω, πάγωσα, ήμουν σε ακινησία. Δεν μπορούσα να κλωτσήσω, να χτυπήσω, να δείξω ότι δεν συναινώ.
-Πρόεδρος: Η συναίνεση δεν είναι πάντα λεκτική. Με τη συμπεριφορά δείχνω…
-Μάρτυρας: Μα δεν υπήρχε φλερτ.
-Πρόεδρος: Σας φιλά και τον φιλάτε και σεις.
-Μάρτυρας: Κατέβασε το κεφάλι μου (…). Ήμουν σε σοκ, δεν μπορούσα να αντιδράσω, έλεγα γιατί είμαι εδώ, γιατί γίνεται αυτό. Όταν υπάρχει φλερτ, υπάρχει ερώτηση. Σαν άμυνα μόνο κοκάλωσα. Δεν μπορούσα να διαχειριστώ, έτρεμαν τα χέρια μου τα πόδια μου. (…) Μετά με άρπαξε με σήκωσε, με βάζει πάνω στο τραπέζι, μου σηκώνει τη φούστα. Εγώ φώναξα γιατί πόνεσα, μου λέει μη φωνάζεις. Είχα κλειστά τα μάτια και έλεγα πότε θα τελειώσει αυτό το μαρτύριο που ζω;
-Πρόεδρος: Σας κρατούσε το στόμα με τα χέρια;
-Μάρτυρας: Όχι. Όμως ήμουν μπρούμυτα, ήμουν ακινητοποιημένη.
-Πρόεδρος: Είχε πέσει πάνω σας;
-Μάρτυρας: Ήταν όρθιος. Δεν μπορούσα να κάνω κάτι.
-Πρόεδρος: Γιατί;
-Μάρτυρας: Είχα μείνει πάγος ψυχικά. Δεν πέρασε καν από το νου μου ότι θα γίνει αυτό. Δεν μπορούσα να το διανοηθώ.
Αστυνομική βία vs τονική ακινησία
Αυτό που η έδρα μετέφρασε ως «έλλειψη αντίδρασης», η επιστήμη το ονομάζει τονική ακινησία. Πρόκειται για ένα ακούσιο αντανακλαστικό του νευρικού συστήματος απέναντι σε μια ακραία απειλή. Όταν ο εγκέφαλος αντιλαμβάνεται ότι η φυγή ή η μάχη είναι αδύνατες, το σώμα «παγώνει». Δεν είναι επιλογή, δεν είναι συναίνεση. Eίναι ένας βιολογικός μηχανισμός άμυνας.
Αυτό το οποία συχνά μένει εκτός κάδρου; Τα περιστατικά αστυνομικής βίας στην ελληνική επικράτεια, όπως το παραπάνω, τα οποία σύμφωνα με τη μελέτη της ΕλΕΔΑ είναι πολύ περισσότερα απ’ ό,τι μπορεί να πιστεύουμε. Και όπως και σε άλλες πτυχές της αστυνομικής αυθαιρεσίας, είναι αδύνατο να γνωρίζουμε ακριβώς το μέγεθος του φαινομένου.
Και το μόνο βέβαιο είναι ότι οι υποθέσεις αστυνομικής βίας και αυθαιρεσίας που έχουν δει το φως της δημοσιότητας ή έχουν πάρει την οδό της δικαιοσύνης, δεν είναι παρά η κορυφή του παγόβουνου, όπως έχει αναφέρει και ο Συνήγορος του Πολίτη. Ακόμα κι αν η ΕΛ.ΑΣ και η πολιτική της ηγεσία, επιμένει να τα χαρακτηρίζει «μεμονωμένα».
Τέλος η κατάθεση της γυναίκας που κατήγγειλε τον ομαδικό βιασμό της στο ΑΤ Ομονοίας φέρνει για άλλη μια φορά στη δημόσια συζήτηση το πώς το νομικό σύστημα και η δικαιοσύνη ερμηνεύει τα όρια της συναίνεσης σε συνθήκες φόβου. Στην πραγματικότητα, η έλλειψη χαστουκιών δεν αναιρεί την πράξη, ειδικά όταν το θύμα βρίσκεται σε κατάσταση σοκ απέναντι σε ένστολους αστυνομικούς.
Όταν η δικαιοσύνη αναρωτιέται γιατί δεν υπήρξε ένα χαστούκι, στην πραγματικότητα αγνοεί τη βιολογία του φόβου. Το «γιατί δεν αντέδρασες» είναι η ερώτηση που σκοτώνει τη φωνή των θυμάτων πριν καν προλάβουν να μιλήσουν.
Αντί επιλόγου
Το πρόβλημα στην υπόθεση του ΑΤ Ομονοίας δεν είναι αν η 19χρονη έδωσε ή δεν έδωσε χαστούκια. Το πρόβλημα είναι ότι το 2026, ακόμα συζητάμε για τη συμπεριφορά του θύματος και όχι για την κουλτούρα του βιασμού και την κατάχρηση εξουσίας.
Η συναίνεση δεν είναι μια γκρίζα ζώνη που φωτίζεται από την απουσία μελανιών. Είναι η ρητή και ελεύθερη βούληση. Και όταν αυτή λείπει, κανένα χαστούκι δεν θα έπρεπε να είναι το μέτρο της αλήθειας.
